Chinese
如果第一个不成立，因为它是胜义谛而有。立宗。如果第二个不成立，因为究竟断除的理智，就你而言，已经成了断除胜义谛的量，因为你是胜义谛而有。再说，这个法，成为世俗量的所证义，因为是世俗谛。立宗和周遍都承认。如果承认，那么世俗量就能证得境的实相。任何的承认，因为它是境的实相，因为它是圆成实性。立宗。因此，“胜义谛能起作用是什么？”这部论典仅仅是阐述了经部宗的二谛的安立，因为雅玛日也是如此宣说的，并且阐述了自相和共相，以及二谛是一个意思。关于经部宗和唯识宗的二谛的体性，经部宗认为一切自相是胜义谛，一切共相是世俗谛。唯识宗认为一切所知都包含在三种自性中，其中显现能取、所取、明三种各异的部分是遍计所执，因为“心与自性无差别”等等这样说的缘故。所取相和依赖于它的能取相是他性，因为是显现能取所取各异的识。空了这二者的空性是圆成实性，因为是境的究竟实相。因此，在假相唯识宗中，遍计所执和他性是世俗谛，圆成实性是胜义谛。第五，将究竟的所量归纳为一个自相，这有两方面：观察所量是否周遍自相，以及解释所量唯一是自相的意义。第一方面是，有些人说：所量周遍自相，因为“自己的一个体相是所量”，并且“因为不存在的不是所量”，“如果说唯一，我也是这样认为的”，并且《理藏》中说：“所量唯一是自相”，因为这样说的缘故。为了驳斥这个观点，有教证和理证两种，第一种是：“现量和比量，是二量，二者是所量”，并且“因为所量是二，所以量也是二”，这样将所量数
English
If the first is not established, it is because it exists as the ultimate truth. Thesis. If the second is not established, it is because the ultimate cutting intellect, in relation to you, has become the valid cognition that cuts off the ultimate truth, because you exist as the ultimate truth. Furthermore, this dharma, becomes the object of attainment attained by conventional valid cognition, because it is conventional truth. Thesis and pervasion are both accepted. If accepted, then it is possible for conventional valid cognition to attain the reality of the object. Any acceptance, because it is the reality of the object, because it is the perfectly established nature. Thesis. Therefore, "What is the ultimate truth that can function?" This treatise only explains the establishment of the two truths according to the Sautrāntika school, because Yāmarī also explained it in this way, and it explains that self-character and general-character, and the two truths are the same meaning. Regarding the nature of the two truths of the Sautrāntika and Yogācāra schools, the Sautrāntika school believes that all self-characters are ultimate truth, and all general-characters are conventional truth. The Yogācāra school believes that all knowable objects are contained in the three natures, among which the parts that appear as the three distinct aspects of the apprehended, the apprehender, and the awareness are the completely imputed, because it is said that "mind and self-nature are not different" and so on. The apprehended aspect and the apprehender aspect that depends on it are other-powered, because it is the consciousness that appears as the apprehended and the apprehender being distinct. The emptiness that is empty of these two is the perfectly established nature, because it is the ultimate reality of the object. Therefore, in the false-aspect Yogācāra school, the completely imputed and the other-powered are conventional truth, and the perfectly established nature is ultimate truth. Fifth, there are two aspects to summarizing the ultimate object of measurement into one self-character: examining whether the object of measurement pervades the self-character, and explaining the meaning that the object of measurement is only the self-character. The first aspect is that some people say: the object of measurement pervades the self-character, because "one's own one characteristic is the object of measurement," and "because what does not exist is not the object of measurement," "if you say it is unique, I also agree," and the Treasure of Reasoning says: "the object of measurement is only the self-character," because it is said so. In order to refute this view, there are two types of evidence: scriptural and logical. The first is: "Direct perception and inference, are the two valid cognitions, the two are the object of measurement," and "because there are two objects of measurement, so there are two valid cognitions," thus enumerating the objects of measurement as two.
Tibetan
ངེས་པར་བཤད་པ་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་བསླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདི་ལའང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པས་མེད་པའང་གཞལ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་མེད་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ་བ། མ་ངེས་དང་པོ་འགལ་བར་ཐལ་བ་དང་། རིགས་ཤེས་མེད་དགག་ལ་ཚད་མིན་གྱི་བློར་ཐལ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་མེད་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། དེ་གཞལ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྟག་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞལ་བྱ་དེ་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་འགལ་རྟགས་སུ་ཐལ། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ལས་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་བདེན་པ་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་ཚད་མིན་གྱི་བློར་ཐལ། དེ་དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ལས་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་ལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞུང་ལས་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱ་མིན་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ནི་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་བའི་ལུགས་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། སྤྱིར་རྟོག་གེའི་གཞུང་ལུགས་ལས་ཇེ་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མ་ངོས་བཟུང་ནས། དེ་དང་འདྲ་བས་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་སྒྲུབ་པ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ཏེ། མི་བསླུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་ངོས་བཟུང་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མའི་དོན་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཕན་པ་དང་མི་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང་སྤོང་བ་ནི་ངེས་པ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པ་ལྟར་ཕན་གནོད་ནུས་པའི་ཡུལ་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མས་བླང་བྱའི་ཕན་པ་ནུས་པའི་ཡུལ
Chinese
《正理滴论》和《释量论》中说：以事物为对境的才是量，因为量的定义是不欺骗。因此，这也具有量的定义，所以无事也是可量，这样说是相违的。第二，推论没有证成无事之量的过失，第一个不定式推论与矛盾相违的过失，以及理智的无遮是无量之识的过失这三种。第一种是：没有证成无事之量，因为它不是可量的。如果承认，那么以所作性的因来成立声无常的，其反面周遍成立的能立是有害于常的，依赖于常的随行比量就没有了。第二种是：可量成为成立声常的相违因，因为关于它的任何一方，如果成立是可量的，就必须是无常的。第三种是：从一异性的因来证成显现无自性的比量，在显现之上仅仅遮止真实的无遮，成为无量之识。因为它不是它的量。不能承认，因为从一异性的因来成立显现无自性的因是正确的。因此，在自宗，如果是可量的，那么是自相就不周遍，因为在可量上，自相和共相二者数量确定的成立因，经论中说了许多。共相不是可量的，而且比量不是量的宗义，是顺世外道的观点，所以被法称论师所破斥。第二种是：如果自己的体性是唯一可量的。等等，像这样所说的可量自相唯一的意思是什么呢？一般来说，在所有无论是否进入正理宗的人们中，都确定了著名的量，通过与此相同来成立导师是量士夫，这是当时的意义，因为在确定了不欺骗、无误、意义清晰之后，在其下说具有这些的薄伽梵就是量。对于所有无论是否进入宗义的人们来说，著名的量的意义是：如《释量论》中所说：利益和非利益的获得和舍弃，是以正确的决定性知识为先导的，从这个场合所显示的那样，对于能利益和损害的对境，成为取舍之因的知识。像这样的量，对于应取的能利益的对境。
English
It is said in Nyayabindu and Pramanavarttika: That which has an object of reality is a valid cognition, because the definition of a valid cognition is non-deception. Therefore, this also has the definition of a valid cognition, so non-existence is also measurable, which is contradictory. Secondly, the fallacy of not proving the valid cognition of non-existence, the fallacy of the first uncertain inference contradicting, and the fallacy of the intellectual non-affirmation being a non-valid cognition. The first is: there is no valid cognition of non-existence, because it is not measurable. If you admit, then the inference that establishes sound as impermanent by the reason of being produced, whose counter-pervasion is the establisher that harms the permanent, and relies on the permanent, will not exist. The second is: the measurable becomes the contradictory reason for establishing sound as permanent, because any of its aspects that is established as measurable must be impermanent. The third is: the inference that realizes appearance as devoid of inherent existence from the reason of being separate from one and many, becomes a non-valid cognition for the non-affirmation that merely negates truth on appearance. Because it is not a valid cognition for it. It cannot be admitted, because the reason for establishing appearance as devoid of inherent existence from the reason of being separate from one and many is correct. Therefore, in our own system, if it is measurable, then it is not pervasive that it is self-characterized, because on the measurable, the establisher of the definite number of two, self-characterized and general, is mentioned many times in the scriptures. The general characteristic is not measurable, and the tenet that inference is not a valid cognition is the view of the Carvakas, so it is refuted by Dharmakirti. The second is: If one's own nature is the only measurable. Etc., what is the meaning of the unique self-characterized measurable as stated like this? In general, in all those who have or have not entered the system of logic, the famous valid cognition is determined, and by being similar to this, the teacher is established as a valid person, which is the meaning of the occasion, because after determining non-deception, non-error, and clear meaning, it is said below that the Bhagavan who possesses these is the valid cognition itself. For all those who have or have not entered the tenet, the meaning of the famous valid cognition is: As stated in Pramanavarttika: The attainment and abandonment of benefit and non-benefit is preceded by correct decisive knowledge, as shown from this occasion, for the object that can benefit and harm, it becomes the cause of taking and abandoning knowledge. Such a valid cognition, for the object of benefit that should be taken.