Tibetan
་སྟེང་གི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་གཉིས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་གནོད་ཚུལ་དེ་མི་འཐད་དེ། དེའི་ཚེ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་ལ་གནོད་དགོས་པ་གང་ཞིག ཡན་ལག་ཅན་ཆ་མེད་ཡིན་པ་ལ་གནོད་པ་སྐབས་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཡན་ལག་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གནོད་ཚུལ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཕ་རོལ་པོས་ཀྱང་ཁས་མ་བླངས། ཚད་མས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། བྱེ་བྲག་པས་ཡན་ལག་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་དུ་མི་རུང་བས་ཁྱབ་པ་དང་། ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་ན་དེས་མཐོང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར། མི་འཐད་དེ། བྱེ་བྲག་པས་དེ་ལ་དེས་མཐོང་དུ་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱལ་དབང་བློས། དེ་རྣམས་ཀྱིའང་འགའ་ཞིག་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཕ་རོལ་པོས་འདོད་དེ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡན་ལག་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་གསུམ་འདུས་པའི་གོང་བུ་ཡན་ལག་གསུམ་པའི་མིང་ཅན་དེ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་ཡན་ལག་ཅན་ནི་རང་གིས་བརྩམས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་མིན་གྱི། རྡུལ་ཕྲན་གཉིས་འདུས་པའི་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་དབང་བློས། ཡན་ལག་ཅན་ཕ་རོལ་པོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་ཅན་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་ཚེ་ཡང་སྔར་གྱི་ཡན་ལག་དེ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དེ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་མིན་ཞེས་པ་དང་། སྔར་ཡན་ལག་ཅན་ལས་རྫས་གཞན་མིན་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱང་གནད་གཅིག་སྟེ། སྔར་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་དེ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་གནོད་པའི་ཚུལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་རུང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་ཅན་ཕ་རོལ་པོ་དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་པར་ཐལ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་གང་ཞིག མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས་བླངས་ཤིང་འདོད་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་ལོག་རྟོག་གི་དཔལ་བཅོམ་ནས་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་ལས་རྫས་གཞན་
Chinese
因为损害了上面的差别。第二种方式，将有支法作为有法来成立损害的方式是不合理的。因为那样一来，有支必须损害其自身与支分是他体的哪一点呢？损害有支是无分微尘的情况，与此处讨论的主题无关。将支分作为有法来成立的损害方式也是不合理的。因为那个理由对方也没有承认，而且量也没有成立。对方说：理由不成立，因为胜论师承认，如果是支分，则必然不能被现量见到，如果是有支，则必然能被其见到。不合理，因为胜论师认为，对于它来说，有能被其见到和不能被其见到两种情况。如嘉瓦仁波切（རྒྱལ་དབང་བློ，可能是指宗喀巴大师）所说：“其中一些也被对方认为是现量本身的差别。”第二，当将支分作为有法时，三个微尘聚合的团块就是名为三支分的东西。那时，有支不是自己所造的有支，而是两个微尘聚合的第一个有支。嘉瓦仁波切说“有支他者”的用意也是这个。当将有支作为有法时，也与之前的支分没有差别，因为它是有支和有支的基相同。那时，“不是与支分是他体”和“之前不是与有支是他体”这两者也是一个要点，因为之前的第一个有支是有支和有支的基相同。如何损害的方式是，现量能见到的支分诸法，是有法。从那个有支他体中现量见到是他体，应成。从那之中有什么是他体呢？因为是现量能见到的。如果两个宗法都承认并且想要，则被现量破除。周遍由量成立，因此以那样的应成摧毁邪分别的威势后，如果想要了解，那么那个是有法。不是从那之中是他体，因为从那之中没有现量能见的未见。这样，依靠自性未见的理由的随行比量，粗大的有支是从第一个有支中的他体。
English
Because it harms the difference above. The second way, the way to establish harm by taking the possessor of limbs as the subject is unreasonable. Because in that case, what point does the possessor of limbs have to harm that its own limbs are other than substances? Harming that the possessor of limbs is indivisible is irrelevant to the topic of discussion here. The way to establish harm by taking the limbs as the subject is also unreasonable. Because that reason is not admitted by the other party, and the valid cognition has not established it either. The opponent says: The reason is not established, because the Vaisheshikas admit that if it is a limb, then it must not be able to be seen by direct perception, and if it is a possessor of limbs, then it must be able to be seen by it. It is unreasonable, because the Vaisheshikas think that for it, there are two situations of being able to be seen by it and not being able to be seen by it. As Gyalwang Rinpoche (རྒྱལ་དབང་བློ, possibly referring to Je Tsongkhapa) said, "Some of them are also considered by the other party to be the difference of direct perception itself." Second, when the limbs are taken as the subject, the lump of three atoms is the thing called the three limbs. At that time, the possessor of limbs is not the possessor of limbs created by oneself, but the first possessor of limbs composed of two atoms. Gyalwang Rinpoche's intention in saying "possessor of limbs other" is also this. When the possessor of limbs is taken as the subject, there is no difference from the previous limbs, because it is the same basis for limbs and possessor of limbs. At that time, "not being a substance other than limbs" and "previously not being a substance other than possessor of limbs" are also a key point, because the first possessor of limbs is the same basis for limbs and possessor of limbs. The way to harm is that the limbs that can be seen by direct perception are the subject. It should follow that the possessor of limbs other is seen by direct perception as other than that. What is other than that? Because it can be seen by direct perception. If both signs are admitted and desired, then it is refuted by direct perception. The pervasion is established by valid cognition, so after destroying the power of wrong conceptions with such a consequence, if one wants to understand, then that is the subject. It is not other than that, because there is no unobserved that can be seen by direct perception from that. Thus, the gross possessor of limbs is other than the first possessor of limbs by the inference based on the sign of non-observation of nature.
Tibetan
ཡིན་པ་དངོས་སུ་ཁེགས་པའོ། །འདིར་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མིན་ཏེ། དམ་བཅའ་སྔ་མའི་སྐབས་སུ་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པས་རྫས་གཞན་ཤུགས་ལ་ཁེགས་པ་ཡིན་ཞིང་། འདིར་ནི་རྫས་གཞན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས། ཞེ་འདོད་གཅིག་ལ་གནོད་པ་འདྲ་ཡང་དངོས་སུ་གནོད་ཡུལ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ཚུལ་ནི། དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པར་བཞག་པ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་ལྷག་དང་ལྷག་ལྕི་བཞིན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པས་འདི་ཡང་མཚོན་པའོ། །གསུམ་པ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གནོད་ཚུལ་ནི། རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་རུང་དང་། དེ་ཡན་ལག་ཅན་དང་པོ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལས་རྫས་གཞན་དུ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པ་འགལ་བའོ། །བཞི་པ་རང་ཚིག་གིས་གནོད་ཚུལ་ནི། དངོས་སུ་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲས་ཤིང་དུས་མཉམ་པའི་ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དུ་དམ་བཅས་པའི་ཤུགས་ལ་རྫས་གཞན་མིན་པར་ཁས་བླངས་པས་རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་འགལ་བའོ། །ལྔ་པ་གྲགས་པས་གནོད་ཚུལ་ནི། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་ཡིན་ཞེས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དོན་མཐུན་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་ཚུལ་ལ། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་རྫས་དང་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་སྐབས་འདིའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ཅིང་། འདིར་རྫས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་གྱིས་རྫས་ཁོ་ན་མིན་ཏེ། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་གཉིས་ཀ་ཡང་བྱེ་བྲག་པས་འབྱུང་བཞིའི་རྫས་སུ་འདོད་ལ། འདིར་རྫས་ནི་རྫས་དགུ་ཆར་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་དེའི་ངོ་བོའམ་དོན་ལྡོག་ནི་ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་པའི་ཚུལ་ནི་ཡོན་ཏན་རྫས་སུ་ཐལ་བ་དང་། རྫས་རྫས་མིན་པར་ཐལ་བ་གཉིས་གསུངས་སོ། །ཡོན་ཏན་དང་རྫས་གཉིས་འབྲེལ་མེད་རྫས་གཞན་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་དུས་མཉམ་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན། རྫས་སུ་ཐལ། རྫས་ལ་མ་བརྟེན་པར་རང་དགར་གནས་པའི་ཕྱིར། རྫས་ཆོས་ཅན། རྫས་མིན་པར་ཐལ། ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་གྱི་རྟེན་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་སོ། །ཡང་ན་རྫས་ཀྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་རྫས་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བས་ཡོན་ཏན་དུ་འཇོག་པ་དང་། སྤྱི་ཆ་
Chinese
是真实成立的。这里显示对具有三法相违害，不是当下的意义，在先前立宗的时候，对具有三法相违害是真实相违害，因此其他的实法是间接成立的，这里是显示对其他的实法真实相违害的时候，虽然想要的相违害相同，但是真实相违害的对境不相同。第二，以现量相违害的方式是，从那上面没有以现量观察到其他的实法，就安立为以现量相违害，如色等剩余和剩余沉重一样。在“等”的场合，因为没有以现量观察到剩余的功德，所以这也包括在内。第三，以承许相违害的方式是，粗大的有支分可以被现量见到，并且它从第一个有支分的事物是他体，即使存在，但是没有以现量见到从它之外是他体，这样承许是相违的。第四，以自语相违害的方式是，真实宣说支分和有支分是他体，并且立宗同时的支分和有支分，通过言语的力量承许不是他体，因此自语在真实和力量上是相违的。第五，以名声相违害的方式是，支分和有支分是他体的世间名称没有符合意义。第三，对有法自性相违害的方式是，具有三法相的实法和从支分之外是他体的有支分，是此时有法的自性，这在之前已经遮破了，这里实法不是有支分的事物，因为支分和有支分的实法两者，也被胜论师承许为四大种的实法，这里实法是指包括所有的九种实法。那个实法的自性或者意义的差别是，作为功德其他意义的所依，对于那个如何相违害的方式是，功德成为实法的过失，以及实法成为非实法的过失，这两种已经说了。功德和实法二者是无关联的他体，因为那二者是同时的他体。如果承认，功德有法，应成是实法，因为不依赖于实法而自己存在。实法有法，应成不是实法，因为不做功德其他意义的所依。或者，实法的存在自性的总相包含而安立为实法，功德的存在自性的总相包含而安立为功德，总相部分
English
It is truly established. Here, showing harm to the one possessing three characteristics is not the meaning of the occasion. In the previous proposition, harming the one possessing three characteristics is a real harm, so other substances are indirectly established. Here, it is the occasion to show real harm to other substances. Although the desired harm is the same, the object of real harm is not the same. Second, the way to harm by direct perception is that not perceiving other substances from it by direct perception is established as harming by direct perception, like excess of form, etc., and excess of weight. In the case of "etc.", because the excess of qualities is not perceived by direct perception, this is also included. Third, the way to harm by admission is that the coarse possessor of limbs can be seen by direct perception, and although it exists as a different substance from the first possessor of limbs, admitting that it is not seen as a different substance from it by direct perception is contradictory. Fourth, the way to harm by one's own words is that one truly speaks of limbs and the possessor of limbs as different substances, and by the force of proposing simultaneous limbs and the possessor of limbs, one admits that they are not different substances, so one's own words are contradictory in truth and force. Fifth, the way to harm by fame is that the worldly term that limbs and the possessor of limbs are different substances does not correspond to the meaning. Third, the way to harm the nature of the subject is that the substance possessing three characteristics and the possessor of limbs that is a different substance from the limbs is the nature of the subject at this time, which has been refuted before. Here, substance is not only the substance of the possessor of limbs, because both the substance of the limbs and the possessor of limbs are also considered by the Vaiśeṣikas to be the substance of the four great elements. Here, substance refers to all nine substances. The nature or difference of meaning of that substance is that it acts as the basis for other meanings of qualities. The way to harm that is that the fault of qualities becoming substances and the fault of substances becoming non-substances have been spoken of. Qualities and substances are unrelated other substances because they are simultaneous other substances. If admitted, qualities as the subject, it follows that they are substances because they exist independently without relying on substances. Substances as the subject, it follows that they are not substances because they do not act as the basis for other meanings of qualities. Or, the generality of the existence of substance is included and established as substance, and the generality of the existence of qualities is included and established as qualities, the general part.