Tibetan
་པའི་བཅད་ཤེས་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འགྲེལ་པར། འབྲས་བུ་དུ་བ་དང་། རང་བཞིན་སྐྱེ་ལྡན་དང་། བྱས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་གསུངས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུར་འགྱུར་བ་སྲིད་པར་ཐལ། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དེ་དེར་འགྱུར་བ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་ཕྱི་མ་རྟགས་འཛིན་སེམས་ལ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་ཤིང་། སྐྱེ་ཚུལ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཐོག་མར་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེས་ནས་རྟགས་དེའི་སྟེང་དུ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་མ་སྐྱེས་པར་ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་ཁྱད་གཞི་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་ཆོས་འཛིན་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། ཡང་ལུགས་འདིས་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་ལྟོས་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་འཛིན་ལ། ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པས་ལྟོས་གཞི་སོ་སོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཚུལ་གསུམ་བློ་ཡུལ་དུ་བསྡོམས་ནས་དྲན་པར་བྱེད་པར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔར་ལྟར་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་ལས་མ་སྐྱེས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གནས་ཤིང་། ཚུལ་གསུམ་བསྡོམས་ནས་དྲན་པའི་དོན་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་དྲན་པ་ནི་དེའི་ཚེ་རྗེས་དཔག་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། སྐྱེ་ཚུལ། ལུང་དང་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་སྔོན་དུ་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་བཟུང་བའི་བཅད་ཤེས་གང་ཞིག རང་འབྲས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་བརྒྱུད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲས་རྟགས་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་དུ་བ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དང་། རང་བཞིན་རྟགས་ལ་སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲ་བྱས་པར་ངེས་པའི་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་ན་མངོན་སུམ་དེའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་བྱས་པ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་ལྟ་བུ་དང་། རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲང་མ་ནུས་ན་སྒྲ་བྱས་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་དེ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དགག་རྟགས་ལ་དག་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ས་ཕྱོགས་འདི་ནི་དམིགས་སོ། །བུམ་པ་འདི་ནི་མ་དམིགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་དྲངས་པའི་ཕྱི་མ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། དུ་བ་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་དེས་དུ་བ་ཉིད་ལ་ལ་
Chinese
认为将确定句识作为持相之心也是不合理的。因为在注释中，只说了果相是烟，自性是具有生机，以及所作事物的有境之心是持相之心，而没有说确定周遍的确定句识是持相之心。否则，持相之心可能会变成有相的比量之真实因，因为确定周遍的确定句识可能会变成那样。后一种流派认为持相之心有两种，这也被上述理由驳斥了，而且产生的方式也不合理。因为首先产生持相之心，然后在那个相上产生确定三相的，如果持相之心没有产生，就产生确定三相的，那么就会出现没有抓住基质就抓住特性的过失。还有，这个流派认为，持相之心在各自的所观境上持相，后来的忆念不依赖各自的所观境，而是将三相在心中汇总后忆念，这也是不合理的。因为像之前一样，存在持相之心没有从相产生的过失，并且在争论处忆念汇总三相的意义时，那时已经产生了比量。第三，有四点：定义、例子、产生方式以及经文和结合。第一点是：在确定三相之前，抓住作为相的所立的确定句识，它会变成自果有相的比量之传承的因。第二点是：对于果相，见到烟的现量之后产生的确定烟的确定句识；对于自性相，如果声的现量之确定，自己能够引出声是所作的确定，那么就像现量之后产生的确定所作的确定句识；如果自己不能引出，那么就像通过认识声是所作的比量所引出的抓住所作的确定句识，它会变成通过所作相来成立声是无常的持相之心。对于违逆相，就像通过清净的根现量，引出“这个地方被看到了，这个瓶子没有被看到”这样的两个分别，以后者为例。第三点是：确定烟的确定句识本身
English
It is also unreasonable to consider the determinate cognition as the mind that holds the sign. Because in the commentary, it is only said that the mind with the fruit sign as smoke, the nature as having life, and the object of action as the mind that holds the sign, but it is not said that the determinate cognition that determines pervasion is the mind that holds the sign. Otherwise, the mind that holds the sign may become the real cause of the inference with the sign, because the determinate cognition that determines pervasion may become like that. The latter school considers that there are two types of mind that hold the sign, which is also refuted by the above reasons, and the way of arising is also unreasonable. Because the mind that holds the sign arises first, and then the determination of the three modes arises on that sign. If the mind that holds the sign does not arise, and the determination of the three modes arises, then there will be the fault of grasping the characteristic without grasping the basis. Also, this school considers that the mind that holds the sign holds the sign on each of its objects, and the subsequent memory does not depend on each of its objects, but remembers the three modes after summarizing them in the mind, which is also unreasonable. Because, as before, there is the fault that the mind that holds the sign does not arise from the sign, and when remembering the meaning of summarizing the three modes on the subject of debate, the inference has already arisen at that time. Third, there are four points: definition, example, way of arising, and scripture and combination. The first point is: before determining the three modes, the determinate cognition that grasps the established as the sign, which will become the cause of the lineage of the inference with the self-fruit sign. The second point is: for the fruit sign, the determinate cognition that determines smoke that arises after seeing the direct perception of smoke; for the nature sign, if the determination of the direct perception of sound, one can induce the determination that sound is produced, then like the determinate cognition that determines the produced that arises after the direct perception; if one cannot induce it by oneself, then like the determinate cognition that grasps the produced that is induced by the inference that recognizes sound as produced, it will become the mind that holds the sign that establishes that sound is impermanent through the produced sign. For the contradictory sign, like through the pure root direct perception, inducing the two discriminations "this place is seen, this pot is not seen", taking the latter as an example. The third point is: the determinate cognition that determines smoke itself
Tibetan
ཡོད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། མེ་དུའི་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་ངེས་པའི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་དྲངས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གསུམ་བར་མ་ཆད་དུ་ངེས་པའི་ཚེ། སྒྲུབ་ངག་ལ་མི་ལྟོས་པར་ལ་མེ་ཡོད་དུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའོ། །འདི་ནི་རང་དོན་རྟགས་ཀྱིས་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བར་དུ་ཆོད་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་བློ་དེ་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་དོ། །ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་གཞི་དུ་བ་ངེས་པའི་རྗེས་སུ་ཚུལ་གསུམ་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ངེས་པ་དེ་བརྗེད་ཟིན་ནས་ཕྱིས་སྒྲུབ་ངག་བཀོད་པའི་ཚེ་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་དྲན་པ་སྐྱེས་ནས་དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པའི་བློ་དང་། དྲན་པ་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཆོད་ཀྱང་གཉིས་ཀ་དྲན་པར་མཚུངས་པས་དྲན་པས་ཆོད་ཞེས་སྨོས་སོ། །རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་ཡང་ཕལ་ཆེར་འདི་དང་འདྲ་ཞིང་། ཕྱོགས་ཆོས་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་ཆོས་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་བྱས་པ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཚུལ་གསུམ་བར་མ་ཆད་དུ་ངེས་ན་རང་དོན་རྟགས་དང་། ཚུལ་གསུམ་གཞི་སོ་སོའི་སྟེང་དུ་ངེས་ནས་བརྗེད་ན་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །དགག་རྟགས་ལ་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། མཐར་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་སོང་བའི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ནི་རྟོག་གེའི་གསང་ཚིག་ཏུ་སྣང་ངོ་། །དེང་སང་ཚུལ་གསུམ་ཅིག་ཆར་དུ་དྲན་པ་ཞེས་འདོད་པ་ནི་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་རྟགས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་དོན་རྟགས་ལ་ནི་ཐོག་མར་ཁྱབ་པ་དྲན་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་སྟེ། དུ་བ་གློ་བུར་དུ་མཐོང་བའི་ཚེ་དུ་བ་ཡོད་ན་ནི་མེ་ཡོད་པས་ཁྱབ། འདི་ན་དུ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་མེ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་རྟགས་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ཐོག་མར་དྲན་ཅིང་ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་ནི་ཁྱབ་པ་ཐོག་མར་དྲན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཉན་ཤེས་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། ཕྱོགས་གླང་གིས་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དབྱེ་བར་བཤད་པ་དང་། དེ་དང་རྗེས་དཔག་གི་བར་དུ་དྲན་པས་ཆོད་པར་
Chinese
存在的方面法和，火和烟的彼生关系确定的周遍执持的分别念二者引出后，像那样的三相无间断地确定之时，不依赖于能立语，便生起在山上存在火的现量。 这是自利比量所主管的，对此来说，中间间隔的忆念就是确定三相的智慧本身，没有其他的了。 又，在确定了作为因的自性的烟之后，三相在各自的基上确定的那件事已经忘记之后，后来在陈述能立语之时，生起忆念三相的忆念，由此而生起现量。 对此，虽然确定三相的智慧和忆念二者都能间隔，但因为二者都同样是忆念，所以说是忆念间隔。 对于自性因来说，也大多与此相似，在需要以方面法因来成立时，在方面法了知的现量所引出的执持所作的决断识之后，如果无间断地确定三相，那就是自利比量，如果在各自的基上确定三相后忘记了，那就会变成他利场合的理由，这也与之前相似。 对于破因来说，虽然没有从作为因的执持心识因本身产生确定的情况，但最终在成为从因成立果的理由之时，从那个理由产生则是分别念的秘密语。 现在认为同时忆念三相，这是没有考察的，因为在争论处上执持因的分别念和在例子上执持周遍的分别念二者不可能同时产生。 因此，对于自利因来说，首先忆念周遍，然后在忆念方面法之后，产生现量，当突然见到烟时，便会确定如果存在烟，那么就周遍存在火，因为这里存在烟，所以存在火。 对于他利因来说，对于具有前导的方面法来说，首先忆念方面法，而对于具有前导的周遍来说，首先忆念周遍，因为成为那二者之因的听闻次第是那样产生的。 第四，法称将执持心识因的分别念说成是现量似和现量的差别，以及在那和现量之间由忆念间隔。
English
When the aspect-dharma that exists, and the conceptualizations that grasp the pervasion that ascertains the relation of arising from fire and smoke, are drawn forth, and when such three aspects are ascertained without interruption, then, without relying on the statement of proof, an inference arises that fire exists on the mountain. This is governed by the sign for oneself; for this, the memory that intervenes is none other than the wisdom that ascertains the three aspects. Also, after ascertaining the sign's characteristic, smoke, and after forgetting that the three aspects are ascertained on their respective bases, later, when stating the statement of proof, a memory arises that remembers the three aspects, and from that, an inference arises. For this, although both the wisdom that ascertains the three aspects and the memory intervene, since both are the same as memory, it is said that memory intervenes. For the nature sign as well, it is mostly similar to this, and when it is necessary to establish with the aspect-dharma sign, if the three aspects are ascertained without interruption after the decisive knowledge that grasps the made, drawn forth by the inference that understands the aspect-dharma, then it is a sign for oneself, and if the three aspects are ascertained on their respective bases and then forgotten, then it becomes a reason for the occasion of others, which is also similar to the previous. For the negation sign, although there is no certainty that it arises from the very act of positing the sign-apprehending mind as the sign, in the end, when it becomes a reason for establishing the effect from the cause, that it arises from that reason seems to be a secret word of logic. Nowadays, the assertion that the three aspects are remembered simultaneously is unexamined, because it is impossible for the conceptualization that apprehends the sign on the subject of debate and the conceptualization that grasps the pervasion on the example to arise simultaneously. Therefore, for the sign for oneself, first the pervasion is remembered, and then after remembering the aspect-dharma, the inference arises, for when smoke is suddenly seen, it is certain that if there is smoke, then it is pervaded by fire, and because there is smoke here, there is fire. For the sign for others, for that which has the aspect-dharma as a precursor, the aspect-dharma is remembered first, and for that which has the pervasion as a precursor, the pervasion is remembered first, because the order of hearing-knowledge that becomes the cause of those two arises in that way. Fourth, Dignāga explained the conceptualization of apprehending the sign-mind as a distinction between appearance-like perception and perception, and that memory intervenes between that and inference.