Tibetan
་དང་། གཟུང་ཡང་ཉེས་པ་དང་འབྲེལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒོལ་བས་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདོད་པས་སེལ་ལ། གཉིས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པ་དང་། ཚད་མས་བསལ་བ་ཞུགས་པས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་བོས་སེལ་ལ། གཉིས་པ་ནི་མ་བསལ་བས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། ལོག་རྟོག་དེ་ལ་བསྟན་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་དང་། རྒོལ་བས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པས་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཁོ་ནས་སེལ་ལ། གཉིས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱའི་ངོ་བོ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཐོག་མར་སྟོན་ནོ། །འོ་ན་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་ཁོ་ན་སྨོས་སོ། །འོ་ན་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ནས། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་བྱེད་དེ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ཚེ། མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཁོ་ནར་བཟུང་བས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་གཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་འདོད་པ་སྨོས་སོ། །འོ་ན་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་རང་ཉིད་སྨོས་སོ། །དེས་ན་མདོ་ལས། རང་ཉིད་ཐོག་མར་སྨོས་པ་ནི་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་འདོད་པ་ཐོག་མར་བཤད་པ་ནི་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །འོ་ན་སྒྲ་མཉན་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། བུམ་པ་རྟག་པ་དང་། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བ་དང་། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་མ་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པའི་ཚེ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པས་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་གཅད་པའི་ཆེད་དུ་དེའི་འོག་ཏུ་མ་བསལ་བ་སྨོས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། ངོ་བོ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པས་ཕྱིར་རྒོལ
Chinese
并且，所取也与过失相关联，有两种。第一种是：立宗者不以意乐作为所立，这通过意乐来遣除。第二种有两种：反驳者已经成立，因此不需要成立；以及由于正量已经遣除，因此无法成立。第一种通过自性来遣除，第二种是为了通过未遣除来遣除。这是根本的第二种理由，对于那个邪分别，由于与所诠释相关联的理由，例如未成立的例子是否会变成所立的邪分别，以及由于立宗者已经承诺论典是正量，因此是否所有的经文意义都会变成所立的邪分别，对于这两种邪分别，第一种通过“仅仅”来遣除，第二种是为了通过自己来遣除。第四，为了他者利益的所立的自性，由于对于反驳者来说是不成立的，因此首先显示自性。那么，未成立的例子对于反驳者来说也是不成立的，因此会变成场合的所立吗？为了断除这个，因此在那之后说了“仅仅”。那么，如果想要成立眼睛等是为了自己利益而做的，当说“眼睛等，法，是为了他者利益而做的”的时候，因为把眼睛等为了他者利益而做仅仅执着为所立，因此会变成场合的所立吗？为了断除这个，因此在那之后说了“意乐”。那么，由于立宗者以意乐想要把所有承诺的经文意义作为所立，因此会变成场合的所立吗？为了断除这个，因此在那之后说了“自己”。因此，经部中，首先说“自己”是因为组合的缘故，而《释量论》中首先说“意乐”是因为以这个次第为准。那么，当承诺声音不是所听闻的，瓶子是常恒的，布施等行为不会产生安乐，以及兔子具有的月亮不能被声音表达的时候，由于承诺作为场合的所立，因此会变成真正的为了他者利益的所立吗？为了断除这个，因此在那之后说了“未遣除”。第五，自性仅仅由反驳者来决定，因为之前立宗者已经成立的不是宗法的过失。仅仅由立宗者和反驳者两者来决定，因为之前立宗者已经说了要诠释的，所以反驳者
English
And, what is taken is also related to faults, there are two kinds. The first is: the proponent does not intend it as the probandum with intention, this is eliminated by intention. The second has two kinds: the opponent has already established it, therefore it is not necessary to establish; and because the valid means has already eliminated it, therefore it cannot be established. The first is eliminated by its own nature, the second is for the sake of eliminating by what has not been eliminated. This is the second fundamental reason, for that wrong conception, because of the reason related to what is to be explained, for example, whether the unestablished example will become the probandum, and because the proponent has already promised that the treatise is a valid means, therefore whether all the meanings of the scriptures will become the probandum, for these two wrong conceptions, the first is eliminated by "only", the second is for the sake of eliminating by oneself. Fourth, the nature of the probandum for the benefit of others, because it is not established for the opponent, therefore the nature is shown first. Then, the unestablished example is also not established for the opponent, therefore will it become the probandum of the occasion? In order to cut this off, therefore "only" is said after that. Then, if one wants to establish that the eyes etc. are for one's own benefit, when saying "eyes etc., the dharma, are for the benefit of others", because holding the eyes etc. for the benefit of others only as the probandum, therefore will it become the probandum of the occasion? In order to cut this off, therefore "intention" is said after that. Then, because the proponent intends to take all the promised meanings of the scriptures as the probandum with intention, therefore will it become the probandum of the occasion? In order to cut this off, therefore "oneself" is said after that. Therefore, in the Sutra, saying "oneself" first is because of the arrangement, and in the Commentary on Valid Cognition, saying "intention" first is because of taking this order as the standard. Then, when promising that sound is not what is heard, the pot is permanent, giving etc. will not produce happiness, and the moon with the rabbit cannot be expressed by sound, because promising as the probandum of the occasion, therefore will it become the real probandum for the benefit of others? In order to cut this off, therefore "not eliminated" is said after that. Fifth, the nature is determined only by the opponent, because what the proponent has already established before is not a fault of the subject. "Only" is determined by both the proponent and the opponent, because the proponent has already said what is to be explained, therefore the opponent
Tibetan
་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། མ་བསལ་བ་ནི་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་གྱི་ཚད་མས་བསལ་ན་བསྒྲུབ་འདོད་མེད། ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ཚད་མས་བསལ་ན་ཤེས་འདོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། ཁ་ཅིག རང་ཉིད་དང་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཁྱབ་ཆེས་པ་སེལ་བ་དང་། མ་ཁྱབ་པ་སེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཁ་ཅིག ལོག་རྟོག་གི་གནས་དང་། དེའི་ངོ་བོ་སེལ་བ་ལ་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག ཁས་མ་བླངས་པ་དང་། ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་སེལ་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་དེ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ་འདོད་པས་ངག་ཏུ་དངོས་སུ་སྨོས་ཀྱང་ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་གྱི། བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་ཞེ་བས་འདོད་པ་ཅིག་དགོས་པར་བསྟན་པ་ན་རྒོལ་བས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་མ་བླངས་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་ཞེ་བས་འདོད་མི་འདོད་གང་ཡིན་ཀྱང་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དགོས་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པ་དང་མ་ཁྱབ་པ་སེལ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་པ་འགོག་པ་མི་འཐད་དེ། རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཁས་མ་བླངས་པ་དང་། ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་སེལ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་པ་འགོག་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རང་ལུགས་དེ་དང་ཁྱད་པར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་པས་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང་། རང་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་མ་བླངས་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ཀྱང་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། གཞུང་གི་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི། མདོ་ལས། མཚན་ཉིད་ལྔ་པོ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྟན་ན། རྣམ་འགྲེལ་འདིར། ངོ་བོ་ཚིག་ཕྲད་བདག་ཉིད་འདོད། །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ་མ་བསལ་བ་དངོས་སུ་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག དེའི་རྒྱུ་མཚན་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་བསལ་བྱ་རྣམས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་མི་འཇུག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཚད་མས་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་བསལ་བས་བསལ་བྱ་དེ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འོ་ན་དེར་ཁོ་ན་དངོས་སུ་མི་འཆད་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡོ
Chinese
因为会产生这样的错觉，即未遮除的，是否是作为可成立之事的例子，在不成事例的情况下，是所要成立之事呢？未遮除的，是就两者而言的。如果先前辩论者的量遮除了，则没有成立的意愿。如果后来辩论者的量遮除了，则没有了解的意愿。第六，有些人说，自己和意愿的区别是遮除过于周遍的，和遮除不周遍的。有些人认为，意愿是遮除错觉的处所和它的本体。有些人说，是遮除未承诺的和内心不愿的。其他人否定了所有这些，认为在自己的宗派中，即使口头上实际说了意愿，但内心不愿的不是所要成立之事。如果说是所要成立之事，则必须内心愿意，当显示这一点时，辩论者如果没有承诺圣言量，那还可以这样说，如果承诺了圣言量，那么无论内心愿意不愿意，圣言的所有意义都必须作为所要成立之事，为了消除这种错觉，才说了自己。对于这一点，遮除过于周遍的和不周遍的，这两者的区别中否定意愿是不合理的，因为“自己是词、连接词、本体的语，所有未遮除的和包含的，都是遮除相违的。意愿语遮除不周遍的。”因为这样说过。遮除未承诺的和内心不愿的，这两者的区别中否定意愿也是不合理的，因为自己的宗派和那个没有区别显现的缘故，并且意愿是眼睛等为他人做事，内心不愿的不是此时的所要成立之事，并且自己没有承诺圣言的所有意义是此时的所要成立之事，因此显示不是此时的所要成立之事。因此，自己的宗派也必须承诺那两者，因为显现是经文的意义。第七，经中说：如果五个特征在一个方向上显示，那么在《释量论》中，“本体、词、连接词、自性、意愿。”在这样的情况下，为什么没有实际阐述未遮除的呢？有些人说，那是因为本体等四者的遮除对象不包含所要成立之事的特征，仅仅是因为量没有损害，并且未遮除的量损害了那个遮除对象。这样说是不合理的，那么在那里唯独没有实际阐述的原因是什么呢？
English
Because it would give rise to the misconception that what is not excluded, is it the thing to be established as an example of what can be established, and in the case of a non-example, is it the thing to be established? What is not excluded is considered in both ways. If the previous debater's valid cognition excludes it, then there is no intention to establish it. If the later debater's valid cognition excludes it, then there is no intention to understand it. Sixth, some say that the difference between oneself and intention is to exclude what is too pervasive and to exclude what is not pervasive. Some think that intention is to exclude the place of misconception and its essence. Some say that it is to exclude what is not promised and what is not desired in the heart. Others deny all of these, thinking that in their own school, even if intention is actually spoken of verbally, what is not desired in the heart is not the thing to be established. If it is said to be the thing to be established, then it must be desired in the heart. When this is shown, if the debater does not promise the scriptural authority, then it can be said that way. If the scriptural authority is promised, then whether it is desired or not desired in the heart, all the meanings of the scripture must be taken as the thing to be established. In order to eliminate this misconception, oneself is spoken of. Regarding this, it is unreasonable to deny intention in the difference between excluding what is too pervasive and what is not pervasive, because "Oneself is the word, conjunction, and expression of the essence. All that is not excluded and included excludes the contradictory. The word 'intention' excludes what is not pervasive." Because it has been said that way. It is also unreasonable to deny intention in the difference between excluding what is not promised and what is not desired in the heart, because there is no difference appearing between one's own school and that, and intention is that eyes and others do things for others, and what is not desired in the heart is not the thing to be established at this time, and oneself has not promised that all the meanings of the scripture are the thing to be established at this time, therefore it is shown that it is not the thing to be established at this time. Therefore, one's own school must also promise those two, because it appears to be the meaning of the scripture. Seventh, in the sutra it says: If the five characteristics are shown in one direction, then in the "Commentary on Valid Cognition", "Essence, word, conjunction, self-nature, intention." In such a case, what is the reason why what is not excluded is not actually explained? Some say that the reason is that the objects of exclusion of the four, such as essence, do not include the characteristics of the thing to be established, only because the valid cognition does not harm it, and the valid cognition of what is not excluded harms that object of exclusion. It is unreasonable to say that, so what is the reason why it is not actually explained there alone?