Tibetan
ཞིན་གྱི་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཉིད་རྟགས་འཛིན་ཡིན་ཡང་འབྲས་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་འཛིན་ནི་ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ལ་འདོད་དོ། །ལྷ་ཤཱཀ་གིས་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་འཛིན་པའི་བཅད་ཤེས་ལ་འདོད་དེ། དེ་འདྲ་དེ་ནི་རྟགས་སེམས་ཀྱིས། །རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ལྷས། རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོའམ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་འདྲ་བའི་རྟགས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན་པ་ནི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དུ་བ་ལ་སོགས་པ་དེའི་འབྲས་བུའམ་དེའི་རང་བཞིན་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་གཞན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དང་། བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་དངོས་པོ་མེད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེའི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་རྟགས་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཤཱས་རྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་ཕྱིས་བྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་ཡང་ཚད་མར་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་སྟེ། ཚད་མའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །ཉི་མ་སྦས་པས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཞེད་དེ། དེའི་འགྲེལ་པར། རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག ཆོས་མཆོག་གི་དགོངས་པ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ནི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་དང་། དཔེའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པ་ཁོ་ན་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཡིན་པར་བཞེད། གཞན་དག་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པས་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། རང་འབྲས་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཚུལ་འཇལ་བའི་བློ། དབྱེ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་འཇལ་བའི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་གཉིས། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་དང་། དེ་དག་གིས་དྲངས་པའི་བཅད་ཤེས་དང་བཅས་པ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་། འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དུ་སྣང་ངོ་། །ཁ་ཅིག ལྷ་ཤཱཀ་གི་དགོངས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་བཅད་ཤེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་བརྒྱུད་རྒྱུར་གྱུར་པ་
Chinese
因为作为理由的相和具有该相的事物无差别，所以具有该相的推论本身就是对相的执著，但作为结果之相的相执著，认为是见到山上有烟的现量。拉夏认为是对作为相的应立进行执著的决断识。如是者乃相之心。《释》中，拉说：原因和自性的形态，在那上面成为其结果的烟等事物，或者成为其自性的事物进行表示，就是如是之相。其境的心是什么，就是识是什么。烟等是其结果或其自性，仅仅存在于总的方面等，以及与其他的差别相关联而产生，以及具有能作性等进行分别。其事物不出现，其结果和自性的形态的境也是如是之相的心，因为其原因究竟是该事物。夏说：以相为境的现量之后所产生的，也作为量而进行称谓，因为是量的原因。日藏也同样认为。其释中说：相的识本身不是认为是事物的境，而是紧随其后的识是相的识。第二种观点是，以前的一些智者认为，法胜的观点是，在有法上执著相和法的关系是具有该相的推论，在例子上执著相和法的关系的普遍共相的忆念仅仅是对相执著的心。其他一些人认为是考虑到先行的同品遍，所以相执著的心的定义是，衡量成为自果推论之因的正确之相的方式的智慧。分类则有同品遍和衡量周遍的相执著的心两种。要知道，每一个都有现量和推论两种量，以及由它们所引导的决断识。虽然这样说，但释的观点似乎是前一种。有些人认为，拉夏的观点是，确定同品遍的决断识成为自续推论量的传承之因。
English
Because the sign as a reason and the thing possessing that sign are undifferentiated, the inference possessing that sign itself is the grasping of the sign, but the sign-grasping of the result-sign is considered to be the direct perception of seeing smoke on a mountain. Lha Shakya considers the decisive knowledge that grasps what should be established as a sign. Such is the mind of the sign. In the commentary, Lha says: The form of the cause and nature, on which the things such as smoke that have become its result, or that which has become its nature, are indicated, is such a sign. Whatever mind is its object, that is the consciousness. Smoke and so forth are its result or its nature, existing only in the general aspect and so forth, and are associated with other distinctions and arise, and discriminate as having the nature of being made and so forth. That whose object, the form of its result and nature, does not arise without that thing, is also the mind of such a sign, because its cause is ultimately that thing. Sha says: Whatever arises after the direct perception that has the sign as its object is also nominally called a valid cognition, because it is the cause of valid cognition. Nyima Senge also holds the same view. In its commentary, it says: The consciousness of the sign itself is not considered to be the object of the thing, but the consciousness immediately following it is the consciousness of the sign. The second view is that some former scholars considered that Dharmottara's view is that grasping the relation of the sign and the property on the subject is the inference possessing that sign, and the recollection of the universal commonality that grasps the relation of the sign and the property on the example is only the mind that grasps the sign. Others consider that it refers to the prior recollection of the property of the subject, so the definition of the mind that grasps the sign is the intelligence that measures the way of the correct sign that has become the cause of the inference of its own result. The divisions are two minds that grasp the sign: the property of the subject and the measurement of pervasion. It should be known that each of these has two valid cognitions, direct perception and inference, and the decisive knowledge that is led by them. Although it is said so, the view of the commentary seems to be the former one. Some consider that Lha Shakya's view is that the decisive knowledge that ascertains the property of the subject has become the lineage cause of the valid cognition of the autonomous inference.
Tibetan
ཅིག་ལ་བཞེད་ཅིང་། དེའི་ཚེ་བར་དུ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་དྲན་པ་ནི་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་ཁོ་ན་ལ་བཞེད་དོ། །ཡང་ཁ་ཅིག རྟགས་འཛིན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། སྐྱེ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་གང་རུང་རེ་ཙམ་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་མི་རུང་བས་རྟགས་འཛིན་སེམས་མ་ཡིན་ལ་དེས་ན་ཕྱོགས་ཆོས་འཛིན་པ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་རྗེས་སུ་ཆོས་ཅན་ལ་རྟགས་ལྡན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་ལ། ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་ནི་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལྟར་དངོས་རྒྱུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་སྒྲ་རང་མཚན་ཉན་ཤེས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་རྗེས་སུ་སྒྲ་བྱས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་སྐྱེ། དེ་ལས་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེ། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱབ་འབྲེལ་འཛིན་པའི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེ། རྟགས་འཛིན་སེམས་གཉིས་པོའི་བྱེད་པ་ལས་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་བློ་སྐྱེ། དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་རྟགས་ལ། ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་པའི་རྟགས་འཛིན་སེམས་སྐྱེ་བ་སོགས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་དག་ལས་ཆོས་མཆོག་གི་ལུགས་ནི་མི་འཐད་དེ། ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་འཛིན་པའི་བློ་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན། བཟུང་ཟིན་པའི་དྲན་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་འཛིན་པའི་བློ་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡང་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་དང་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རྟགས་འཛིན་སེམས་དཔེ་ལས་སྐྱེས་པར་སོང་གི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པར་མ་སོང་ཞིང་། རྩ་བའི་གཞུང་ལས་རྟགས་འཛིན་སེམས་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཉིད་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལ་ལ་དུ་བ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕྱོགས་གླང་གིས། རྟགས་འཛིན་སེམས་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གི་དབྱེ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་ཤཱཀ་གི་དགོངས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས
Chinese
有些人认为，那时作为阻断因素的忆念，仅仅是忆念周遍的忆念识。还有一些人认为，从立宗心（rTags 'dzin sems，Sign-apprehending mind）的体性和生起方式两个方面来说，第一，由于仅仅执取法和周遍中的任何一个，都不能成为比量的原因，所以不是立宗心，因此执取法，是随顺于确定法之有法上的量，而执取有法上具有立宗的智慧；执取周遍，是依赖于在例子上成立周遍关系的量，而执取立宗之法的关系。然而，正如论师所说，它不是比量的直接原因，所以不是直接原因。第二，对于自性之立宗，在听觉了知声音自相之后，生起了了知声音已造的确定法之量。由此生起确定法之立宗心。依赖于在例子上了知周遍关系的量，生起执取周遍关系的立宗心。从这两个立宗心的作用中，生起忆念三种方式的智慧。由此产生比量。对于果之立宗，有些人认为，见到烟的现量是确定法的量，因此从那儿生起确定法的立宗心等等，如前所述。在这些观点中，法胜（Dharmakirti）的观点是不合理的，如果认为在有法上执取周遍关系的智慧是比量，那么这与承诺忆念已执取之物相矛盾。认为在例子上执取周遍关系的智慧是立宗心，也与伟大的论典相矛盾，因为那样的话，立宗心就变成从例子中产生，而不是从立宗中产生。因为根本的论典中说，立宗心是从立宗中产生的。对于常有的自性之立宗，认为有法比量本身就是立宗心也是不合理的，因为这与立宗心被认为是立宗比量的原因相矛盾。认为见到烟的现量是立宗心也是不合理的，因为陈那（Dignāga）说过，立宗心被区分为现量和似现量。拉夏（Lha Shak）的观点是确定法。
English
Some believe that the memory that obstructs at that time is only the memory consciousness that remembers pervasion. Others say that, regarding the nature and arising of the sign-apprehending mind, firstly, since apprehending either the property of the subject or the pervasion alone cannot be the cause of inference, it is not a sign-apprehending mind. Therefore, apprehending the property of the subject is the wisdom that apprehends the subject as possessing the sign, following the valid cognition that ascertains the property of the subject. Apprehending the pervasion is apprehending the relationship between the sign and the property, relying on the valid cognition that establishes the pervasion relationship on the example. However, as the teacher said, it is not the direct cause of inference, so it is not the direct cause. Secondly, for the sign of nature, after hearing the sound's own character through auditory consciousness, the valid cognition that ascertains the property of the subject, which realizes that the sound is produced, arises. From that, the sign-apprehending mind that ascertains the property of the subject arises. Relying on the valid cognition that realizes the pervasion relationship on the example, the sign-apprehending mind that apprehends the pervasion relationship arises. From the function of these two sign-apprehending minds, the wisdom that remembers the three modes arises. From that, inference arises. For the sign of effect, some say that the direct perception of seeing smoke is the valid cognition that ascertains the property of the subject, so from there, the sign-apprehending mind that ascertains the property of the subject arises, etc., as before. Among these views, the view of Dharmakirti is not reasonable, because if the wisdom that apprehends the pervasion relationship on the subject is considered inference, then this contradicts the commitment to remembering what has already been apprehended. Considering the wisdom that apprehends the pervasion relationship on the example as the sign-apprehending mind also contradicts the great treatises, because in that case, the sign-apprehending mind would arise from the example, not from the sign. Because the root treatise says that the sign-apprehending mind arises from the sign. For the constant sign of nature, considering the inference of the subject itself as the sign-apprehending mind is also unreasonable, because this contradicts the fact that the sign-apprehending mind is said to be the cause of the inference of the subject. Considering the direct perception of seeing smoke as the sign-apprehending mind is also unreasonable, because Dignāga said that the sign-apprehending mind is divided into direct perception and pseudo-direct perception. Lha Shak's view is that of ascertaining the property of the subject.