Tibetan
ས། དང་པོ་གཉིས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆོས་ཅན། སྦྱིན་འབྲས་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་པས་ཕན་གདགས་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། མཚོན་བྱ་དེར་ཐལ། མཚན་ཉིད་གཉིས་པོ་དེའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་འབྲས་ཡིན་པ་དེ་ཤིན་ལྐོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་སྐོར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་བཀའ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བསྟན་དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། དཔྱད་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། མཚན་ཉིད་གཉིས་པོ་དེར་ཐལ། མཚོན་བྱ་གཉིས་པོ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ངག་རྣམ་དག་ཡིན་ན་ལུང་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། ཁ་ཅིག ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་དེ་ལ་རང་ཚིག་དང་ལུང་ཚིག་གཉིས་ཡོད་པས་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་ཡང་ལུང་ཚིག་རྟགས་སུ་སོང་བ་དང་། རང་ཚིག་རྟགས་སུ་སོང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཆོས་ཅན། མ་འོངས་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་འོད་ཅེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་འགྱུར་བར་ངེས་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ལུང་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་བརྙེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བརྙེས་པ་རང་ཚིག་རྣམ་དག་ལས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་ངག་སྨྲ་བརྗོད་ཀྱི་རྟགས་ལས་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་དཔོག་པའི་རྟགས་ཡང་དག་དེ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་དཔོག་པ་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་དཔོག་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གཉིས་སུ་ཡོད་པར་ཐལ། ཀུན་སློང་གི་བསམ་པའི་འབྲས་བུའི་ངག་སྨྲ་བརྗོད་དེ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་སྨྲ་བརྗོད་དང་། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་སྨྲ་བརྗོད་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མཚན་གཞི་དང་པོ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པའི་ཚེ་དེའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་གྲུབ་པ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུང་དེ་ངེས་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ངེས་ན་ལུང་དེའི་དངོས་བསྟན་གྱི་བརྗོད་བྱ་ངེས་དགོས་པའི་ཕྱིར། མཚན་གཞི་གཉིས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་དེའི་ངོར་རྟགས་ཡང་དག་མིན་ཅིང་། དེ་ལས་གཞན་ལ་རང་ཚིག་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། །ཞེས་པའི་ལུང་ཆོས་ཅན། རང་གི་བསྟན་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱི་དག་པའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་མཚན་གཞི་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཡང་། འབྲེལ་བ་དང་ནི་
Chinese
萨，对于前两者，受用是法，是布施的果报，因为布施是利益他人的行为。当这样陈述时，这个法，是所指的对象。因为这两个特性的缘故。理由成立，因为受用是布施的果报是极隐蔽的。根本上不能接受，因为那是关于它的自性之正确理由。对于后两者，《八千颂般若经》是法，因为已经先有了以量成立的对自体教义的理解，并且是经过三种考察而清净的经典。当这样陈述时，这个法，是这两个特性的对象。因为这两个所指的缘故。如果承认，那么如果语是完全清净的，就必然是经典。第二，有些人认为，可信之语有自语和他语两种，因此，在可信的正确理由中，也有经典之语成为理由，以及自语成为理由两种。第一种是，导师龙树是法，未来将会成为名为“智慧光佛”的佛陀，因为在确定意义、字面意义的经典中这样说过。第二种是，释迦牟尼是法，已经获得了圆满的断证，因为获得它是从清净的自语中说出的。他们这样说。那么，从言语表达的理由来推断动机之想法的正确理由，应该有推断自相续的动机之想法，以及推断他相续的动机之想法这两种。因为作为动机之想法的果的言语表达，有自相续的言语表达和他相续的言语表达这两种。遍及是承认的。第一个例子也不合理，因为当它的周遍法成立时，它的所立也必然成立，因为如果经典被确定为确定意义、字面意义，那么经典的直接表达之所说就必须确定。第二个例子也不合理，因为它对于他是非正确的理由，并且对于他者不是自语。有些人认为，“以布施得受用，以法律得安乐。”这句经文是法，对于自己的教义是不欺骗的，因为是经过三种考察而清净的经典。这是例子，并且，关系和
English
Sa, for the first two, enjoyment is dharma, it is the result of giving, because giving is the act of benefiting others. When stated in this way, this dharma is the object to be indicated. Because of these two characteristics. The reason is established, because the fact that enjoyment is the result of giving is extremely obscure. It cannot be accepted fundamentally, because that is the correct reason for its nature. For the latter two, the "Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra" is dharma, because there has already been a prior valid understanding of one's own doctrine, and it is a scripture that is purified by the three examinations. When stated in this way, this dharma is the object of these two characteristics. Because of these two referents. If admitted, then if speech is completely pure, it must necessarily be scripture. Secondly, some people think that credible words have two types: self-words and other-words. Therefore, in the correct reason of credibility, there are also two types: scripture-words becoming the reason and self-words becoming the reason. The first is: the teacher Nagarjuna is dharma, and in the future he will become a Buddha named "Buddha Yeshe Ö (Buddha of Wisdom Light)", because it is said in the scripture of definite meaning, literal meaning. The second is: Shakyamuni is dharma, he has attained the perfection of abandonment and realization, because attaining it is spoken from pure self-words. They say this. So, from the reason of speech expression, the correct reason for inferring the thought of motivation should have two types: inferring the thought of motivation of one's own continuum, and inferring the thought of motivation of another's continuum. Because the speech expression that is the result of the thought of motivation has two types: the speech expression of one's own continuum and the speech expression of another's continuum. The pervasion is admitted. The first example is also unreasonable, because when its pervasion dharma is established, its thesis must also be established, because if the scripture is determined to be of definite meaning, literal meaning, then the direct expression of the scripture must be determined. The second example is also unreasonable, because it is not a correct reason for him, and it is not self-words for others. Some people think, "By giving, one obtains enjoyment; by law, one obtains happiness." This scripture is dharma, it is not deceiving for one's own doctrine, because it is a scripture purified by the three examinations. This is an example, and, relationship and
Tibetan
རྗེས་མཐུན་ཐབས། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་ཆོས་ཅན་བསྟན། མཐོང་དང་ཞེས་སོགས་ཚིག་རྐང་ཕྱེད་དང་བཞིས་གཏན་ཚིགས། འདི་ཡི་མི་བསླུ་བའོ། །ཞེས་པས་སྒྲུབ་ཆོས། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་ཤིན་ལྐོག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལུང་ཚད་མ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་བསྟན། བླང་དང་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་ཁས་ལེན་པའི་ཚུལ་བསྟན། དེས་ན་ལེའུ་དང་པོར་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པར་མ་ཟད་གྲགས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གི་ངོ་བོ་ཡང་བསྟན་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ཡང་མེད་མི་འབྱུང་། །ཞེས་པ་ནས། རྣམ་གཅོད་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ། །ཅེས་པའི་བར་གྱིས་སྒྲ་རྟོག་བསྒྲུབ་པས་འཇུག་པ་བཀག་ནས་སེལ་བས་འཇུག་པར་བསྟན། རིག་བྱེད་འགོག་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཡུལ་ལ་དངོས་དབང་གིས་འཇུག་པ་བཀག་ནས། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་བསྟན། དེ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་གྲུབ་པས་བརྡའི་དབང་གིས་འཇུག་པར་གྲུབ། དེ་ལྟར་ན་ཟླ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། དོན་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་ཏུ་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། བརྡའི་དབང་གིས་འཇུག་པའི་སྒྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་གྲགས་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དོན་ལེའུ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་ཚད་མ་བཞི་ཀས་མ་གསལ་བ་གཅིག་དགོས་ཞེས་པའི་མཐའ་དཔྱད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མིང་ཙམ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ནི་རང་དོན་ལེའུར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། རང་དོན་ལེའུར་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཞིག དེ་འབྱེད་པ་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། འབྲེལ་པ་དང་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཡང་མིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་ལུང་ཙམ་རང་གི་བསྟན་དོན་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དུ་བསྟན་པ་ལ་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ལ་ཡང་མེད་མི་འབྱུང་། །ཞེས་པ་ནས། རྣམ་གཅོད་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ། །ཅེས་པའི་བར་རྣམས་ཀྱིས་གྲགས་རྟགས་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་གིས་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱིས་རྟགས་ཀྱི་ནང་ཚན་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར།
Chinese
“随顺方便”等一颂说明了有法。“见和”等半句和四句说明了理由。“此之不欺也”说明了立宗。 “可信语是不欺的”等一颂说明了必须承认圣言量为极隐蔽的能立。 “取和”等一颂说明了承认的方式。因此，在第一品中，不仅说明了可信之正因的体性，而且也说明了名声之正因的体性，从“自性上也不可能没有产生”开始，到“成立为能说遣除”之间，通过声音分别假立而遮止进入，从而说明通过遣除而进入。在遮止明论的场合，遮止了能诠之声音以事物自力进入对境，从而说明仅仅通过意愿而进入。由于成立了仅仅通过意愿而进入，因此成立了通过约定俗成而进入。这样，月亮这个声音作为有法，是能够进入一切意义的，因为是凭借约定俗成而进入的声音，这成立为名声之正因。他义品如果说他义方面是正确的，那么必须有一个四量都不明显，这仅仅是作为分析的支分而宣说的名称，那些体性应当在自义品中理解。这是不合理的，因为自义品中，以事物力量之后比量作为主要说明对象，因为区分意义和非意义依赖于随后的比量，这是您所说的。因为区分它仅仅依赖于事物力量之后比量。 “关系和”等不是以可信之正因为主要说明对象，因为那些仅仅是为了驳斥陈那论师所说，圣言仅仅是作为成立自己所要说明的理由而显现为似因，陈那论师说：“可信语是不欺的，从总相中随后的比量本身”。因为仅仅是为了说明避免与此相违。从“自性上也不可能没有产生”开始，到“成立为能说遣除”之间，认为说明了名声之相也是不合理的，因为那些是以事物力量进入的相之中的自性之正因作为主要显示的缘故。
English
The "Following Convenience" etc., one verse explains the subject. "Seeing and" etc., half a sentence and four sentences explain the reason. "This is not deceiving" explains the establishment. "Trustworthy words are not deceiving" etc., one verse explains that one must acknowledge scripture as a valid means of proof for the extremely hidden. "Taking and" etc., one verse explains the manner of acknowledgment. Therefore, in the first chapter, not only is the nature of the trustworthy valid reason explained, but also the nature of the famous valid reason is explained. From "It is also impossible that there is no arising in nature" to "It is established to be able to speak of elimination," by means of sound conceptualization, entry is prevented, thereby explaining entry by means of elimination. In the case of preventing the science, the sound of the expression prevents entry into the object by the power of the object, thereby explaining entry only by intention. Since it is established that entry is only by intention, it is established that entry is by convention. Thus, the sound "moon" as the subject, is capable of entering into all meanings, because it is a sound that enters by convention, this is established as a famous valid reason. The chapter on others, if it is said that the aspect of others is correct, then there must be one that is not clear by all four valid means, this is merely a name spoken as a branch of analysis, those natures should be understood in the chapter on oneself. This is unreasonable, because in the chapter on oneself, the inference after the power of things is the main object to be explained, because distinguishing between meaning and non-meaning depends on the subsequent inference, this is what you said. Because distinguishing it depends only on the inference after the power of things. "Relationship and" etc., is also not to make the trustworthy valid reason the main object to be explained, because those are only to refute what Acharya Dignāga said, scripture is only shown as a seeming reason to establish its own meaning, Acharya Dignāga said: "Trustworthy words are not deceiving, from the general characteristic itself is the subsequent inference." Because it is only to explain avoiding contradiction with this. From "It is also impossible that there is no arising in nature" to "It is established to be able to speak of elimination," it is also unreasonable to think that the aspect of fame is explained, because those are mainly showing the valid reason of self-nature among the aspects of the reason by entering the power of things.