Tibetan
་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་ལ་བྱེད་པ་གང་ཞིག ལུང་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་ཆོས་ཅན་སྦྱིན་སོགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་གཅིག་གིས་གཅིག་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་དེ་ཚད་མ་མེད་པ་ལས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན། ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའ་ལ་གེགས་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་དེ་སྤྱད་པ་ལས་དེ་མི་འབྱུང་བ་གཉིས་སྟོབས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྤྱད་པ་ལས་དེ་འབྱུང་བར་གྲུབ་པ་ནི་ལུང་ཚད་མ་ཡིན་པ་ལ་རག་ལས་ཤིང་། དེ་ཡང་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་ན་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་ལུང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་རྣམ་དག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ལུང་ལྟར་སྣང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུང་གེགས་བྱེད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཟེར། མི་འཐད་དེ། ལུང་རྣམ་དག་གཞིར་བཞག་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དང་གེགས་བྱེད་གཉིས་ཡོད་པར་དཔྱད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། དེ་དེ་ལ་བསླུ་བ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ནི་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་དང་། དེ་དེ་མ་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་པ་ནི་ལུང་གེགས་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་ཟེར། མི་འཐད་དེ། ལུང་རྣམ་དག་དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་ལ་བསླུ་བ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པ་ཡིན་ན། དེ་རང་གི་བརྗོད་དོན་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པ་དང་། དེ་མ་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པར་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་སེལ་ཚུལ་ལ། སྤྱིར་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་བསལ་བ་ལ། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་། ལུང་ཚིག་དང་འགལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ངག་གཅིག་ཉིད་བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་དང་། ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱིར་འགལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གེགས་བྱེད་ཡིན་པ་ཁོ་ནའི་སེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་
Chinese
如果仅仅是把二者作为互相妨碍，那又是什么呢？如果不承认圣言量为量，那么施舍等有法也不成立，所以在其之上，一个法妨碍另一个法是不可能的。如果承认圣言量为量，那么它是以圣言量成立的，因此以量成立的意义比没有量更具力量。第二种观点是，有些正量论的弟子说，如果承认圣言量为量，那么清净的圣言就会成为自相矛盾的承诺的妨碍，因为如果承认圣言量为量，那么行持布施等会产生快乐，以及行持布施等不会产生快乐，二者力量相同。因为成立行持布施等会产生快乐依赖于圣言量，而这又依赖于承认圣言量为量。因为在那时，行持布施等不会产生快乐也是由圣言量成立的，因为那时有显示行持布施等不会产生快乐的圣言量被承认。第三种观点是，有些人说，是从清净圣言的角度说的圣言是损害，是从相似圣言的角度说的圣言是妨碍。这不合理，因为需要考察在清净圣言的基础上，损害和妨碍二者是否存在。有些人说，清净圣言对于其所诠释的意义不欺骗有成立的理由，对于其欺骗有损害，这是圣言是损害的意思。清净圣言对于其所诠释的意义成立没有成立的理由，对于其不成立没有损害，这是圣言是妨碍的意思。这不合理，因为如果清净圣言对于其所诠释的意义不欺骗有成立的理由，对于其欺骗有损害，那么对于其所表达的意义有成立的理由，对于其不成立有损害也是相同的。还有些人说，关于遣除信赖的方式，一般来说，遣除信赖有两种：与自己的话语相矛盾，与圣言的话语相矛盾。第一种情况，一个话语本身在字面意义和隐含意义上相矛盾，以及前后承诺相矛盾两种。第一种情况，仅仅是妨碍的遣除，例如所有话语都是虚假的含义。
English
If it is merely considered that the two act as obstacles to each other, then what is it? If one does not accept scriptural testimony as valid cognition, then the subject of generosity, etc., is also not established. Therefore, it is impossible for one dharma to obstruct another on top of that. If one accepts scriptural testimony as valid cognition, then it is established by valid scriptural testimony. Therefore, the meaning established by valid cognition is much more powerful than the absence of valid cognition. The second is: Some students of Dignāga say that if one accepts scriptural testimony as valid cognition, then pure scriptural testimony will become an obstacle to self-contradictory commitments. Because if one accepts scriptural testimony as valid cognition, then engaging in generosity, etc., produces happiness, and not producing happiness from engaging in it, are equally powerful. Because the establishment that engaging in it produces it depends on valid scriptural testimony, and that also depends on accepting scriptural testimony as valid cognition. Because at that time, not producing happiness from engaging in generosity, etc., is also established by valid scriptural testimony, because at that time there is an acceptance of valid scriptural testimony that shows that engaging in generosity, etc., does not produce happiness. Thirdly, some say that it is said that scriptural testimony is a defeater from the perspective of pure scriptural testimony, and it is said that scriptural testimony is an obstructer from the perspective of apparent scriptural testimony. This is unreasonable, because it is necessary to examine whether there are both defeaters and obstructers based on pure scriptural testimony. Some say that pure scriptural testimony has proof that it does not deceive its stated meaning, and it has a defeater for deceiving it, which is the meaning of saying that scriptural testimony is a defeater. Pure scriptural testimony has no proof that its stated meaning is established, and it has no defeater for its not being established, which is the meaning of saying that scriptural testimony is an obstructer. This is unreasonable, because if pure scriptural testimony has proof that it does not deceive its stated meaning, and it has a defeater for deceiving it, then it is the same that it has proof for its expressed meaning, and it has a defeater for its not being established. Again, some say that regarding the way to eliminate trust, in general, there are two ways to eliminate trust: contradiction with one's own words, and contradiction with the words of scripture. The first has two types: a single statement contradicts itself in its literal and implied meanings, and there is contradiction between earlier and later commitments. The first is only the elimination of what is an obstructer, for example, the meaning that all words are false.
Tibetan
ནོ་ཞེས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེལ་བ་དང་། གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི་སྔར་མར་དམ་བཅས་ནས་ཕྱིས་མོ་གཤམ་དུ་དམ་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྔར་སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་ཚད་མས་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན། སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལུང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ། དམ་བཅའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་དང་། དེར་མ་གྱུར་པའི་ལུང་ཚིག་དང་འགལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཆོས་ནི་ཚེ་འཕོས་པ་ན་བདེ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལ་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་རྣམ་དག་གིས་གནོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྔར་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱིས་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པས་སེལ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་བསལ་བ་ལ། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་། ལུང་ཚིག་དང་འགལ་བ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་སྔ་མ་ཁོ་ན་ལ་བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་དང་། ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ངག་གཅིག་ཉིད་བརྗོད་བྱ་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་དེ་གེགས་བྱེད་ཡིན་པ་ཁོ་ནའི་ཚུལ་གྱིས་སེལ་བ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་ལ་རང་དམ་བཅའ་བ་པོའི་སྐྱེས་བུས་དངོས་བསྟན་དང་ཤུགས་བསྟན་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ལ། དངོས་བསྟན་གྱིས་ཤུགས་བསྟན་དང་། ཕྱི་མ་ལ། ཤུགས་བསྟན་གྱིས་དངོས་བསྟན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་དངོས་འགལ་གང་ཞིག་གཅིག་ལ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཡོད། ཅིག་ཤོས་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་སྔར་མར་དམ་བཅས་ནས་ཕྱིས་མོ་གཤམ་དུ་དམ་བཅས་པ་དེ་གེགས་བྱེད་ཁོ་ནའི་ཚུལ་གྱིས་སེལ་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་ཡང་རང་དམ་བཅའ་བ་པོའི་སྐྱེས་བུས་མར་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དང་། མོ་གཤམ་དུ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཅིག་ཅར་དུ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས་སྔར་ལྟར་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་རང་ལུགས་ངོས་གཟུང་བ་ལ། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་ལུང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ལ་གནོད་བྱེད་གེགས་བྱེད་གང་ཡོད་དཔྱད་པ། རང་ཚིག་དང་ལུང་ཚིག་གཉིས་ལ་གནོད་བྱེད་གེགས་བྱེད་གང་ཡོད་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་ལ། ཤུགས་བསྟན་ཚད་མས་རྟོགས་ན་དངོས་བསྟན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དངོས་འག
Chinese
如同“诺”的誓言的执着意义一样。第二，有以阻碍的方式遣除和以损害的方式遣除两种。第一种如同先前发誓为“玛尔”，之后发誓为“莫香”一样。第二种如同先前承诺声音是常，之后以量成立的方式，凡是所作皆遍及无常，例如瓶子一样，声音也是所作的，这样发誓一样。第二，与圣言相违背，有成为誓言法性的立宗的，和未成为那样的与圣言相违背两种。第一种如同发誓说，法在舍弃今生时，不是产生安乐的，被自己承诺的清净圣言所损害一样。第二种如同先前承诺声音是无常，之后以声音是常的圣言量成立来遣除一样，这样说。那是不合理的，在信赖的遣除中，分为与自语相违和与圣言相违两种，将前者单独分为所说内容直接间接相违和前后承诺相违两种，因为先前已经遮止了。另外，仅仅一句言语，所说内容直接间接相违，以仅仅是阻碍的方式遣除，那是不合理的，因为对于那，发誓者自己，有直接显示和间接显示被量成立所证知，和那两者都不被量成立所证知两种，前者中，直接显示损害间接显示，后者中，间接显示损害直接显示，因为那两者是直接相违的，任何一个有可靠的量作为后盾，另一个没有的缘故。同样，先前发誓为“玛尔”，之后发誓为“莫香”的，以仅仅是阻碍的方式遣除也是不合理的，因为对于那，也有发誓者自己，以量成立证知“玛尔”，以量不成立证知“莫香”，和那两者同时不以量成立证知三种，从先前那样转变的缘故。第四，确定自宗，对于与自语相违和与圣言相违，有损害和阻碍哪一个进行分析，对于自语和圣言两种，有损害和阻碍哪一个进行分析两种，第一是，对于自语直接间接相违，如果间接显示被量成立证知，则是对直接显示的损害，因为那两者直接相
English
It is like the clinging meaning of the vow of "No." Secondly, there are two types of removal: removing by way of obstruction and removing by way of harm. The first is like vowing to be "Mar" before and then vowing to be "Mosham" later. The second is like vowing that sound is permanent before, and then, by way of certainty through valid cognition, whatever is made is pervaded by impermanence, like a pot. It is like vowing that sound is also made. Secondly, in contradiction with the scriptural word, there are two types: contradiction with the scriptural word that has become the proof of the subject of the vow, and contradiction with the scriptural word that has not become that. The first is like vowing that Dharma does not generate happiness when life is transferred, and being harmed by the pure scriptural word that one has vowed to oneself. The second is like saying that one has vowed that sound is impermanent before, and then later removes it by vowing that the scriptural word that shows sound is permanent is valid. That is unreasonable, because in the removal of trust, dividing it into two types: contradiction with one's own words and contradiction with the scriptural word, and dividing only the former into two types: contradiction between what is said directly and indirectly, and contradiction between prior and later vows, is because it has already been prohibited before. Furthermore, it is unreasonable to remove the contradiction between what is said directly and indirectly in the same statement only by way of obstruction, because for that, there are two types: the person who makes the vow himself cognizes the direct and indirect implications through valid cognition, and both of them are not cognized through valid cognition. In the former, the direct implication harms the indirect implication, and in the latter, the indirect implication harms the direct implication, because those two are directly contradictory, and one has a reliable valid cognition as a support, while the other does not. Similarly, it is also unreasonable to remove the vow to be "Mar" before and then the vow to be "Mosham" later only by way of obstruction, because for that, there are also three types: the person who makes the vow himself cognizes "Mar" through valid cognition, does not cognize "Mosham" through valid cognition, and both of them do not cognize through valid cognition at the same time, because it changes as before. Fourth, in determining one's own system, there are two types: analyzing which of harm and obstruction exist in contradiction with one's own words and contradiction with the scriptural word, and analyzing which of harm and obstruction exist in one's own words and the scriptural word. The first is: for the contradiction between one's own words directly and indirectly, if the indirect implication is cognized by valid cognition, then it is a harm to the direct implication, because those two are directly contra