Tibetan
པོ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་དང་། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འདོད་པ་སོགས་དང་། དཔྱོད་པ་པོས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པར་འདོད་པ་སོགས་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་བསལ་བ་འབབ་བོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུའོ། །གཉིས་པ་ལ་སེལ་བྱེད། བསལ་བྱ། བསལ་ཚུལ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཡིད་ཆེས་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གང་ཟག ཚིག རྟགས། རྗེས་དཔག ཡུལ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན་ཞིང་ཉེས་པ་ཀུན་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དངོས་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་ལས། ཇི་སྲིད་ཉེས་པ་མ་ཟད་པ། །དེ་སྲིད་ཡིད་ཆེས་གང་ཟག་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དེ་ལ་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ལུང་ནི་དངོས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཉེས་པ་ཟད་པ་བརྫུན་གྱི་ཚིག །སྨྲ་བར་མི་འགྱུར་རྒྱུ་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དེ་ལ་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་ཚིག་ཀྱང་དེའི་ཁོངས་སུ་འདུའོ། །གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན། ལྔ་པ་ནི་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ལྔ་ལས། ཡུལ་ནི་དངོས་སུ་སེལ་བྱེད་དང་། རྗེས་དཔག་ནི་བརྒྱུད་ནས་སེལ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དེས་ལོག་ཕྱོགས་དངོས་སུ་སེལ་བ་ནི་རྗེས་དཔག་ལ་རག་ལས་ཤིང་། ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ལ། རྟགས་ཡང་དག་དེ་ལ་ཡང་ལུང་ཚིག་རྟགས་སུ་སོང་བ་དགོས་ཤིང་དེའི་མཐུན་དཔེར་རང་ཚིག་རྣམ་དག་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གང་ཟག་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་དང་། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་གཉིས། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དང་འགལ་བ་དང་། རྒོལ་བ་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་གཉིས་རེ་རེ་ལ་ཡང་འདི་གཉིས་ཆར་དབྱེ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔར་དམ་བཅས་པ་ཕྱིས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ནི་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བ་སྟེ། སྦྱིན་སོགས་དཀར་ཆོས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་དེ་ནི་བརྗོད་བྱ་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་དཀར་ཆོས་སུ་དམ་བཅས་པས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་ཁས་བླངས་ལ་ཕྱིས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོའི་མ་
Chinese
总之，为了了解，对于顺世外道认为没有前世后世，并且不承认比量是量等观点，以及胜论派认为没有遍知一切事物的人等观点，信仰会产生消除作用。第二部分分为消除者、所消除的事物和消除的方式三个方面。第一方面是：一般来说，信仰有信仰的补特伽罗、语言、标志、比量和对境五个方面。第一方面是：圆满一切功德且断尽一切过患的佛陀薄伽梵是真实的，因为《庄严经论》中说：“只要过患没有断尽，他就不是值得信仰的补特伽罗。”因此，承认此理为量士夫的论敌自身也包括在其中。第二方面是：佛陀薄伽梵所说的教言是真实的，因为该经中说：“断尽过患之人不会说虚假的语言，因为没有原因。”因此，承认此理为量士夫的论敌自身所说的话也包括在其中。第三和第四方面前面已经讲过。第五方面是：例如，行持布施等善行会产生安乐，以及存在具有可衡量意义的量。像这样，在五个方面中，对境是直接的消除者，比量是间接的消除者，因为对境直接消除了相违品依赖于比量，而信仰的比量依赖于信仰的正确标志，而正确的标志又必须是成为教言标志的语言，并且其同品需要清净的自语，而这又依赖于值得信仰的补特伽罗。第二部分分为与承诺相违和与自语相违两种。对于这两者的区别，前代人认为与信仰的教言相违和与论敌的自语相违是不合理的，因为这两者中的每一个都需要区分这两种情况。因此，先前所承诺的后来被破坏的承诺的执着点是与承诺相违，例如，承诺行持布施等善法不会产生安乐的承诺的执着点。这个词是前后所表达的内容相违，因为承诺布施等是善法，所以承认会产生安乐，但后来又承诺不会产生安乐。同样，我的母亲
English
In short, it is for the purpose of understanding that faith brings about elimination with respect to views such as the Lokayata's belief that there are no past or future lives and that inference is not a valid means of knowledge, and the Vaisheshika's belief that there is no being who knows all things. The second part is divided into three aspects: the eliminator, the eliminated, and the manner of elimination. The first aspect is: In general, faith has five aspects: the person of faith, the word, the sign, the inference, and the object. The first aspect is: The Buddha Bhagavan, who is endowed with all qualities and has exhausted all faults, is real, because the Ornament says: "As long as faults are not exhausted, he is not a person of faith." Therefore, the opponent who accepts this reason as a valid means of knowledge is also included in it. The second aspect is: The teachings spoken by the Buddha Bhagavan are real, because the same scripture says: "One who has exhausted faults will not speak false words, because there is no cause." Therefore, the words spoken by the opponent who accepts this reason as a valid means of knowledge are also included in it. The third and fourth aspects have already been discussed. The fifth aspect is: For example, happiness arises from practicing generosity and so on, and there is a valid means of knowledge that has a measurable meaning. Thus, among the five aspects, the object is the direct eliminator, and inference is the indirect eliminator, because the object directly eliminates the opposite side depends on inference, and the inference of faith depends on the correct sign of faith, and the correct sign must also be a word that has become a sign of teaching, and its similar example requires pure self-speech, which in turn depends on the person worthy of faith. The second part is divided into two types: contradiction with commitment and contradiction with self-speech. Regarding the difference between these two, the former scholars considered it unreasonable to say that it contradicts the teachings of faith and contradicts the opponent's own words, because each of these two requires distinguishing these two situations. Therefore, the object of attachment to a promise that was previously made but later broken is a contradiction with the commitment, such as the object of attachment to a promise that practicing generosity and other virtues will not produce happiness. This word is a contradiction between what is expressed earlier and later, because by promising that generosity and so on are virtues, it is admitted that happiness will arise, but later it is promised that happiness will not arise. Similarly, my mother
Tibetan
མོ་གཤམ་མོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཀྱང་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བས་ཁས་བླངས་དང་འགལ་བའོ། །ཚིག་དེ་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ནི་རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་སྟེ། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལྟ་བུའོ། །ཚིག་དེ་ནི་རང་ཚིག་དང་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་སྨྲས་ཤིང་ཤུགས་ལ་དེ་རང་ཚིག་རྣམ་དག་ཏུ་ཁས་བླངས་པས་བརྗོད་དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚིག་དེ་གཉིས་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་དང་། བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་ངག་གི་དབྱེ་བར་འཇོག་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། འོ་ན་དོན་འདི་དག་ལ་དབྱེ་བ་ཅི་ཡོད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་བརྗོད་ཅེ་ན། ངག་གི་དབྱེ་བས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །སྔ་མས་བཞག་པ་ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔར་ཁས་བླངས་པ་དང་ཞེས་བཤད་དོ། །ངག་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་དོན་དང་འགལ་བ་ནི་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་དོན་རིགས་གཏེར་ལས། དེ་ལ་ཁས་བླངས་རང་ཚིག་གཉིས། །གཞན་དག་ལུང་དང་རང་ཚིག་ཟེར། །སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབྱེ་བར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དང་། ལུང་གེགས་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཡོད་པའི་ལུགས་དང་། རང་ལུགས་ངོས་གཟུང་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ཆོས་སུ་འཇོག་པ་ལ་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སོགས་ཆོས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་འཇོག་པ་གང་ཞིག དེ་ལུང་རྣམ་དག་ཁོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དེས་དེ་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དངོས་འགལ་གང་ཞིག སྔ་མ་དེ་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དེ་དང་དེ་སྤྱད་པ་ལས་དེ་མི་འབྱུང་བ་གཉིས་གེགས་བྱེད་མིན་ཏེ། གེགས་བྱེད་ཀྱི་དོན་གཞི་གྲུབ་པ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་ཆོས་འགལ་བ་སྟོབས་མཚུངས
Chinese
再说“莫协莫”这个词，也因为前后承诺矛盾而与承诺相违背。这个词本身的表达内容，直接和间接矛盾，就是与自己的词语相违背。比如，立誓没有具有可衡量意义的量，就是誓言的执着点。这个词与自己的词语直接和间接矛盾，因为直接说没有衡量对象和衡量者的量，间接上又承认那是自己纯粹的词语，所以承认有理解所表达内容的量。因此，将这两个词从前后承诺矛盾和表达内容直接间接矛盾的角度，作为语言的分类，是学者的观点。《释量论》中说：“那么这些意义有什么差别呢？一点也没有。那么怎样分别说呢？通过语言的分类来区分。因为前者所建立的，被后者所破坏，所以与承诺相违背。因此说与先前承诺的。”那个语言本身与自己的意义相违背，就是与自己的词语相违背。比如，说“比量不是量”一样。其意义在《理藏论》中说：“其中承诺和自语两种，其他则说是圣教和自语，学者认为是语言的分类。”第三，分为四种：认为圣教是损害者，认为圣教是障碍者，认为两者都有，以及确定自己的观点。第一种是，正量部的弟子有些人说，清净的圣教是与自相矛盾的誓言的执着点相违背的损害者，因为将布施等作为法，必须承认圣教是量。将布施等作为法，是从未来能够产生安乐的角度来安立的，因为那是仅仅通过清净的圣教来成立的，因为那是极其隐蔽的。因此，行布施等产生安乐，就损害了行布施等不产生安乐，因为两者是直接矛盾的，前者是通过圣教量来成立的。行布施等产生安乐，和行布施等不产生安乐，两者不是障碍者，因为障碍者的意义是在一个已成立的基础上，具有势均力敌的相违品性。
English
Furthermore, the term "Mo sham mo" also contradicts the commitment because of the contradiction between the prior and later commitments. The expressed content of that term itself, directly and indirectly contradictory, is contradictory to one's own words. For example, the adherence to a vow that there is no valid cognition with a meaning to be measured. That term is directly and indirectly contradictory to one's own words, because it directly states that there is no valid cognition of the measurer and the measured, and indirectly admits that it is one's own pure word, so it admits that there is a valid cognition that understands the expressed meaning. Therefore, classifying these two terms as divisions of speech from the perspective of contradictory prior and later commitments and directly and indirectly contradictory expressed content is the intention of the scholar. The Pramāṇavārttika states: "Then what difference is there in these meanings? There is none at all. Then how are they expressed separately? It will change in that way by the division of speech. Because what is established by the former is destroyed by the latter, it is contradictory to the commitment. Therefore, it is said to be contradictory to what was previously committed." That speech itself contradicts its own meaning, which is contradictory to one's own words. For example, it is like saying, "Inference is not a valid cognition." Its meaning is stated in the Rigs gter: "Among them, there are two: commitment and one's own words. Others say they are scripture and one's own words. Scholars consider it a division of speech." Third, it is divided into four: the system that considers scripture to be a harmer, the system that considers scripture to be an obstacle, the system that considers both to exist, and the identification of one's own system. The first is that some disciples of Dignāga say that pure scripture is a harmer that contradicts the adherence to a self-contradictory vow, because one must accept scripture as valid cognition in order to establish generosity and so on as dharma. Establishing generosity and so on as dharma is established from the perspective of generating happiness in the future, because it is established only through pure scripture, because it is extremely obscure. Therefore, the happiness that arises from practicing generosity and so on harms the non-arising of happiness from practicing it, because the two are directly contradictory, and the former is established by valid scripture. The arising of happiness from practicing generosity and so on and the non-arising of it from practicing it are not obstacles, because the meaning of an obstacle is that on one established basis, there are contradictory qualities of equal strength.