Tibetan
མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་དང་། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དུ་ཐལ་བ་དང་། རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། ཚད་མའི་བསལ་བ་བཞིའི་རྣམ་བཞག་མི་རུང་བར་ཐལ་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་མིན་པ་དང་བདུན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། ཤིན་ལྐོག་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་དངོས་སྟོབས་ཚད་མ་འཇལ་བྱེད་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་དཔྱད་པས་རྣམ་པ་དག་ནི་གཞལ་བྱའི་གནས་གསུམ་པ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚེ་ལུང་རྣམ་དག་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་བཞག་ན། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་འཛིན་པར། །འདོད་པའི་དུས་ཡིན་ཞེས་དང་། གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པར་རིགས་ལྡན་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ཚང་བའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་མེད་པར་ཐལ། བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་ཡིན་ན། རང་གི་བསྟན་དོན་དང་མ་འབྲེལ་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་དགེ་བ་སྤྱད་པ་ལས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འབྱུང་བ་དང་། མི་དགེ་བ་སྤྱད་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། དེ་རྟོགས་པའི་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཚད་མ་མེད། དངོས་སྟོབས་ཚད་མ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ཏེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ལན་དུ། གཞན་དག་ན་རེ། དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཅེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། ལུང་ལ་མ་ལྟོས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། དཔྱོད་པ་པས་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་མེད་པ་དང་། རྒྱང་འཕེན་པས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་མེད་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་དང་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་པ་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་འདི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་གཞི་དང་། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད་བཞི་སྡུག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། དེ་དག་གི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་དང་། འཁོར་བ་སྤངས་པའི་ཐར་པ་ཙམ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པར་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་སྒྲུབ་པ་ནི་ལེའུ་གཉིས་པའི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ན་རང་གི་ལན་ནི་སྔ་མ་
Chinese
则会成为不了解，并且由于经中所说，不可逆转的论证都会成为似是而非的论证，并且自相矛盾的誓言的执着对象没有损害，并且四种量之排除的分类不应理，并且因为有七种不符合论师的意图。第一，极隐蔽的事物，量不能了解，因为没有可信的推论。如果说是被其他量了解，那是不合理的，因为实势量不被允许作为衡量它的工具。此外，如果通过分析来确定前两个可衡量之处，那么在分析第三个可衡量之处时，纯正的经文就不是成立的量，因为这是所承诺的。如果承认，那么就像这样，如果确定了两个领域，那么这就是完全掌握教义的时候，当转移到第三个领域时，接受教义才是合理的。这与所说相矛盾。第二，没有具备必要等四法圆满的纯正论典，如果论典是纯正的，那么它必然与自己的教义无关。第三，没有了知行善因产生乐果，行不善因产生痛苦的量，没有依赖于了知它的经文的量，也没有实势量。如果说后者不成立，因为四圣谛是由实势量成立的，作为对此的回应，其他人说，说这个论证不成立是不合理的，因为这与所说的，不依赖于经文，而是应该通过推论来了解相矛盾，并且因为通过实势理证来确立了有量士夫和有前后世，从而驳斥了顺世外道认为没有量士夫和没有前后世的观点，并且因为有漏的取蕴是苦谛的基础，无常、苦、空、无我四者是苦谛的相，它们的主要原因是贪爱，仅仅是脱离轮回的解脱，以及了悟无我的智慧是对治我执的对治品，通过实势量来成立这些是第二品的主要内容。那么，自己的回答是之前的。
English
it would become not understanding, and because it is said in the scriptures, all irreversible arguments would become like arguments, and there would be no harm to the object of attachment of self-contradictory vows, and the classification of the four exclusions of valid cognition would be unreasonable, and because there are seven things that do not conform to the intention of the teacher. First, extremely hidden things cannot be understood by valid cognition, because there is no credible inference. If it is said that it is understood by other valid cognition, that is unreasonable, because the valid cognition of reality is not allowed to be used as a tool to measure it. Furthermore, if the first two measurable places are determined by analysis, then when analyzing the third measurable place, the pure scripture is not an establishing valid cognition, because that is what is promised. If you admit it, then like this, if two fields are determined, then this is the time to fully grasp the doctrine, and when transferring to the third field, it is reasonable to accept the doctrine. This contradicts what was said. Second, there is no pure treatise that is complete with the four qualities such as necessity, if the treatise is pure, then it must be unrelated to its own doctrine. Third, there is no valid cognition that understands that happiness arises from practicing virtuous causes, and suffering arises from practicing non-virtuous causes, there is no valid cognition that relies on the scriptures to understand it, and there is no valid cognition of reality either. If it is said that the latter is not established, because the four noble truths are established by the valid cognition of reality, in response to this, others say that it is unreasonable to say that this argument is not established, because it contradicts what is said, that it should be understood by inference without relying on the scriptures, and because it establishes that there are valid persons and there are past and future lives through the reasoning of reality, thereby refuting the view of the Charvakas who believe that there are no valid persons and no past and future lives, and because the contaminated aggregates of appropriation are the basis of the truth of suffering, the four characteristics of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness are the characteristics of the truth of suffering, their main cause is craving, liberation is merely liberation from samsara, and the wisdom of realizing selflessness is the antidote to counteract self-grasping, establishing these through the valid cognition of reality is the main topic of the second chapter. Then, one's own answer is the previous one.
Tibetan
ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཕགས་པའི་བདེན་བཞི་ཙམ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་ནུས་ཀྱང་། དགེ་མི་དགེ་ལས་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བ་ལ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏན་ཚིགས་འགོད་པའི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་གི་ཁྱབ་འབྲེལ་དངོས་སྟོབས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་གནོད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་དང་བྲལ་བའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་མི་འབྱུང་བར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་དེ་དམ་བཅའ་ཡང་དག་ཏུ་ཐལ། དེའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། དྲུག་པ་ནི། ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་གིས་བསལ་བ་དེ་ཚད་མའི་བསལ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སེལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་བཞིར་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཚད་མའི་བསལ་བ་ལ་བཞིར་འབྱེད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བདུན་པ་ནི། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་སོགས་སྔར་བཤད་པའི་ལུང་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་དོ། །དེ་ན་བླང་དོར་གྱི་གནས་ཤིན་ལྐོག་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་རྣམས་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་དང་། རྗེས་དཔག་ཡོད་པ་འདི་ནི་འཐད་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །འདིའི་རྣམ་བཞག་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་དགག་པ་དང་། མཚན་གཞི་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག དེ་སྐོར་གྱི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད། དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གང་ཞིག ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་དེ་སྐོར་གྱི་དངོས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན། ཤིན་ལྐོག་ཡིན་དགོས་པ་ཞེས་དང་། དེ་དང་ཤིན་ལྐོག་གི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པ་ཞེས་དང་། དེ་ཡིན་ན་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པས་ཁྱབ་པ་ཞེས་དང་། དེ་དང་ལུང་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པ་ཞེས་པ་དང་བཞི་ལ
Chinese
不遍及，如前所说，仅凭理性能成立圣者四谛，但善与非善导致苦乐果报，不容许以事物力量的道理来论证。第四，立论者主张，因为经文所说，所以安立不退转的理由，立论者是有过失的，因为那些理由不是正确的理由，你却说那些是正确的理由。如果说，先前的理由不成立，因为那些是事物力量加入的理由。这也不合理，因为那些的周遍关系没有被事物力量的量成立。第五，经文显示布施等行为会带来快乐，这个经文，不是与自相矛盾的承诺的执着对象相违背，因为是缺乏可靠依据的经文。如果承认，那么承诺不因布施等行为而产生快乐的承诺，就成了正确的承诺，因为它的执着对象没有相违背。第六，以可信赖的后比量所破除的，不是以量所破除的，因为它不是量。如果承认，那么以破除者的量有四种理由，将以量破除分为四种是不合理的，因为承认这个。不能承认，因为：后比量的差别，损害分为四种宣说。第七，可信赖的语言是不欺骗的，从一般推断的后比量。等等，被先前所说的经文所损害。因此，取舍之处极其隐蔽细微，无法以事物力量的量来成立，因此，作为成立它的可信赖的标志和后比量是合理的方面。这个论述有破立二者，第一，有不成立定义的破斥，和不成立例子的破斥两种。第一，有些人认为，关于它的可信赖的正确标志的定义，关于它的正确的标志是什么？你的标志如果是关于它的事物的成立者，必须是极其隐蔽的，以及它和极其隐蔽的有共同的基础，以及如果是它，就遍及仅凭经文成立，以及它和仅凭经文成立的有共同的基础，共有四种。
English
It is not pervasive, as previously stated, only the Four Noble Truths of the Noble Ones can be established by reason, but the occurrence of happiness and suffering as the result of virtue and non-virtue cannot be argued with the reasoning of the power of things. Fourth, the proponent argues that because it is stated in the scriptures, the reason for establishing non-retrogression is that the proponent is at fault, because those reasons are not correct reasons, but you say that those are correct reasons. If you say that the previous reason is not established, because those are reasons involving the power of things. This is also unreasonable, because the pervasive relationship of those has not been established by the measure of the power of things. Fifth, the scripture that shows that giving and other practices bring happiness, that scripture is not contrary to the object of attachment of a self-contradictory promise, because it is a scripture lacking reliable basis. If you admit it, then the promise that happiness does not arise from giving and other practices becomes a correct promise, because its object of attachment is not contrary. Sixth, what is refuted by reliable inference is not refuted by measure, because it is not measure. If you admit it, then with the reason that the refuting measure has four types, it is unreasonable to divide refutation by measure into four types, because you admit this. It cannot be admitted, because: By the difference of inference, harm is explained in four ways. Seventh, reliable words are not deceptive, inference from the general. And so on, is harmed by the previously spoken scriptures. Therefore, the places of acceptance and rejection are extremely hidden and subtle, and cannot be established by the measure of the power of things, therefore, the reliable sign and inference that establish it are reasonable aspects. This discourse has two aspects: refutation and establishment. First, there are two types: refutation of the way the definition is not established, and refutation of the way the example is not established. First, some people think that the definition of the correct sign of reliability about it, what is the correct sign about it? If your sign is the establisher of the thing about it, it must be extremely hidden, and it and the extremely hidden have a common basis, and if it is it, it pervades establishment only by scripture, and it and establishment only by scripture have a common basis, there are four types.