Tibetan
ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྤྱི་ཡི་བློ་ཡང་བསླད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་དོན་དུ་བསམས་ནས་དོན་སྤྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་གཞུང་དོན་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པའོ། །མདོར་ན་རིགས་གཏེར་ལས། རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་བརྗོད་ན་ནི། །རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་ཞེ་ན། །རང་མཚན་ལྡོག་པ་བརྗོད་བྱ་མིན། །འཁྲུལ་པས་བཏགས་པ་དངོས་མེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཤེས་ན་འདི་མི་གོ་བའི་དོན་མེད་དོ། །བཞི་པ་ནི་དངོས་མེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། བླང་དོར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། དངོས་མེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་དེ་རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གིས་ནི། རིགས་གཏེར་ལས། ཡུལ་གཉིས་བཞེད་པས་གནོད་ཅེ་ན། །ཞེས་པ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་མེད་ཞེས་པའི་བར་གྱི་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་ལྔའི་དོན་མ་འཁྲུལ་བར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། བཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བཟུང་ཡུལ་ནི་མཁས་པས་བཀག ཤེས་པར་གྱུར་པའི་བཟུང་ཡུལ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། གཞན་གྱིས་བཏགས་པ་དགག་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ལུགས་སྒྲུབ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། གཟེགས་ཟན་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲན་རྒྱུར་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་སྨྲ་བ་དེ་དག་དང་མཚུངས་ཀྱང་རུང་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་མཚུངས་ཀྱང་རུང་བར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་དང་གཙོ་བོ་རྒྱུར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་
Chinese
与识非异体，如何随逐他义转？如是，共识亦迷乱。如是等语应知。故思此等义，而谓识知义共相，乃无通达经义之能力。总而言之，如《理藏》云：若说分别之影像，则成自相所说，自相之反体非所说，错乱所立乃非有。若知此所说之义，则无不解此义之事。第四，非有衡量非有之量，以其为取舍之因之量之行境故，应是自相，若如是，则无过失，以衡量非有之量是辨别有无自相故。彼等者，如《理藏》云：若谓执二境有损，乃至为成办故无违，已无误解说五又二分之一偈之义。༈།།第二，有诤论与答辩二者。初者，执所取境之所量为一自相，不应理，以成外境之所取境，为智者所遮止，以不许成为识之所取境故。第二有教派之安立总说，与破斥他宗所立，与成立善逝之理三者。初者，外道自性为因论者，许自性为因，自在天论者，许自在天为因，数论者，许神我为因，胜论者与声闻部二派，许微尘为因，唯识宗，许一切显现为心，无自性论者，说一切法于胜义谛中离戏论，于世俗谛中与实事论者相同，或与世间名言相同亦可。第二，许自性为因不应理，以能害无因而生之理故。许自在天与神我为因亦不应理，以能害常法而生之理故。第三，有确认密意，与导师如何定彼等。
English
How can it follow other meanings if it is not different from knowledge? Likewise, common knowledge is also confused. It is to be known that such things are said. Therefore, thinking of these meanings and claiming to know the common meaning is to lack the ability to understand the meaning of the scriptures. In short, as it is said in the 'Treasure of Reasoning': 'If the image of discrimination is spoken, it becomes the object of self-characterization. The opposite of self-characterization is not the object of speech. What is established by delusion is non-existent.' If you know the meaning of this, there is no reason not to understand it. Fourthly, it is entailed that there is no valid means of measuring non-existence. If it is the object of the valid means that is the cause of acceptance and rejection, then it must be a self-characterization. If so, there is no fault, because the valid means of measuring non-existence is to distinguish whether there is self-characterization or not. Those are, as it is said in the 'Treasure of Reasoning': 'If it is said that holding two objects is harmful,' up to 'there is no contradiction because it is for accomplishment,' the meaning of five and a half verses has been explained without error. ༈།། Secondly, there are two: debate and answer. Firstly, it is unreasonable to hold that the object to be measured of the apprehended object is one self-characterization, because the apprehended object that has become an external object is prohibited by the wise, because it is not accepted as the apprehended object of consciousness. Secondly, there are three: a general explanation of the tenets, a refutation of what others have established, and an establishment of the Sugata's system. Firstly, the non-Buddhists who assert nature as the cause hold nature as the cause, the Ishvaravadins hold Ishvara as the cause, the Samkhyas hold Prakriti as the cause, the Vaisheshikas and the two Hinayana schools hold atoms as the cause, the Mind-Only school holds all appearances as mind, and those who assert no-self-nature say that all phenomena are free from elaboration in the ultimate truth, and in the conventional truth they are the same as the realists, or they may be the same as worldly conventions. Secondly, it is unreasonable to hold nature as the cause, because it is harmed by the reasoning that prevents arising from no cause. It is also unreasonable to hold Ishvara and Prakriti as the cause, because it is harmed by the reasoning that prevents arising from permanence. Thirdly, there is the identification of the intention, and how the teacher established them.
Tibetan
གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཐ་སྙད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ། འདི་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་ཡོད་དོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ་འདི་ལ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གཉིས་ཡོད་དོ། །དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་དེ། འདི་ནི་དབུ་མའོ་གང་དག་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་གྱིས་ཁོངས་འདི་ལ་བརྟེན་ནས། རིགས་གཏེར་གྱི་ལུགས་ལ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་དབུ་མར་སྐྱེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་ཉིད་བློ་གྲོས་རྩིང་བར་མཚོན་པའི་རྒྱལ་མཚན་འཛུགས་པ་སྟེ། གོང་དུ་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་དུ་མ་བཤད་པའི་ནང་ནས་སྐབས་འདིར་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་བཞི་ཡོད་པར་བསྟན། བཞི་པོ་དེའི་ནང་ནས་ཀྱང་རྣམས་འགྲེལ་འདིར་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ས་བཅད་འོག་མ་དང་སྦྱོར་རྒྱུ་ཡིན་པས་འདི་འདྲའི་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལས། སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་དོན་རིག་དང་རྣམ་རིག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱི་དོན་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས་སྐད་ཅིག་སྔ་མར་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པ་ལས། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་དབང་ཤེས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་ལ་འཇུག་པ་ན། །ཁོ་བོས་མདོ་སྡེའི་སྐབས་ལ་རྣམ་པར་བརྟེན། །ཞེས་གསུངས་པར་གྲགས་སོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རིག་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཚེ་རྣམ་བདེན་པས་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པར་སྣང་བ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་བཀྲུགས་ནས་རྣམ་མེད་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །རགས་སྣང་ཡོད་མིན། ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐབས་འདིར་མདོ་སེམས་གཉིས་ལས་གོང་དུ་སྨྲས་པའི་རྩོད་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ན་གཏན་ཚིགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེའི་ལུགས་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ཉིད་བཟུང་ཡུལ་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ལུགས་ལ་བཟུང་ཡུལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོ
Chinese
二者之中，第一，如来于安立名言之际，许诺微尘。对此，有毗婆沙宗和经部宗两种宗派。于安立名言之胜义谛之际，许诺唯识，对此，有实相和虚妄两种。于安立胜义谛之际，则安立一切法远离戏论。此乃中观。 某些自称《理藏自释》者，依凭此范畴，声称《理藏》之宗义是将《释量论》的究竟密意导向中观，这实乃竖立起彰显自身智慧粗鄙的旗帜。 上文已述诸多内外道宗派，此处则显示佛教有四宗。四宗之中，于此《释量论》中，经部和唯识二宗的宗义之确立，将与下文章节相连，故无生起此类谬误之必要。 第二，如是于佛教四宗之中，论师究竟要确立何者？对此，有义理和现识二者。于承认前者之时，遮破了毗婆沙宗认为根识以无分别的方式，如实地执取与其同时之外境的观点，而许诺经部宗认为，仅是前一刹那三缘聚合，于第二刹那，根识生起具有对境之相，由此了知外境。 论师本人曾言：“若入外观择，我依经部宗。” 故有此说法。于许诺后者现识之时，破斥了实相派认为根识所显现的粗大之相是真实成立的观点，而许诺无相。 故云：“是故于境与识，粗显非有。” 等等。 因此，于此处经部和唯识二宗之中，若以上述诤论是就经部宗而言，则第一个因不成，因为彼宗认为能生起相之外境本身即是所取境。 若就唯识宗而言，则可以成立，因为彼宗认为作为所取境的境，以及能取境，二者皆不成立。意义是
English
Of the two, the first is that the Sugata, when engaging in establishing conventions, accepts the existence of atoms. Regarding this, there are two schools of thought: the Vaibhashika and the Sautrantika. When engaging in the ultimate truth of conventions, they accept the Mind-Only school, which has two aspects: the real and the false. When engaging in the ultimate truth, they establish that all phenomena are free from elaboration. This is the Madhyamaka. Some who claim to be the self-commentary of the 'Treasury of Reasoning' rely on this category and assert that the doctrine of the 'Treasury of Reasoning' is to lead the ultimate intention of the 'Commentary on Valid Cognition' to the Madhyamaka. This is actually erecting a banner that demonstrates one's own coarse intellect. Among the many internal and external schools of thought discussed above, it is shown here that there are four Buddhist schools. Among these four, the establishment of the tenets of the Sutra and Mind-Only schools in this 'Commentary on Valid Cognition' will be connected to the following sections, so there is no need to create such confusion. Secondly, among the four Buddhist schools, which one does the teacher ultimately establish? Regarding this, there are two: the object of knowledge and the appearance of knowledge. When accepting the former, they refute the Vaibhashika's view that sense consciousness directly and without any conceptualization grasps external objects that are simultaneous with it, and they accept the Sautrantika's view that merely the aggregation of the three conditions in the previous moment causes the sense consciousness to arise with the appearance of the object in the second moment, and from this, external objects are understood. The teacher himself said, 'If one engages in external analysis, I rely on the Sautrantika school.' So it is said. When accepting the latter, the appearance of knowledge, they refute the view of the Realists that the coarse appearance that appears to sense consciousness is truly established, and they accept the non-appearance. Therefore, it is said, 'Therefore, in objects and consciousness, coarse appearance does not exist.' And so on. Therefore, in this case, among the two schools of Sutra and Mind-Only, if the aforementioned debate is made from the perspective of the Sautrantika, then the first reason is not established, because that school holds that the external object that generates the appearance itself is the object to be grasped. If it is made from the perspective of the Mind-Only school, then it is acceptable, because that school holds that the object as the object to be grasped and the grasper do not exist. The meaning is