Tibetan
ད་པར་ཐལ། ཁོ་ནའི་བསལ་བྱ་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པ་དགོས་ལ། ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་བཞིའི་བསལ་བྱ་ལ་དེ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག སྐབས་དེར་མ་བསལ་བ་དངོས་སུ་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དངོས་སུ་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེས་འདྲི། དེ་མ་བསལ་བ་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་སྔ་མ་ཡང་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་པ་བསྒྲེ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞི་འཆད་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེས་པའི་དོགས་པ་སླར་ཡང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ལན་དུ། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པ་རང་རྟེན་ལའོ། །ཞེས་པའི་མདོ་ཚིག་ལོགས་སུ་འཆད་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འོ་ན་ངོ་བོ་ཁོ་ན་བསྟན་བྱ་བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་། མ་བསལ་བ་དངོས་སུ་མ་བཤད་པར་དང་པོ་བཞི་ཁོ་ན་འཆད་རིགས་པར་ཐལ། མ་བསལ་བ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྐང་གཉིས་པོ་ལོགས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། མདོ་ནས་བཤད་པའི་ཟུར་དང་པོ་བཞི་དང་། རིགས་སྒོ་ནས་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་མ་བསལ་བ་དགོས་སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་འདིར་ཟུར་དང་པོ་བཞི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །དག་གིས་བཀག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མ་བསལ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། ལོག་ཕྱོགས་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བཤད་ན་གསུམ་སྟེ། བརྒལ་བ་དང་། ལན་དང་། དེའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་བསལ་བའི་དོན་ཚད་མས་མ་བསལ་བ་ལ་བྱེད་ན་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་སམ་མ་ངེས། མ་ངེས་ན་ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་དང་འགལ་ལ། ངེས་ན་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་མདོ་ལས་བཞིར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ནི་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པས་སྐྱོན་དང་པོ་མེད་ཅིང་། ཕྱི་མ་གཉིས་རྗེས་དཔག་གི་ཁོངས་སུ་འདུས་པས་སྐྱོན་གཉིས་པ་ཡང་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། སོ་སོའི་དོན་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག ཚད་མའི་བསལ་བའི་མཚན་
Chinese
现在开始讨论。对于仅仅需要排除的，需要安立能够成为所立的理由的论式，而对于本体等其他四种需要排除的，则不需要这样。有些人问，为什么在当时没有实际阐述未排除的呢？因为在“承诺亦是量”等情况下，会问为什么没有实际阐述本体等四种。如果回答说，因为那是阐述未排除的情况，那么反驳说，那么之前也是阐述本体等四种的情况，这样进行类比是不合理的，因为会再次产生疑问，即为什么是阐述本体等四种的情况。对此的回答是，为了单独阐述“现量义和比量，信许名声自力性”的经文，这种说法是不合理的，那么在“唯有本体是所诠”等情况下，也应该只阐述最初的四种，而不实际阐述未排除的，因为指示未排除的两个词句是分开的。自己的观点是，经文中阐述的最初四种，以及从理路角度阐述的作为所立的承诺，都是仅仅从为他所立的角度出发的，为了了解这两者要成为真正的为他所立，都需要未排除，所以在此《释量论》中将最初四种放在一起阐述，因为经中说“承诺亦是量，许为无有彼阻碍”。第二，详细阐述未排除，从排除反面的角度来说有三种：辩驳、回答以及确定其自性。第一是，如果将未排除的意义理解为未被量排除，那么排除者的量是限定为现量和比量两种，还是不限定？如果不限定，就与量限定为现量和比量两种相矛盾；如果限定，就与经文中说的量有四种相矛盾。第二是，排除者的量限定为现量和比量两种，因此没有第一个过失，而后两者包含在比量之中，因此也没有第二个过失。第三，分为定义、分类和各自的意义三种，第一，对于定义，有些人认为量的排除的定义
English
Now, let's begin the discussion. For what needs to be excluded solely, it is necessary to establish a reason that can become the thesis, while for the exclusion of the essence and the other four, this is not necessary. Some ask, why is the unexcluded not actually explained at that time? Because in the case of "commitment is also valid cognition," etc., one might ask why the essence and the other four are not actually explained. If the answer is that it is because that is the occasion for explaining the unexcluded, then the rebuttal is that the previous occasion was also for explaining the essence and the other four, and it is unreasonable to make such an analogy, because the doubt will arise again as to why it is the occasion for explaining the essence and the other four. The answer to this is that it is unreasonable to say that it is for the purpose of separately explaining the sutra verse "direct perception, inference, trustworthy fame, and self-reliance," because in the case of "only the essence is to be shown," etc., only the first four should be explained without actually explaining the unexcluded, since the two sentences indicating the unexcluded are separate. Our own view is that the first four aspects explained in the sutra, and the commitment to the thesis explained from the perspective of reasoning, are both considered only from the perspective of establishing for others. In order to understand that both of these need the unexcluded to become a true establishment for others, the first four aspects are explained together in this Commentary on Valid Cognition, because it is said in the sutra, "Commitment is also valid cognition, it is accepted as unobstructed by those." Second, the detailed explanation of the unexcluded, from the perspective of excluding the opposite, has three aspects: refutation, answer, and determination of its nature. The first is, if the meaning of the unexcluded is understood as not being excluded by valid cognition, is the valid cognition that excludes limited to direct perception and inference, or is it not limited? If it is not limited, it contradicts the limitation of valid cognition to direct perception and inference; if it is limited, it contradicts the sutra's statement that there are four types of valid cognition. The second is that the valid cognition that excludes is limited to direct perception and inference, so there is no first fault, and the latter two are included in inference, so there is no second fault either. Third, it is divided into three: definition, classification, and the meaning of each. First, regarding the definition, some say that the definition of the exclusion of valid cognition
Tibetan
ཉིད། ཚད་མས་བཀག་པ་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །དག་གིས་བཀག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པས་ཚད་མས་བཀག་པ་དེ་ཚད་མའི་བསལ་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་གྱི་འགལ་ཟླ་དངོས་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། བུམ་པ་མེད་པ་དེ་མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བུམ་པ་ཡོད་པའི་འགལ་ཟླ་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དེ་དང་དངོས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ནི། དམ་བཅས་ཙམ་ཉིད་ན་དེ་དངོས་སུ་སེལ་ནུས་ཀྱི་འགལ་ཟླ་གྲུབ་པའོ། །གལ་ཏེ་བུམ་པ་མེད་པ་དེ་མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། དེ་མཚན་ཉིད་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་ཡོད་པ་དེས་དེ་དངོས་སུ་སེལ་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་རྒྱབ་རྟེན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། དམ་བཅའི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་དང་། སེལ་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར། ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ། དེ་གཉིས་ཀ་འགོག་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་དང་ལྔ་ནི་རིམ་བཞིན། སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡན་ལག་དེ་ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་པ་དང་། ངག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་ལྷ་ཤཱཀ་གིས་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། རྒྱན་མཁན་པོས་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་སྔ་མ་ལས་བཟློག་སྟེ་ངོས་འཛིན་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས་དེ་ལྟར་དུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ངོ་། གང་གིས་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བའི་དོན། གྲངས་དང་གོ་རིམ་ལ་དོགས་པ་བཅད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་བསལ་བ་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་སྒོར་མངོན་སུམ་དང་། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དང་། ཁས་བླངས་དང་། རང་ཚིག་དང་། གྲགས་པའི་བསལ་བ་དང་ལྔར་བཤད་ལ། ཀུན་བཏུས་ལས་ཁས་བླངས་དང་རང་ཚིག་གཉིས་ཡིད་ཆེས་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་བཞིར་བཤད་དོ། །འོ་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག རང་ཚིག་རྣམ་དག་དང་ལུང་ཚིག་རྣམ་དག་གཉིས་ཀ་ཡང་ཀུན་སློ
Chinese
您说，用量（ प्रमाण，pramāṇa，认知工具）遮止是不合理的，因为承诺本身就是量，认为量是没有遮止的。因此，用量遮止并非是量之遣除的定义，而是为了说明二者是意义相同名称不同的。有些人说，与量所成立的意义的直接相违是不合理的，因为没有瓶子是所诠释的对象。因为那是那个定义的缘故，因为它是瓶子存在的直接相违，因为它与它是直接相违的。不能认为是根本，因为它是由量所成立的。自己的宗派是，仅仅是承诺本身就能成立直接遣除的相违。如果说，没有瓶子是所诠释的对象，因为那是那个定义的缘故，因为瓶子存在能直接遣除它，那么，理由不成立，因为二者都有后盾的量。第二，从承诺的方式区分和从遣除的方式区分两种。第一种有遮止法之自性的承诺的意图、法的差别、有法者的差别、有法者自己的自性、遮止二者的承诺的意图这五种，依次是：声音不是可听的，支分是与具足三种法之支分者不同的事物，具足三种法之支分者是与自己的支分不同的事物，具足三种法之支分者存在，一切语言都是虚假的意义等等。这是拉夏（ལྷ་ཤཱཀ་）的观点。嘉坚波（རྒྱན་མཁན་པོ）认为，损害法之差别和有法者之差别的承诺的意图与前者相反地进行认知是不合理的，因为这与《集论》（ཀུན་བཏུས）中所说相违。第二，有区分的所依、区分的体性、用什么来区分的理由、如何区分的意义、断除对数量和顺序的疑惑这五种。第一是，仅仅是量的遣除。第二是，在理门中说是现量、事物力量之后的推断、承诺、自语和名声的遣除这五种。在《集论》中，承诺和自语二者合为可信，说是四种。那么，将二者合一的理由是什么呢？有些人说，自语清净和圣言清净二者都是普遍的。
English
You say that it is unreasonable to say that it is prevented by valid cognition (pramāṇa), because the commitment itself is valid cognition, and it is believed that valid cognition is without prevention. Therefore, the prevention by valid cognition is not shown as the definition of the elimination of valid cognition, but to explain that the two are the same in meaning and different in name. Some say that it is unreasonable to say that it is directly contradictory to the meaning established by valid cognition, because the absence of a pot is the object to be expressed. Because that is the reason for that definition, because it is the direct contradiction of the existence of a pot, because it is directly contradictory to it. It cannot be considered fundamental, because it is established by valid cognition. One's own tenet is that only the commitment itself can establish the contradiction of direct elimination. If it is said that the absence of a pot is the object to be expressed, because that is the reason for that definition, because the existence of a pot can directly eliminate it, then the reason is not established, because both have the valid cognition of support. Secondly, there are two types of distinctions: distinction by way of commitment and distinction by way of elimination. The first has five types: the intention of the commitment to negate the nature of the dharma, the difference of the dharma, the difference of the subject of the dharma, the nature of the subject of the dharma itself, and the intention of the commitment to negate both, which are respectively: sound is not audible, a limb is a different thing from the one with three qualities, the one with three qualities is a different thing from its own limb, the one with three qualities exists, all languages are false in meaning, and so on. This is the view of Lha Shakya. Gyanchenpo believes that it is unreasonable to recognize the intention of the commitment that harms the difference of the dharma and the difference of the subject of the dharma in the opposite way to the former, because it contradicts what is said in the Compendium (Kunsle). Secondly, there are five types: the basis of distinction, the nature of distinction, the reason for distinguishing with what, the meaning of how to distinguish, and the elimination of doubts about number and order. The first is only the elimination of valid cognition. The second is that in the gate of reasoning, it is said that there are five types: direct perception, inference after the power of things, commitment, self-utterance, and the elimination of fame. In the Compendium, commitment and self-utterance are combined into credibility, and it is said that there are four types. Then, what is the reason for combining the two into one? Some say that both pure self-utterance and pure scriptural utterance are universal.