Tibetan
ཡུལ་དེ་རྟོགས་ཏེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ལ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་བརྡའམ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་རུང་བའི་སྐྱོན་ཡང་མེད་དེ། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ཡིན་པ་དེ། བརྗོད་མི་རུང་དུ་བརྡའམ་འདོད་པས་བསྒྱུར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཙོ་བོ་སྒྲ་བྱུང་གི་གྲགས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག དགག་རྟགས་དང་། སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རི་ཅན་ཆོས་ཅན། ཟླ་སྒྲས་དངོས་དབང་གིས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། རྟོག་ཡུལ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། གྲགས་རྟགས་ཡིན་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་རྩ་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། རི་ཅན་ཟླ་སྒྲས་དངོས་དབང་གིས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བ་དེ་སྒྲ་བྱུང་གི་གྲགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ། གྲགས་པ་དངོས་བཏགས་ཕྱེ་བ་དང་། གྲགས་རྟགས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གྲགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་དོན་ཐམས་ཅད་དེས་བརྗོད་རུང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དོན་ཐམས་ཅད་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་ཡིན་པ་དེ་གྲགས་པ་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཏེ། གྲགས་པའི་ཡུལ་ལ་གྲགས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གྱིས་གནོད་པ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱིས་གནོད་ཞེས་བཏགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཐ་སྙད་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཆོས་དེ་གྲགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད། །མངོན་སུམ་སོགས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ཡང་། །འཇལ་བྱེད་སྒྲ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གྲགས་པ་བཏགས་པ་བ་འདི་ལ་གཞུང་ལས་སྒྲ་བྱུང་གི་གྲགས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡུལ་རུང་བར་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་རུང་བར་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རི་ཅན་ཆོས་ཅན། ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་ཡུལ་ན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། དོན་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ། འདོད་པའི་དབང་གིས་འཇུག་པའི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་ཅིང་། ཁྱབ་པ་ནི། སྒྲ་དོན་ལ་རང་བཞིན་གྱི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་བོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་ཚུལ་གྱི
Chinese
通达那个境地，因为可以用有兔子的月亮的声音来表达，并且有可靠的依据。事物的情况即使仅仅通过约定俗成或意愿来改变也是没有过失的，因为可以用有兔子的月亮的声音来表达这件事，是不能通过约定俗成或意愿来改变成不能表达的。第二，从定义、例子、三种方式的决定方法这三个方面来说，第一个是：为了证实自己所要证实的主要内容——声音产生的名声，所具备三种方式的自性因。第二，有些人分为遮盖的特征和证实的特征两种，第一个是：有山者，作为所立宗，不能用月亮的声音直接表达，因为存在于分别念的境地中，这样说是不合理的，因为如果是名声的特征，那么普遍来说就是自性因，这是所有根本论和注释中都讲到的，并且有山者不能用月亮的声音直接表达这件事，不是声音产生的名声。自己的宗派里，区分名声的真实和假立，以及确定名声的特征，分为两种，第一个是：如果名声是定义，那么必须是能表达的语音，如果是这样，那么所有事物都必须能用它来表达。所有事物都能用能表达的语音来表达，这是假立的名声，因为对于名声的境，用名声的名称来假立。例如，就像对于现量和比量二者的境所造成的损害，假立为现量和比量二者造成的损害一样。就像这样，经文中也说：从名言中产生的法，可以用名声的声音来表达，现量等所量的事物，也假立能测量的声音来表达。这样说的。对于这个假立的名声，经文中说是声音产生的名声。第二，分为证实境是可行的，和证实有境是可行的两种，第一个是：有山者，作为所立宗，可以用叫做月亮的声音来表达，因为存在于分别念的境地中。第二个是：叫做月亮的声音，作为所立宗，可以适用于所有事物，因为是随自己意愿而适用的声音。第三，周遍关系是通过阻碍声音和事物之间建立自性关系的各种理证来确立的。第四，论证的方式。
English
Having understood that state, it can be expressed by the sound of the moon with a rabbit, and there is a reliable basis for it. There is no fault in changing the state of affairs merely through convention or intention, because the fact that it can be expressed by the sound of the moon with a rabbit cannot be changed into something that cannot be expressed through convention or intention. Secondly, from the three aspects of definition, example, and the method of determining the three modes, the first is: in order to prove the main content to be proven, the fame arising from sound, it is the nature reason that possesses the three modes. Secondly, some divide it into two types: the concealing characteristic and the proving characteristic. The first is: "The one with a mountain, as the subject, cannot be directly expressed by the sound of the moon, because it exists in the realm of conceptualization." Saying this is unreasonable, because if it is a characteristic of fame, then it is universally a nature reason, which is mentioned in all root texts and commentaries, and the fact that the one with a mountain cannot be directly expressed by the sound of the moon is not a fame arising from sound. In one's own system, distinguishing between the real and imputed fame, and identifying the characteristic of fame, are divided into two types. The first is: if fame is a definition, then it must be an expressive sound, and if so, then all things must be able to be expressed by it. The fact that all things can be expressed by an expressive sound is the imputed fame, because for the object of fame, it is imputed with the name of fame. For example, just as for the harm caused by the object of both direct perception and inference, it is imputed as the harm caused by both direct perception and inference. Likewise, it is said in the scriptures: "The dharma arising from language can be expressed by the sound of fame, and the objects to be measured by direct perception, etc., are also expressed by imputing the measuring sound." This is what is said. For this imputed fame, it is said in the scriptures as the fame arising from sound. Secondly, it is divided into two types: proving that the object is feasible, and proving that the possessor of the object is feasible. The first is: "The one with a mountain, as the subject, can be expressed by the sound called 'moon,' because it exists in the realm of conceptualization." The second is: "The sound called 'moon,' as the subject, can be applied to all things, because it is a sound that applies according to one's own intention." Thirdly, the pervasiveness is established by the various reasonings that prevent the establishment of a nature relationship between sound and object. Fourth, the method of argumentation.