Tibetan
མེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་སྟོན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྫས་སུ་ཐལ། རྫས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན། སྤྱི་ཆ་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ། རྫས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྫས་མིན་པར་ཐལ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཁྱོད་ལ་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་སྔར་དང་འདྲ། དེ་ལྟར་ཡང་རྒྱལ་དབང་བློས། གང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་རྫས་མིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་བཞིན། རྫས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགལ་ཁྱབ་དམིགས་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བཞི་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་ཚུལ་ལ། ཁ་ཅིག གནོད་ཡུལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་ནི་ངས་སྨྲས་པའི་ངག་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་དམ་བཅའ་བ་ལྟ་བུ་ལ་བྱས་ནས་ངས་སྨྲས་པའི་ངག་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ། རྟག་པ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱིས་ཁྱད་པར། དོན་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ། བརྫུན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ལ་གནོད་ཚུལ་ནི་དངོས་སུ་ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ཤིང་། དེ་རང་ཚིག་རྣམ་དག་ཏུ་སྨྲས་པའི་ཤུགས་ལ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། ངས་སྨྲས་ཞེས་པ་ལ་ཡང་གནོད། རྟག་པས་དོན་ཅན་ལ་གནོད། དོན་ཅན་གྱིས་རྟག་པ་ལ་གནོད་དེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ནི་རིག་བྱེད་པ་ཆོས་ཅན། ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་སྨྲས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲས་ཚད་བརྫུན་པ་གང་ཞིག དེ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ངས་སྨྲས་པ་སེལ་ལོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ཚུལ་ནི། ངག་དེ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་སེལ་ཚུལ་ནི། ངག་ཆོས་ཅན། བརྗོད་བྱའི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ཚུལ་ནི། ངག་ཆོས་ཅན། བརྫུན་པ་ཡང་མི་སྟོན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཅི་སྟེ་ངག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀའི་ཁྱད་པར་སེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཡིག་དོན་ལ་མ་ཞུགས་ཤིང་རང་ལུགས་ཀྱི་རྟག་པས་དོན་ཅན་སེལ། དོན་ཅན་གྱིས་རྟག་པ་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་ཡང་མི་འགྲིག་སྟེ། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀ་རྟག་པས་དོན་ཅན་སེལ་བར་བྱས་འདུག
Chinese
对于否定已承诺之事，显示承诺内部矛盾，例如：功德，是所立宗，你成为实体，因为实体的存在之共相也适合于你，包括在内。遍（周遍）认可。如果不成立，则与否定共相部分相矛盾。实体，是所立宗，你不是实体，因为功德的存在之共相也适合于你，包括在内。理由周遍与之前相同。同样，嘉瓦仁波切（尊胜者）说：“凡是具有存在之性的，就不是实体，如同功德。显现为实体的有事，也具有存在之性。”因为通过确定矛盾周遍而排除了有法（所立宗）的自性，所以是相违之过失。第四，关于损害法与有法二者的自性和差别的方式。有些人认为，损害的对象，即虚假的承诺，就像立誓说“我所说的一切常法之语都是虚假的”一样，我所说的语是所立宗的自性，常法是所立宗的差别，有意义是法的自性，虚假是法的差别。对于此，损害的方式是，实际上说一切语都是虚假的，而这本身就与以清净语说出，从而默认了具有真实意义相矛盾，并且也损害了“我所说”。常法损害有意义，有意义损害常法。也就是说，排除有法的自性，即声明者，你没有说“一切语都是虚假的”这句话，因为你所说的一切虚假之语，都是具有真实意义的，这排除了“我所说”。排除有法的差别的方式是，语依赖于表达意愿的因，因此产生是无意义的，因为它是常法。排除法的自性的方式是，语，是所立宗，成为没有表达意义之物，因为它是常法。排除法的差别的方式是，语，是所立宗，也不显示虚假，因为它是常法。对于此，所希望的是，没有进入经部的自释，即“如果以语的自性来排除，那么就是排除二者的差别”的文字意义，并且与自宗的常法排除有意义，有意义排除常法的观点也不一致，因为后两者都是以常法来排除有意义。
English
Regarding showing the internal contradiction of a commitment to denying what has been committed to, for example: Quality, is the subject to be proven, you become a substance, because the generality of the existence of substance also applies to you, including it. The pervasion is accepted. If it is not established, it contradicts the denial of the generality of parts. Substance, is the subject to be proven, you are not a substance, because the generality of the existence of quality also applies to you, including it. The sign pervasion is the same as before. Similarly, Gyalwang Rinpoche said, "Whatever possesses existence is not a substance, like a quality. An entity that is manifestly considered a substance also possesses existence." Because by identifying the contradictory pervasion, the nature of the subject to be proven is eliminated, it is the fault of being one-sided. Fourth, regarding the way in which the nature and difference of both the dharma and the subject of the dharma are harmed. Some consider the object of harm, the seemingly false commitment, to be like vowing, "All the words of permanence that I have spoken are false," where the words I have spoken are the nature of the subject of the dharma, permanence is the difference of the subject of the dharma, meaningfulness is the nature of the dharma, and falsity is the difference of the dharma. Regarding this, the way of harming is that one actually says that all words are false, and this itself contradicts the tacit admission of having a true meaning by speaking in pure words, and it also harms "what I have said." Permanence harms meaningfulness, and meaningfulness harms permanence. That is, eliminating the nature of the subject of the dharma, i.e., the declarant, you did not say the words "all words are false," because all the false words you have spoken have a true meaning, which eliminates "what I have said." The way to eliminate the difference of the subject of the dharma is that the word depends on the cause of the desire to express, so its arising is meaningless, because it is permanent. The way to eliminate the nature of the dharma is that the word, is the subject to be proven, becomes something without expressive meaning, because it is permanent. The way to eliminate the difference of the dharma is that the word, is the subject to be proven, also does not show falsity, because it is permanent. Regarding this, what is desired is that one does not enter into the meaning of the words of the auto-commentary of the Sutra, i.e., "If one eliminates by the nature of the word, then one eliminates the difference of both," and it is also inconsistent with the view of one's own system that permanence eliminates meaningfulness and meaningfulness eliminates permanence, because both of the latter eliminate meaningfulness by permanence.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ངག་མི་སྲིད་པར་ཐལ། བདེན་ཚིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་བསལ། ངག་སྨྲ་བ་བརྫུན་ཚིག་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་བརྗོད་པའི་ཚིག་ཀྱང་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསལ། སྨྲ་བའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ངག་བྱེད་པ་པོ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ངག་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ལོ། །བརྗོད་བྱ་མི་བདེན་པ་ཉིད་སྟོན་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ངག་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདིས་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དང་པོ་གཉིས་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ངག་དང་བརྫུན་པ་དག་ཐམས་ཅད་དུ་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་གཉིས་ཀའི་རང་གི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགྲིག་པར་སྣང་ངོ་། །ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ཅིང་། རང་ལུགས་ནི་ངས་སྨྲས་པ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། སྤྱིར་བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ནི་བསལ་བྱའོ། །སེལ་བྱེད་ནི་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཅི་སྟེ་ངག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་བ་དེ་ལྟ་ན་ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངག་དེ་ཆོས་ཅན། ངས་སྨྲས་པའི་རང་ཚིག་རྣམ་དག་མིན་པར་ཐལ། བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། བརྗོད་དོན་མི་སྟོན་པར་ཐལ། བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟར་སྣང་ལ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡོན་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཁ་ཅིག རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཞིག རྟགས་ལྟར་སྣང་ལས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པའི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟར་སྣང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན། སྒྲ་རྟག་པ་དེ་རྟགས་ལྟར་སྣང་ལས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན། དེ་སྐོར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔ་མ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །རང་ལུགས་ནི། རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཞིག རྟགས་ཡང་དག་གིས་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པ། སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་བཞིན་པ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ། རྒོལ་བས་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འདོད་པ། ཚད་མས་བསལ་བ་ཞུགས་པ་སྟེ་ལྔ་ལ
Chinese
因为这个缘故。又有些智者说，认为进入境的语是不可能的，因为真语是不可能的，这排除了有法（指“语”）的自性。说语是虚假之语本身也是不合理的，因为说这个的词也具有虚假之义，这排除了法的自性。说想要表达的语的作者是无意义的，因为语是常法，这消除了有法的差别。说显示不真实之所说是不合理的，因为语是常法，这消除了法的差别。所说的前两个与经部的自释相符，经部自释中说：如果完全排除语和虚假，那么就排除了两者的自性。后两个之前已经驳斥过了。自宗认为，我说的是有法的差别，而普遍显示所说之义是法的差别，这两个是应排除的。排除的方法是经部自释中说的：如果以语的自性的虚假性来排除，那么就像这样：这样的语是有法，我所说的自语不是完全清净的，因为具有虚假之义。又是这个有法，不显示所说之义，因为具有虚假之义。第二，对于似能成立的，从真实和顺带方面分析过失和功德，分为两种。第一种分为：定义和分类两种。第一种中，有些人认为，作为标志的应成立的是，应该从相似标志来推断的，这是不合理的，因为作为成立因的例子中，未成立的标志也是似能成立的。否则，声无常是有法，应该是所诠释的，因为是那个定义。如果后一个标志未成立，那么声常法应该是从相似标志来推断的理由是什么？因为有关于那个的似是而非的理由吗？如果这样说，那么对于前者也是一样的。自宗认为，作为标志的应成立的是，不能被真实的标志所成立的。第二种分为：已被反驳者成立的，正在建立成立因的，不是当下的应成立的，反驳者因为害怕而不想要的应成立的，以及已经进入量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）所排除的，共有五种。
English
For that reason. Also, some wise people say that it is impossible for speech to enter the realm, because true speech is impossible. This eliminates the self-nature of the subject (referring to "speech"). Saying that speech is false speech itself is also unreasonable, because the word that says this also has the meaning of falsehood, which eliminates the self-nature of the dharma. Saying that the author of the speech that wants to express is meaningless, because speech is permanent, this eliminates the difference of the subject. Saying that showing the untruth of what is said is unreasonable, because speech is permanent, this eliminates the difference of the dharma. The first two of what was said are in accordance with the auto-commentary of the Sutra, which says: If speech and falsehood are completely eliminated, then the self-nature of both is eliminated. The latter two have already been refuted before. The self-view is that what I say is the difference of the subject, and generally showing the meaning of what is said is the difference of the dharma, and these two should be eliminated. The method of elimination is what is said in the auto-commentary of the Sutra: If the falsehood of the self-nature of speech is used to eliminate, then it should be like this: Such speech is the subject, and my own words are not completely pure, because they have the meaning of falsehood. Also, this is the subject, and it does not show the meaning of what is said, because it has the meaning of falsehood. Secondly, for what seems to be able to establish, analyze the faults and merits from the real and incidental aspects, divided into two types. The first type is divided into: definition and classification. In the first type, some people think that what should be established as a sign is what should be inferred from a similar sign, which is unreasonable, because in the example of the established cause, the unestablished sign is also similar to what should be established. Otherwise, sound is impermanent is the subject, and it should be what is interpreted, because it is that definition. If the latter sign is not established, then what is the reason why sound permanence should be inferred from a similar sign? Is it because there is a sophistical reason about that? If you say so, then it is the same for the former. The self-view is that what should be established as a sign is what cannot be established by a true sign. The second type is divided into: what has been established by the opponent, what is being established as the cause, what is not the current thing to be established, what the opponent does not want to be established because of fear, and what has entered the exclusion of प्रमाण (pramāṇa, 量), there are five types in total.