Tibetan
འུར། དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། །ཞེས་པས་སྟོན་པས། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། སྒྲ་རྣམས་དངོས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལས་དོན་གྲུབ་མིན་དེ་དག །ཞེས་དང་། རང་འགྲེལ་དུ་ཡང་། དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་རྣམས་ནི་དོན་དག་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བཤད་དུ་ཤཱས། ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་ཉེས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲ་དག་ནི་དོན་རྣམས་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། རྒྱན་མཛད་པས་ཀྱང་། ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་ནི་འབྲས་བུ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། གྲགས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྟགས་འདིར་དངོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བཤད་པ། བདག་གཞན་ཡིད་ཆེས་མཚུངས་པ་ཡི། །ཞེས་སོགས་དང་། ཡ་མཱ་རིས་ཀྱང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་གསུམ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱའོ། །གསལ་བའི་དབྱེ་བ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་། འབྲས་བུ་དང་། དེ་དག་གི་བརྙན་མའི་དབྱེ་བས་སོ་ཞེས་དང་། རྒྱལ་བ་ཅན་གྱིས་ཀྱང་། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། དུས་དང་། ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མཐའ་ཡས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ནམ་རྣམ་པ་གསུམ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཟེར་བ་ལ། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གསལ་བའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འབྲས་བུ་དང་། རང་བཞིན་དང་། དེ་དང་འདྲ་བའི་དབྱེ་བས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ནི་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་རྟགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་མིན་པར་བཤད་པ་ལྟ་བུར་མངོན་ཞིང་། ཡང་མདོ་མཛད་པས། ཡིན་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། འདིར་ཡང་། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་འདི་ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་ནའང་། །གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པ་རིགས་ལྡན་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་ངེས་ལས། རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་འགྱུར་བ་བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་དང་། ཤཱས། བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་རྩ་འགྲེལ་ཐམས་ཅད་དུ། ལུང་གནོད་བྱེད་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་གསལ་བར་གསུངས་པ་ལས་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མར་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་ཡང་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་མེད་དེ། སྔར་བཤད་པའི་འགྲེལ་པ་འགྲེལ་བཤད་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་ནི། ལུང་དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་དང་འབྲེལ་བར་ཐལ། དེ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་རང་གི་བསྟན་དོན་དང་དེ་བྱུང་དུ་འབྲེལ་པར་ཐལ། འདོད་པ་གང་ཞིག དེ་ལ་བདག་གཅིག་ཏུ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་དབང་གིས་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལུང་རྣམ་དག་དེ་དེ་དང་དེ་བྱུང་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ་འོངས་པ་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམ་དག་དེ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། འབྲས་བུ་སྔར་སྐྱེས་ནས་རྒྱུ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པ་ལས་བདེ་བ་འབྱུང་བར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པའི་ཚིག་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱོགས་ཚིག་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནམ་དཀར་ཆོས་ཆོས་ཅན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན། ལུང་ཚད་མ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པར་བཤད་པ་གང་ཞིག དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་སུ་འཇོག་པ་ནི་བདེ་བ་འབྱུང་བའི་ཆ་ནས་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཚིག་ཙམ་རྟགས་སུ་བཀོད་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་ཞིང་། སྐྱེས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཚིག་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞིང་། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཚིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཡིད་ཆེས་པའི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་ཡོད་པར་བཞེད་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་འོག་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། ལུགས་དང་པོ་དེ་མི་འཐད་དེ། ཤིན་ལྐོག་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། དགོས་སོགས་ཆོས་བཞི་ཚང་བའི་བསྟན་བཅོས་མེད་པར་ཐལ་བ་དང་། བླང་དོར་གྱི་གནས་ཚད་
Chinese
呜呼！对此，承诺是果之相，流传于世的是自性之相。如是说示现者。关于可信之相的正确性，经论中的阐述方式，智者们所认同的方式，以及确定合理的方面，共有三种。第一种是，《释量论》中说：“声与事物相伴随，若无则不生，因其本身不存在，由此可证成事物。”以及，在自释中也说：“即使如此，推理并非没有过失，因为声音并非在事物不存在时就不会产生。”以及，在其注释中，夏云：“依赖于教证的知识并非没有过失，而是具有过失的。为什么呢？因为声音并非在事物不存在时就不会产生，因为它们之间没有关联。”以及，《庄严论》的作者也说：“可信之语与果相符，名声与自性相符。为什么此相不是实有呢？”解释说：“自他信任相同故。”等等。雅玛日也说：“如何理解三种推理呢？应如是说。显明的区分不是三种，而是通过自性、果以及它们的影像的区分。”胜军也说：“推理不是以时间和地点等区分而成为无限的吗？怎么会是三种呢？对此应说，显明的区分不是三种，那么为什么呢？是通过果、自性以及与此相似的区分。”从这些论述中可以看出，可信之相似乎被说成不是正确的理由。此外，《经》的作者说：“可信之语是不欺骗的，从共相中进行推理。”以及，这里也说：“可信之语是不欺骗的，从共相中，即使此境是隐蔽的，因为没有机会，所以心识被说成是推理。”以及，在第三处转变时，“接受论典是合理的。”以及，《定量论》中说：“对于如此这般的境，必须毫无疑问地使论典成为量。”以及，夏云：“以论典为依据的法，是经过详细观察的标志。
English
Alas! Regarding this, promise is the sign of the result, and what is renowned in the world is the sign of self-nature. Thus spoke the Teacher. Regarding the correctness of the sign of trustworthiness, the way it is explained in the scriptures and commentaries, the way it is accepted by the wise, and the identification of the reasonable aspects, there are three. The first is, in the Pramāṇavārttika, it says: "Sounds accompany things, if they do not exist, they do not arise, because they themselves do not exist, thereby things are proven." And, in the auto-commentary, it also says: "Even so, inference is not without fault, because sounds do not necessarily not arise when things do not exist." And, in its commentary, Śās says: "Knowledge based on scripture is not without fault, but is with faults. Why? Because sounds do not necessarily not arise when things do not exist, because there is no connection between them." And, the author of the Ornament also says: "Trustworthy words are in accordance with the result, and fame is in accordance with self-nature. Why is this sign not real?" It is explained: "Because self and other trust are the same." And so on. Yama also says: "How should the three inferences be understood? It should be said thus. The distinction of clarity is not three kinds, but through the distinction of self-nature, result, and their reflections." Jina also says: "Is inference not infinite due to the distinction of time and place, etc.? How can it be three kinds? To this it should be said, the distinction of clarity is not three kinds, then why? It is through the distinction of result, self-nature, and what is similar to it." From these statements, it seems that the sign of trustworthiness is said to be not a correct reason. Furthermore, the author of the Sutra says: "Trustworthy words are not deceptive, inference is from the general." And, here it also says: "Trustworthy words are not deceptive, from the general, even if this object is hidden, because there is no opportunity, the mind is said to be inference." And, when transforming to the third place, "Accepting the scriptures is reasonable." And, in the Tattvasaṃgraha, it says: "For such an object, it is necessary to undoubtedly make the scriptures a valid means of cognition." And, Śās says: "The dharma based on the scriptures is a sign that has been thoroughly examined.
Chinese
也是为了这个缘故，论著的成立也会变成这样。另外，所有的根本和注释中，都清楚地说明了经文作为破斥和成立的方式，因此也显现出像是经文被说成是可信的推论量一样。第二种观点，有些人认为没有可信的标志和推论，因为之前所说的注释和解释已经成立了。理由是：经文必然与它本身的教义相关联，因为它们存在。如果承认，那么它必然与它本身的教义和由此产生的相关联。无论承认哪一个，因为它与我（主语）没有单一的关联。如果承认，那么语言所表达的内容和表达方式之间的关联，必然不是由人的意愿所决定的。因为这个承认。如果清净的经文与它和由此产生的相关联，那么，预示未来的清净经文也会变成那样。这是不可能承认的，因为果先产生而因后产生是不存在的。还有，显示从布施等行为中产生快乐的经文，必然是成立从布施等行为中产生快乐的正确标志。因为这个承诺。如果承认，那么“声音是无常”这句话，会变成成立声音是无常的正确标志，并且宗、因、喻三支也会变成正确的。另外，即使对有法进行分析也是不合理的，是布施等是有法，还是白法是有法？如果是前者，那是不合理的，可信标志的有法，既然说是仅仅由经文量成立，那么，它是由现势量成立的。如果是后者，那么，当有法成立时，所要成立的也会成立，因为安立为法是从产生快乐的角度安立的。即使对理由进行分析也是不合理的，如果仅仅把词句作为标志，那么周遍就会出错，特殊人物的词句难以理解，并且不存在非人所造的词句，他们是这样认为的。有些智者认为存在可信的标志和推论，但成立的方式将在后面出现。第三种观点是，第一种观点是不合理的，因为会导致没有极隐蔽的觉悟的量，会导致没有具备必要等四法圆满的论著，以及取舍之处的程度
English
Also for this reason, the establishment of treatises would also become like that. Furthermore, in all the root texts and commentaries, it is clearly stated how the scriptures are used as refutation and establishment, and thus it also appears as if the scriptures are said to be reliable inferences. The second view is that some people think that there are no reliable signs and inferences, because the commentaries and explanations mentioned earlier have been established. The reason is: the scriptures must be related to their own teachings, because they exist. If admitted, then it must be related to its own teachings and what arises from it. Whichever is admitted, because it has no single connection with me (the subject). If admitted, then the relationship between what is expressed and the way of expression must not be determined by human will. Because of this admission. If the pure scripture is related to it and what arises from it, then the pure scripture that predicts the future will also become like that. It is impossible to admit this, because there is no such thing as the result being produced first and the cause being produced later. Also, the scripture that shows that happiness arises from generosity and other practices must be the correct sign that establishes that happiness arises from generosity and other practices. Because of this commitment. If admitted, then the phrase "sound is impermanent" will become the correct sign that establishes that sound is impermanent, and the subject, reason, and example will also become correct. Furthermore, even if the subject is analyzed, it is unreasonable, is generosity etc. the subject, or is white dharma the subject? If it is the former, it is unreasonable, the subject of the reliable sign, since it is said to be established only by scriptural validity, then it is established by perceptual validity. If it is the latter, then when the subject is established, what is to be established will also be established, because the establishment as dharma is established from the point of view of generating happiness. Even if the reason is analyzed, it is unreasonable, if only the words are taken as a sign, then the pervasion will be wrong, the words of special people are difficult to understand, and there are no words made by non-humans, they think so. Some scholars believe that there are reliable signs and inferences, but the way of establishing will appear later. The third view is that the first view is unreasonable, because it would lead to the absence of validity of extremely hidden realizations, would lead to the absence of treatises that have the four perfections of necessity etc., and the extent of what to take and leave.