Tibetan
ན་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འཇུག་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འདོད་དེ། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པར། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པས། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་། མི་ནུས་པའི་ཆོས་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་པས་གང་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྒྱས་སུ་རུང་བ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། གང་ལ་དངོས་སུ་དམིགས་ནས་རྣམ་བྱང་རྒྱས་པས་ཁྱབ་པ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞེད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས། གང་ལ་དམིགས་ནས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའོ་ཞེས་དང་། གང་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པར་བྱང་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་པས། མཐོང་བ་ཡང་དག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་བྱ་དེ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་མཉམ་བཞག་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་བྱ་ལྟ་བུའོ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་བྱ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་སོ་སྐྱེ་བློའི་དངོས་ཡུལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བཞེད་དེ། འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་བརྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མཁས་པ་ཁ་ཅིག མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ལ་མི་མཐུན་པ་ཡོད་ཀྱང་། མཚན་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པ་བཞག་དཀའ་བས་རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང་གནས་ཚུལ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཅན་གཅིག་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཚུལ་མ་གྲུབ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་ནས་བཏགས་ཡོད་དང་། རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པས་རྫས་ཡོད་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ལ་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བཾ་སྤྱི་མཚན་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་མ་འདྲེས་པར་སྣང་བས་རང་མཚན་དུ
Chinese
因此，认为能使执着的智慧生起者，是胜义谛的体性。例如，色处等。如《俱舍论》中所说：“何者被破坏，且被智慧排除，则智慧不缘于彼，如瓶水般，于世俗中存在，而胜义中则非如此。”因此这样说。经部宗认为，在胜义中，能起作用与不能起作用的法，是这两者的体性。如“胜义能起作用者，……”等所说。唯识宗认为，以何者为对境而能直接增长一切烦恼者，是世俗谛的体性；以何者为对境而普遍增长清净者，认为是胜义谛的体性。如《摄类学》中所说：“以何者为对境而使一切烦恼增长之对境，是于世俗中存在。”以及“以何者为对境而使清净增长之对境，是于胜义中存在。”因此这样说。中观宗认为，正确见解的执着方式的所执着境，是胜义谛的体性。例如，圣者相续中的等持之执着方式的所执着境。虚假见解的执着方式的所执着境，是世俗谛的体性。例如，凡夫心的实有境。如《入中论》中所说：“由见诸法真实及虚妄，能得诸法体性及自性，何为真实见之所见，即是虚妄见者说俗谛。”因此这样说。第二种观点是：有些智者认为，在经部宗和唯识宗两种宗派中，虽然二谛的所依有所不同，但在体性上却难以区分。因此，将如外境般显现的分别念之实有境，视为增益并遮蔽了见真实情况，故为世俗谛。而未作增益，从境自身能产生果的唯一自性，对于同一有境而言，是不错乱的，故为胜义谛。对于此，从未成立实有情况而作增益的角度而言，是假立存在；从能经受理智分析成立的角度而言，是实有。对于此，在众多显现中共同随行的是总相，而各自的自性不混杂地显现的是自相。
English
Therefore, it is considered that what enables the wisdom of clinging to arise is the nature of the ultimate truth. For example, the sense-sphere of form, etc. As stated in the Abhidharmakośa, "What is destroyed and excluded by wisdom, wisdom does not apprehend that. Like water in a pot, it exists conventionally, but not so ultimately." Therefore, it is said. The Sautrāntikas consider that the dharma that can function and the dharma that cannot function in the ultimate sense are the natures of these two. As it is said, "What can function ultimately..." The Cittamatrins consider that what is directly aimed at and can increase all afflictions is the nature of the conventional truth, and what is directly aimed at and pervades the increase of purification is considered the nature of the ultimate truth. As stated in the Compendium of Topics, "The object that increases all afflictions when aimed at is what exists conventionally," and "The object that increases purification when aimed at is what exists ultimately." Therefore, it is said. The Madhyamikas consider that the object apprehended by the mode of apprehension of correct view is the nature of the ultimate truth. For example, the object apprehended by the mode of apprehension of meditative equipoise in the continuum of an Arya. The object apprehended by the mode of apprehension of false view is the nature of the conventional truth. For example, the object of reality of the mind of an ordinary being. As stated in the Entering the Middle Way, "By seeing all things as real and false, one obtains the nature and self of all things. What is seen by the real view is said to be the conventional truth by the false view." Therefore, it is said. The second view is: Some scholars believe that although the bases of the two truths differ in both the Sutra and Mind schools, it is difficult to distinguish them in terms of nature. Therefore, the object of reality of conceptual thought that appears like an external object is considered to be conventional because it is an imputation and obscures the seeing of the true state of affairs. And the single nature that does not impute and can produce results from the object itself is not mistaken for the same object, so it is the ultimate truth. For this, from the perspective of imputing without establishing the real situation, it is an imputed existence; from the perspective of being established by enduring rational analysis, it is a real existence. For this, what commonly follows in many appearances is the general characteristic, and what appears without mixing the unique self-nature is the self-characteristic.
Tibetan
་འདོད་པའི་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གང་དག་དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཞེས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མ་བསྟན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་བབ་ཅོལ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། ཡཱ་མ་རིས། ཞར་ལ་ཐེག་པ་ཐ་ཤལ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །ཞེས་སོགས་དང་མཐུན་ཅིང་། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ལས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། རགས་པ་དང་། རྒྱུན་དང་། སྤྱི་མཚན་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དོན་ཤེས་ཆ་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ཞེས་མདོ་སེམས་སྨྲ་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཡིན་ལ། གང་དག་ཡོངས་གྲུབ་ལ་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་བཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པའི་གཞུང་ལུགས་གཞན་དང་བསྲེས་ན་འཐད་ཀྱང་། བསྲེ་ནུས་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། འདིར་ནི་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ན་སྔོན་པོའི་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་མཐོང་བ་དེ་དག་མིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་ལ་གཞན་ལས་ནི་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འདོད་པ་དང་འདྲའོ། །དེས་ན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པ་དང་། ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་སུ་བཞེད་ལ། དང་པོའི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པས་ཁྱབ་ལ། གཞན་དུ་ན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་མིན་པར་ཐལ་བ་དང་། རང་མཚན་ཡིན་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་རང་འབྲས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་གཅིག་པོ་དེ་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དེ་ཡིན་ན། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ལམ་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་
Chinese
是所希望的。因此，究竟而言，能起作用的是胜义谛的体性，究竟而言，不能起作用的法是世俗谛的体性。有些人说“究竟能起作用”没有显示二谛的分类，这是胡说八道。因为在那之前的注释中说：亚玛日，顺便显示了下劣乘的二谛分类。与《俱舍论》中“何为所破及慧异”等相符。为了确定善逝的经典，除了四种宗派的论者之外没有其他。粗大、常、共相都是世俗谛，意义上的无分微尘事物是胜义谛，这是经部宗和唯识宗的具法眼的大菩萨们的观点。有些人将圆成实分为不变圆成实和非颠倒圆成实两种，认为不变圆成实是空离能取所取的真如，是胜义谛。如果将这与其他的唯识宗的论典混合，则可以成立，但是没有混合的必要。这里，看到蓝色时，看到蓝色的生住灭三种状态，这些是眼识的对境，色处，而在其他宗派中，则是意识的对境，法处，这很相似。因此，大学者们认为唯识宗有随理唯识宗和随经唯识宗两种。在第一种观点中，如果是胜义谛，则必定是究竟能起作用的。否则，则会陷入所量在自相和共相上数量不确定的过失，如果是自相，则会陷入不能遍及能起作用的过失。他们是这样认为的。对此，不加虚构，从境自身产生自果的唯一体性，经部宗和唯识宗都认为是胜义谛，这是不合理的。因为在唯识宗的观点中，如果是那样，则不能遍及胜义谛，如果是胜义谛，也不能遍及那样。如果前者不成立，则能取所取二者显现的知识障碍分别念法，应是如此，因为是知识的缘故。不能这样认为，因为是通过修道来断除的。
English
is what is desired. Therefore, ultimately, that which can function is the characteristic of the ultimate truth, and that which cannot function ultimately is the characteristic of the conventional truth. Those who say that "what can function ultimately" does not show the distinction between the two truths are talking nonsense. Because in the previous commentary it says: Yama Ris, incidentally shows the distinction between the two truths of the inferior vehicle. It is in accordance with the Abhidharmakosha which says, "What is destroyed and different by wisdom," etc. In order to establish the words of the Sugata, there are no others besides the four schools of tenets. Gross, permanent, and general characteristics are all conventional truths, and objects that are partless particles of meaning are ultimate truths, which is the view of the great bodhisattvas with the Dharma eye who speak of Sutra and Mind Only. Some divide the perfectly established into immutable perfectly established and non-inverted perfectly established, and say that the immutable perfectly established, the suchness that is empty of both grasper and grasped, is the ultimate truth. If this is mixed with other Mind Only treatises, it can be established, but there is no need to mix them. Here, when blue is seen, seeing the three states of arising, abiding, and ceasing of blue, these are the objects of eye consciousness, the source of form, but in other schools, it is the object of mind consciousness, the source of Dharma, which is similar. Therefore, great scholars consider Mind Only to be of two types: Mind Only that follows reasoning and Mind Only that follows scripture. In the first view, if it is the ultimate truth, then it must be ultimately capable of functioning. Otherwise, it would be fallacious to say that the object to be measured is not fixed in number as either self or general, and if it is a self-characteristic, it would be fallacious to say that it is not pervasive with the ability to function. That is what they think. Without fabrication, the single nature that produces its own result from the object itself is considered the ultimate truth in both the Sutra and Mind Only schools, which is unreasonable. Because in the Mind Only view, if that is the case, then it is not pervasive with the ultimate truth, and if it is the ultimate truth, then it is not pervasive with that. If the former is not established, then the knowledge obscuration, the conceptual thought Dharma, which is merely the appearance of the two, grasper and grasped, should be so, because it is knowledge. It cannot be asserted, because it is abandoned through the path of meditation.