Tibetan
ལ་གང་ཞིག ཤུགས་བསྟན་ལ་རྒྱབ་རྟེན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དངོས་བསྟན་ཤུགས་བསྟན་གཉིས་ཀ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་ན་གེགས་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནུས་མཚུངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ་སྔར་དོན་དེ་དམ་བཅས་ནས་ཕྱིས་དེ་དང་འགལ་བའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དང་། སྔར་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དམ་བཅའ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་གེགས་བྱེད་དང་གནོད་བྱེད་གཉིས་སུ་ཡོད། གཉིས་པ་ལ་ཡང་གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་ནས་ཕྱིས་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་ནས་ཕྱིས་ཚད་མས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔར་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ནི། སྔར་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ཚད་མས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་ཚིག་རྣམ་དག་དེ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་དོན་དེ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པར་རང་ཚིགས་རྣམ་དག་སྨྲ་བ་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ལུང་ཚིག་རྣམ་དག་དེ་ཤིན་ལྐོག་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ལྐོག་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དེ་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། མངོན་གྱུར་དང་ཅུང་ཟད་ལྐོག་གྱུར་གྱི་སྟེང་དུ་གེགས་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དེ་ལུང་ཚད་མ་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་ངེས་ལས། དེས་ན་ཆོས་ཅན་རྣམ་པར་འཇོག་པས་ནི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་དེ་ནི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་དེ་ལ་གཅིག་ཚད་མ་ཡིན་ན། གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི། གེགས་བྱེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མས་ཚད་མ་མིན་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ།། །།བཞི་པ་གྲགས་པའི་བསལ་བ་ལ་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང
Chinese
因为有暗示的依据量。如果显说和暗示都未被量认知，则是妨碍，因为立宗相违具有相同的作用。与圣言相违，有两种情况：一是先立宗某个义，之后又承认与此相违的圣言为量；二是先承认圣言为量，之后又立宗与此相违的义。其中，第一种情况又分为妨碍和损害两种。第二种情况也有两种。这样共有四种情况。第一种情况是：先前立宗布施等行为能产生安乐，之后又承认宣说布施等行为不能产生安乐的圣言为量。第二种情况是：先前立宗布施等行为不能产生安乐，之后又承认以量决定的方式宣说布施等行为能产生安乐的圣言为量。第三种情况是：先前承认宣说布施等行为能产生安乐的圣言为量，之后又立宗布施等行为不能产生安乐。第四种情况是：先前承认宣说布施等行为不能产生安乐的圣言为量，之后又以量决定的方式立宗布施等行为能产生安乐。第二种情况中，自语清净仅仅是对自相矛盾的立宗的执着对象造成损害，因为在没有以量认知所说内容的情况下，不会开始说自语清净。清净的圣言对于极隐蔽的法，是对自相矛盾的立宗的执着对象造成损害，因为在极隐蔽的法上，必须以圣言量来成立差别法。对于现前和稍微隐蔽的事物，则是妨碍，因为在这些事物上，必须以圣言量之外的其他量来成立差别法。如同《释量论》中所说：“因此，安立有法即是安立论典，因此，它是损害。”以及“如果其中一个是量，则只会是成立，不会是妨碍，因为量会损害非量。”第四，名声的遣除的定义。定义的对象，自性确定等。
English
Because there is a valid cognition that supports implication. If both explicit statement and implication are not cognized by valid cognition, then it is an obstacle, because contradictory assertions have the same function. Contradicting scriptural statements has two situations: first, asserting a meaning and then accepting a scriptural statement that contradicts it as valid cognition; second, first accepting a scriptural statement as valid cognition and then asserting a meaning that contradicts it. Among these, the first situation is further divided into two types: obstacle and harm. The second situation also has two types. Thus, there are four situations. The first situation is: previously asserting that generosity and other actions produce happiness, and then accepting as valid cognition a scriptural statement that states that generosity and other actions do not produce happiness. The second situation is: previously asserting that generosity and other actions do not produce happiness, and then accepting as valid cognition a scriptural statement that states, in a way determined by valid cognition, that generosity and other actions produce happiness. The third situation is: previously accepting as valid cognition a scriptural statement that states that generosity and other actions produce happiness, and then asserting that generosity and other actions do not produce happiness. The fourth situation is: previously accepting as valid cognition a scriptural statement that states that generosity and other actions do not produce happiness, and then asserting, in a way determined by valid cognition, that generosity and other actions produce happiness. In the second situation, a pure self-statement only harms the object of attachment to a self-contradictory assertion, because one would not begin to speak a pure self-statement without having cognized the content by valid cognition. A pure scriptural statement, with respect to extremely obscure phenomena, harms the object of attachment to a self-contradictory assertion, because on extremely obscure phenomena, the distinguishing characteristic must be established by scriptural valid cognition. With respect to manifest and slightly obscure phenomena, it is an obstacle, because on these phenomena, the distinguishing characteristic must be established by a valid cognition other than scriptural valid cognition. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Therefore, establishing the subject is establishing the treatise, therefore, it is a harm." And "If one of them is valid cognition, then it will only be establishment, it will not be an obstacle, because valid cognition harms non-valid cognition." Fourth, the definition of the refutation of fame. The object of definition, the determination of self-nature, etc.