Tibetan
་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་སྐབས་སུ་རྗེས་དཔག་གིས་གནོད་ཚུལ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་གཞན་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་སྐབས་སུ་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ཚུལ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་གཞན་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན། ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པའི་སྐབས་སུ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གནོད་ཚུལ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་གཞན་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན། གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་སྐབས་སུ་རང་ཚིག་གིས་གནོད་ཚུལ་དངོས་སུ་བསྟན་ནས། གཞན་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ནི་ཕྱོགས་གླང་གི་དགོངས་པ་ཁོ་བོས་གསར་དུ་རྙེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ། ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། དེ་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། རྗེས་དཔག མངོན་སུམ། ཁས་བླངས། རང་ཚིག གྲགས་པས་གནོད་ཚུལ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་དག་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས། རང་རྒྱུ་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། འདིར། སྲང་ནི་དམའ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་ཐལ་འགྱུར་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། ལྕིད་མཉམ་གྱི་འཇིམ་རིལ་བཅུ་ཚན་གཉིས་ལས། བཅུ་ཚན་གཅིག་བསྲེས་ནས་སྲང་ལ་གཞལ། ཅིག་ཤོས་མ་བསྲེས་པར་སྲང་ལ་ཅིག་ཅར་བཅལ་བའི་ཚེ་ན་བསྲེས་པའི་འཇིམ་གོང་དེ་ཆོས་ཅན། མ་བསྲེས་པར་ཅིག་ཅར་སྲང་ལ་བཅལ་བའི་བཅུ་ཚན་དེ་ལས་ཁྱོད་སྲང་མགོ་ཐུར་དུ་དམའ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། མ་བསྲེས་པའི་དུས་སུ་ཁྱོད་དང་དེ་གཉིས་སྲང་གྲངས་མཉམ་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་ལ་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལྕིད་ལྷག་ཡོད། ཅིག་ཤོས་ལ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་བསྲེས་པའི་འཇིམ་གོང་དེ་ལ་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ལྕིད་ཡོན་ཏན་དོན་གཞན་ཡོད་པའི་ལོག་རྟོག་གི་དབལ་བཅོམ་ནས་ཤེས་འདོད་ཞུགས་པ་སྔར་གྱི་བསྲེས་པའི་འཇིམ་གོང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལྕིད་ལྷག་མེད་དེ། དེས་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་སྲང་མགོ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་དངོས་འབྲས་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་ཡོན་ཏན་ལྕིད་ལྷག་ཁེགས། དེ་ཁེགས་པས་འབྲས་བུ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་འཕྲོད་པ་འདུ་བའི་རྒྱུ་ཁེགས། འབྲེལ་ཡུལ་དེ་གསུམ་ཁེགས་པས་འབྲེལ་ཆོས་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་ཁེགས་ཏེ། དེས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི། །ཁྱད་པར་གཞན་ལ་གནོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྒྱལ་དབང་བློས། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་ན།
Chinese
当对差别造成损害时，通过推论真实地展示损害的方式，并暗示其他方式。当对有法者的差别造成损害时，通过现量真实地展示损害的方式，并暗示其他方式。当对有法者的自性造成损害时，通过承诺真实地展示损害的方式，并暗示其他方式。当对两者的自性和差别造成损害时，通过自语真实地展示损害的方式，并暗示其他方式，这是我新发现的陈那（梵文：Dignāga）的观点。第二部分有四点：对法的差别，对有法者的差别，对有法者自身的自性，以及对两者自性和差别造成损害的方式进行阐述。第一部分有五种方式：通过推论、现量、承诺、自语、名声造成损害。第一种是：经文中说：“因为不执持天平低下的差别。”真实地展示了自因。这里说：“天平会变得低下。”像这样来理解真实展示反驳的意义：从两个重量相等的泥丸十个一组中，将一组混合后用天平称量。当将另一个未混合的十个一组一次性地放在天平上称量时，混合的泥丸团是所立宗，你（混合的泥丸团）会比未混合而一次性放在天平上称量的十个一组的天平头更低，这是必然的。在未混合的时候，你和那两者天平数相等，因为你有多余的、你的支分所没有的具有支分者的重量。而另一个没有那个的缘故。像这样的反驳摧毁了混合的泥丸团具有其支分所没有的重量功德是其他事物的错误观念，并产生了想要了解的意愿，之前的混合泥丸团是所立宗。没有其支分所没有的具有支分者的多余重量，因为没有它所产生的果，即天平头向下的行为。像这样，通过依赖于未观察到真实结果的理由的推论，否定了功德多余的重量。因为否定了那个，所以否定了结果，即向下的行为，以及否定了那两者的相合的因。因为否定了这三个关联之处，所以否定了关联法是与支分不同的事物。因此，如果不存在，就不会产生，这就是对其他差别的损害。正如法称所说：“如果没有天平低下的差别。”
English
When harm is done to a distinction, the way of harming is shown directly through inference, and other ways are implied. When harm is done to the distinction of the subject, the way of harming is shown directly through perception, and other ways are implied. When harm is done to the nature of the subject, the way of harming is shown directly through commitment, and other ways are implied. When harm is done to the nature and distinction of both, the way of harming is shown directly through one's own words, and other ways are implied, which is a newly discovered view of Dignāga by me. The second part has four points: on the distinction of the property, on the distinction of the subject, on the nature of the subject itself, and on explaining the way of harming the nature and distinction of both. The first part has five ways: harming through inference, perception, commitment, one's own words, and fame. The first is: In the sutra, it says, "Because the distinction of a low scale is not apprehended." The self-cause is shown directly. Here it says, "The scale will become low." The meaning of showing the consequence directly should be done like this: From two sets of ten clay balls of equal weight, one set is mixed and weighed on a scale. When the other unmixed set is weighed on the scale all at once, the mixed clay ball is the subject. You (the mixed clay ball) will become lower than the set of ten that is unmixed and weighed on the scale all at once, this is necessarily so. When unmixed, you and those two have the same scale number, because you have excess weight of a possessor of parts that is not in your parts. Because the other does not have that. Such a consequence destroys the wrong conception that the mixed clay ball has the quality of weight that is not in its parts as something else, and the desire to know arises. The previous mixed clay ball is the subject. There is no excess weight of a possessor of parts that is not in its parts, because there is no result produced by it, which is the act of the scale head going down. Like this, through inference relying on the sign of not observing the real result, the quality of excess weight is negated. Because that is negated, the result, which is the act of going down, and the cause of the combination of those two are negated. Because those three places of connection are negated, the connected property is negated as something other than the parts. Therefore, if it does not exist, it will not arise, this is the harm to other distinctions. As Gyalwang Lo said, "If there is no distinction of a low scale."
Tibetan
ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ལྕིད་ཉིད་མེད་དེ། མ་བསྲེས་པར་གཞལ་བའི་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་དག་ལ་བཞིན། བསྲེས་ནས་བཅལ་བའི་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་དག་ལ་ཡང་སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འབྲས་བུ་མ་དམིགས་པའོ་ཞེས་དང་། ཤཱས། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་མ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདིས་བསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ལྷག་དང་ལྷག་ལྕི་བཞིན། །ཞེས་སོགས་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་ལ་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་གཟུགས་དྲི་སོགས་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་དམིགས་དགོས་པ་ལས་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་ཅེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག རྩ་བར་ཡན་ལག་ཅན་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་། འདིར་ཡན་ལག་ཅན་རྫས་གཞན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། བྱེ་བྲག་པས་ཀྱང་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་མི་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཡན་ལག་ཅན་ཆོས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་། རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ཆ་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཆོས་གསུམ་ལྡན་དང་ཆ་མེད་འགལ་བའི་དོན་ཡང་ལྕིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ན་ཆ་མེད་མིན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པར་སྣང་བས་རིགས་མཐུན་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་དང་འདབས་འབྲེལ་དུ་གནས་པའི་རེག་བྱའི་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དེ། ལྕིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ལ་ལྕིད་ལྷག་ཡོད་པས་ཁས་བླངས་པ་ལ། སྲང་ནི་དམའ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་གནོད་བྱེད་བསྟན་པས། ཕྲ་མོ་ནས་ཙམ་རྫས་ཕྲེང་དག །ཅེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ། ལྕིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་ཡོད་ཀྱང་མི་གཏོགས་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཅུང་ཟད་མི་འཐད་དེ། སྲང་ནི་དམའ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་གནོད་བྱེད་མ་བསྟན་པའི་གོང་དུ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བསྟན་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། ཡན་ལག་ཅན་ལ་ལྕིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྷག་པོ་ཡོད་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་ཡང་ཁས་བླངས་ཤིང་། འབྲས་བུ་ཐུར་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་ཀྱང་སྲང་ལས་མི་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པས་ཁས་བླངས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཡན་ལག་ཅན་དུ་སྨྲས་པའི་ཤུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྨྲས་པ་དང་། དངོས་སུ་རྫས་གཞན་དུ་སྨྲས་པ་གཉི
Chinese
正如所说，没有重量的本身。就像没有混合而测量的泥土团一样，混合后测量的泥土团也没有天平低下的差别。说“没有观察到果”以及“夏（藏文：ཤཱས།），法的差别重”等等，那些也没有执着天平低下的差别，因此说由没有观察到果的自相推理可以遣除。第二是，“色等余和余重如”。等等，有支分者对于支分没有的功德，色香味等如果是这样，必须现量观察到，因为没有现量观察到，所以说是现量相违。第三，有些人说，在根本上承诺支分者是常，而这里承诺支分者是他物相违，这是不合理的，因为分别部也承诺粗大的支分者是不常的缘故。有些人说，承诺支分者具有三法，和根本的宗义里承诺支分者是无分相违，这是不合理的，具有三法和无分相违的意义，也似乎是承诺如果具有重量的功德，就遍不是无分，因为相属的众多微尘和相邻而住的触觉微尘是方分无分的，因为成为不具有重量的功德的缘故。有些人说，在根本的宗义里，因为承诺支分者具有剩余的重量，所以“天平则变成低下”，通过显示这个违害，在“从微小到量物串”等等的时候，虽然有剩余的重量的功德，但是承诺不包括，是相违的。这样说也稍微不合理，因为在没有显示“天平则变成低下”的违害之前，成为没有可以显示承诺内部相违的过失的缘故。自己的宗义是，对于支分者具有剩余的重量的功德，也承诺具有那个果，向下走的作业，虽然具有果，向下走的作业，但是承诺不能从天平上认识到，因此是承诺相违。第四，有些人说，说支分者的语势是说世俗，和真实说是他物二
English
As it is said, there is no weight itself. Just like the clods of earth measured without mixing, there is no difference in the balance being lower for the clods of earth measured after mixing. Saying "the fruit is not observed" and "Sha (Tibetan: ཤཱས།), the difference of Dharma is heavy," etc., those also do not cling to the difference of the balance being lower, therefore it is said that it can be refuted by the self-characteristic inference of not observing the fruit. The second is, "Form, etc., remainder and remainder heavy like." Etc., if the qualities that the limb does not have for the limb, such as color, smell, etc., are like this, they must be observed directly, because they are not observed directly, so it is said to be directly contradictory. Third, some say that it is contradictory to promise that the limb is permanent in the root, and here to promise that the limb is another thing, which is unreasonable, because the Vaibhashikas also promise that the coarse limb is impermanent. Some say that it is contradictory to promise that the limb has three dharmas, and to promise that the limb is indivisible in the root tenet, which is unreasonable, the meaning of having three dharmas and being indivisible also seems to be a promise that if it has the quality of weight, it is not pervasive and indivisible, because the tactile dust that is related to many similar dusts and resides adjacent to it is an indivisible part of the direction, because it becomes the reason for not having the quality of weight. Some say that in the root tenet, because it is promised that the limb has the remaining weight, "the balance then becomes lower," by showing this harm, at the time of "from small to quantity string," etc., although there is the quality of remaining weight, it is promised that it is not included, which is contradictory. Saying this is also slightly unreasonable, because before showing the harm of "the balance then becomes lower," it becomes the reason for not being able to show the internal contradiction of the promise. One's own tenet is that for the limb to have the quality of remaining weight, it is also promised to have that fruit, the action of going downwards, although it has the fruit, the action of going downwards, it is promised that it cannot be recognized from the balance, therefore it is a contradictory promise. Fourth, some say that the implication of saying the limb is saying conventionally, and the reality is saying that it is another thing two