Tibetan
་དང་། དོར་བྱའི་གནོད་པ་ནུས་པའི་ཡུལ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་ཁོ་ནས་ཕན་གནོད་ནུས་ཀྱི་སྤྱི་མཚན་གྱིས་དེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དོན་གཉེར་བརྟག་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ་དང་། རྗེས་དཔག་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པའི་ཚེ་མི་བསླུ་བས་ན་འཇུག་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས་རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། རང་མཚན་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་འཇལ་ན་བཟུང་ཡུལ་ཡིན་ལ། ལྐོག་གྱུར་དུ་འཇལ་ན་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ཅིང་། གཉིས་ཀ་ཡང་སྐྱེས་བུ་འཇུག་ན་མི་བསླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དངོས་སུ་འཇལ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་མངོན་གྱུར་དུ་འཇལ་ན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པར་ཚིག་གྲོགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །མདོར་ན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཡོད་ཀྱང་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་ཡུལ་དུ་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ། མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ། དགག་པ་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་། གཞན་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་བཞག་པ་དང་། རང་མཚན་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་དོན་རང་མཚན་དང་། ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་རང་མཚན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་དོན་ཡིན་ལ་དེ་གཉིས་ཀ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་གཞུ
Chinese
并且，所舍弃的损害有能力之处仅仅是自相，因为只有自相才能产生利益和损害，共相不能做到这一点。因为“这是取舍具有结果的，一切士夫都会进入。”以及“没有作用能力，考察追求有什么用？”因为这样说。当唯一的一个自相作为义识现量度量对境的时候，是所取境；作为比量度量对境的时候，是执著境。依靠这两个量，士夫进入的时候不会被欺骗，所以也是进入境。考虑到这个意义，《释量论·自释》中说：“自相本身如果直接度量，就是所取境；如果间接度量，就是执著境；两者士夫进入都不会被欺骗，所以是进入境。”直接度量的意思也是显现度量的意思，通过词语的帮助可以知道。总之，当现量和比量这两个量度量唯一的一个自相的时候，进入方式的所量有自相和共相两种，但是进入境的所量仅仅是自相，这就是“自己的一个体性是所量”等等的无误的观点。第三，遣除争论有二：遣除对错乱识无境的争论和遣除对所取境自相的争论。第一有四：遣除与所量二者相违，遣除义共相和无有显现处相同之争论，遣除与经验相违，遣除否定不能被量所证之过失。第一，如果当现量和比量这两个量度量唯一的一个自相的时候，进入境仅仅是自相，那么论师陈那所说的所量二者就相违了，如果这样说，没有过失。因为唯一的一个自相有从自己的体性方面认识和从其他义共相方面认识的两种认识方式，所以安立为自相和共相两种。对于自己的体性，自相从自己方面给予的行相安立为自己的体性，以及自相本身安立为自己的体性这两种，前者是义自相，后者是识自相的自己的体性的意义，为了总摄这两个，所以安立为自己的体性。
English
And, the place where the harm of abandonment can occur is only the own-character (Skt. svalakṣaṇa, 自相), because only the own-character can produce benefit and harm, the common-character (Skt. sāmānyalakṣaṇa, 共相) cannot do that. Because "This is the result of taking and abandoning, all individuals enter." And "If there is no ability to act, what is the use of examining the pursuit?" Because it is said like this. When the only one own-character is used as the object of measurement for direct perception of meaning consciousness, it is the object to be taken; when it is used as the object of measurement for inference, it is the object of attachment. Relying on these two valid cognitions, when an individual enters, he is not deceived, so it is also the object of entry. Considering this meaning, the Commentary on the Compendium of Valid Cognition says: "The own-character itself, if measured directly, is the object to be taken; if measured indirectly, it is the object of attachment; and both are the object of entry because the individual is not deceived when entering." The meaning of "measuring directly" is also the meaning of "measuring manifestly," which can be known through the strength of the words. In short, when the two valid cognitions, direct perception and inference, measure the only one own-character, although there are two objects to be measured in the way of entering, own-character and common-character, the object to be measured in the object of entry is only the own-character, which is the unerring view of "one's own nature is the object to be measured," and so on. Third, refuting arguments has two parts: refuting arguments against the non-existence of objects of erroneous consciousness, and refuting arguments against the own-character as the object to be taken. The first has four parts: refuting the contradiction with the statement that there are two objects to be measured, refuting the argument that the common-character of meaning and the non-existence of manifestation are the same in object, refuting the contradiction with experience, and refuting the fault that negation cannot be cognized by valid cognition. First, if when the two valid cognitions, direct perception and inference, measure the only one own-character, the object of entry is only the own-character, then it contradicts the statement of the teacher Dignāga that there are two objects to be measured. If you say this, there is no fault. Because the only one own-character has two ways of knowing, knowing from its own nature and knowing from the common-character of other meanings, so it is established as two, own-character and common-character. For one's own nature, the aspect of the own-character given from oneself is established as one's own nature, and the own-character itself is established as one's own nature. The former is the meaning of the own-character of meaning, and the latter is the meaning of the own-character of consciousness, and to summarize both, it is established as one's own nature.
Tibetan
ང་ལས་གསུངས་སོ། །སྔ་མ་དེ་དོན་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོར་མི་འཐད་དེ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོའི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་མ་གཏད་པར་གཞན་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཞག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གནད་འདི་མ་ཤེས་ན། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་བསྐལ་བའི་བར་རྙེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྤྱི་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་མེད་པ་གསལ་བ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། སྔ་མ་ནི་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡོད་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཅིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྣང་ཡུལ་གཉིས་རང་མཚན་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་རྣམ་པའི་ཆ་དང་། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཆ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ། །རང་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར་དེ་ཤེས་ཡིན། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་ཡི། །དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ཐལ་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། །ཞེས་དང་དེའི་འགྲེལ་པར་ལྷས། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྤྱི་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་སྤྱིར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་གང་གིས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན་བཤད་པ། ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། གསལ་བ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་མཚུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེར་སྣང་བ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་འདི་དག་གི་དོན་ནི་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་བཟུང་རྣམ་དེ་ཤེས་པ་རང་མཚན་ཡིན་པས་དོན་ལ་སྤྱི་མ་ཡིན་ཡང་། སྤྱིར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་གཞི་ཡིན་པས་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་རུང་ཞིང་། དེ་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་སྤྱི་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་ཡོད་པས། དེ་དགག་པའི་ཆེད་དུ།
Chinese
如我所说。如果说，前者不符合事物自相的自体，因为它是与该事物不同的实体。答：没有过失，因为它是从自相本身所确立的相状，所以用自体的名称来命名。显现于分别念中的相状，不是从自相本身所确立，而是由其他习气所安立的相状，所以被称为他体。如果不了解这个要点，那么“彼乃自他体”这句经文的意义，即使经过无数劫也无法找到。第二，如果说，总义在事物中不存在，但如果是可量，那么不存在的显现也与此相同，答：没有过失，因为前者虽然不是自相，但依靠它而获得进入之处的自相是存在的；而后者，自体不是自相，并且依靠它而获得进入之处的自相也是不存在的。第三，如果说，所显现的二者不是自相，那么与在意识中显现清晰相违，答：没有过失，在分别念中显现清晰的相状部分，以及将此外境执着为实有的部分，这两者中，前者是意识，后者是总相，因为： 容境安住故不识， 自识故彼即是识。 以及： 若此总为识体性， 即应是义而成过， 如是许故无有失。 及其注释中说：因为是意识的体性，所以如果认为总相也是自相，那么就没有矛盾。又如何是总相呢？解释说：从事物的体性的总相，从境的体性的角度，将其安立为总相，但不是从意识的体性的角度。什么原因使它也是从事物的体性的角度来安立的呢？解释说：因为在一切事物中体性相同，显现与行事物之作用相同的一切事物，其显现也是相同的。这就是所谓的随行之体性的意义。这些经文的意义是，显现于分别念中的所取相是意识的自相，所以虽然在事物上不是总相，但因为是执着为总相的基础，所以也可以说是总相。并且，对于那些显现清晰的事物，会产生是否是随行总相的疑问，为了遣除这种疑问。
English
As I have said. If it is said that the former does not conform to the self-characteristic of the thing itself, because it is a different entity from that thing. Answer: There is no fault, because it is the appearance established from the self-characteristic itself, so it is named with the name of the self-entity. The appearance that appears in the conceptual mind is not established from the self-characteristic itself, but is the appearance established by other habits, so it is called the other-entity. If you do not understand this key point, then the meaning of the scripture "That is the self and other entity" will not be found even after countless kalpas. Second, if it is said that the general meaning does not exist in things, but if it is measurable, then the appearance of non-existence is also the same as this, answer: There is no fault, because although the former is not a self-characteristic, the self-characteristic that obtains the place to enter based on it exists; while the latter, the self-entity is not a self-characteristic, and the self-characteristic that obtains the place to enter based on it also does not exist. Third, if it is said that the two that appear are not self-characteristics, then it contradicts the clear appearance in consciousness, answer: There is no fault, in the part of the appearance that appears clearly in the conceptual mind, and the part of clinging to the external object as real, among these two, the former is consciousness, and the latter is the general characteristic, because: Because the object of tolerance abides, it is not recognized, Because it recognizes itself, it is consciousness. And: If this generality is the nature of consciousness, Then it should be a fault to be the meaning, Because it is admitted as such, there is no fault. And in its commentary it says: Because it is the nature of consciousness, so if it is thought that the general characteristic is also a self-characteristic, then there is no contradiction. And how is it a general characteristic? It is explained: From the general characteristic of the nature of things, from the perspective of the nature of the object, it is established as a general characteristic, but not from the perspective of the nature of consciousness. What reason makes it also established from the perspective of the nature of things? It is explained: Because the nature is the same in all things, the appearance is the same for all things that are the same in appearing and acting as things. This is the meaning of what is called the nature of following. The meaning of these scriptures is that the apprehended aspect that appears in the conceptual mind is the self-characteristic of consciousness, so although it is not a general characteristic in things, because it is the basis for clinging to it as a general characteristic, it can also be said to be a general characteristic. And, for those things that appear clearly, there is a doubt whether it is a following general characteristic, in order to dispel this doubt.