Tibetan
་ཡིན་པས་དགག་སླའོ། །ཁ་ཅིག ལྡོག་ཚུལ་གྱི་མཚན་གཞི་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་སྐོར་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ཐལ། དེ་སྐོར་གྱི་ལྡོག་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ལྡོག་ཚུལ་ངེས་པ་ལ་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ངེས་པ་གཅིག་དགོས་ཀྱི་ལྡོག་ཚུལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ངེས་པ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་མཚན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཚུལ་གསུམ་མ་ངེས་ཀྱང་ངེས་རུང་ཙམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ངེས་རུང་ནི་མ་ངེས་པ་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ལ། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་ན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། རང་ཉིད་དམ་དེའི་གཞི་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རླངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་འབྱུང་བ་འདུས་པ་ལྟ་བུ་དང་ཞེས་དང་། གཟུགས་ལ་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཁྱབ་པའམ་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ངེས་ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་དང་། ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ན་ཞེས་དང་། ཚུལ་གསུམ་མ་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ངེས་རུང་ཙམ་ཞིག་དོན་རང་མཚན་ལ་ཡང་ཡོད་པས་གོ་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་ལ་མ་ངེས་པ་མི་སྲིད་དེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་ཡུལ་འཛིན་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བ་ལྟར། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་གོ་ནུས་ལ་མི་ཟེར་བར་གོ་བྱེད་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མ་མདོར། རྗེས་དཔག་བྱ་དང་དེར་མཚུངས་ལ། །ཡོད་དང་མེད་ལ་མེད་པར་ནི། །ངེས་པ་ཞེས་དང་། དེའི་དོན་རྣམ་ངེས་ལས། ཐ་མར་སྨོས་པའི་ངེས་པ་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཀ་ལ་ལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ངེས་པ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པ་སྤང་བ། དོན་གྱི་ཆོས་སུ་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བ་དང་གསུམ་ལས། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ལྔ་ཡོད་པའི་གཉིས་པ་ནི་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། གཉིས་པ་རྟགས་ལས་རྟགས་འཛིན་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་ནི། ཚུལ་གསུམ་མ་ངེས་པའི་སྔར་རྟགས་མ་ཡིན་པས་དེ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པ་དེ་རྟགས་མ་ཡིན་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན། འདི་ལྟར་དངོས་གང་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ནི་དེ་འདྲའི་རྟགས་སེམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ན། །དངོས་ལས་ངེས་བསྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་རྟགས་སུ་དགོད་བྱའི་ངོ་བོ་དུ་བ་དང་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྟགས་འཛིན་སྐྱེ་བར་འདོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདིར་རྟགས་འཛིན་སེམས་ཀྱི་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ། གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཞེད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོར། རྗེས་དཔག་རྗེས་སུ་དཔག་ལས་བྱུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་དཔག་ནི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་རྒྱལ་དབང་བློས་བཤད་པས་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་དུ་བཤད་ལ། དེའི་རང་འགྲེལ་དུ། རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲན་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །འདིར། དངོས་གང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། །ཞེས་པ་ནས། སྟོང་ཡང་བསླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་རྒྱུ་དང་། རིམ་པ་ལྟར་རྟགས་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་ཡང་གསུངས་སོ། །དེའི་ངོས་འཛིན་འཐད་ལྡན་དུ། རྟགས་མ་འཁྲུལ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཁྱབ་པ་སྤྱིར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བཟུང་བ་ན། བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འཁྲུལ་བ་གང་ཡིན་པ་དྲན་པ་སྟེ། བཟུང་ཟིན་པའི་མི་འཁྲུལ་བ་མ་དྲན་ན་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དུ་བ་མཐོང་ནས་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་མེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཐམས་ཅད་དུ་མེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་རྟགས་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་མེས་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དྲན་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་དུ་རྟགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། རྟགས་ཅན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་མི་འཁྲུལ་བར་འཛིན་པ་ནི། ཆོས་ཅན་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་དྲན་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱན་མཛད་པས། རྟགས་ཅན་གྱི་བློས་རྟགས་བཟུང་ཡང་རྟགས་འཛིན་གྱི་བློ་གཞན་དགོས་ན་རྟགས་འཛིན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྔ་མ་སུན་ཕྱུང་ནས་རང་ལུགས་ལ་རང་བ
Chinese
因此容易驳斥。有些人认为，作为反驳方式的基础的法，应该不存在于与此相关的相违品中。因为这是与此相关的反驳方式。答：不遍及。因为要确定反驳方式，必须确定作为理由的反驳方式不存在于相违品中，但不必确定反驳方式不存在于相违品中。第二，关于它如何成为定义的方面，有驳斥、确立、舍弃三种。第一，有些人认为，即使三相不定，仅仅是可能确定的正理也能成立，这是不合理的。因为可能确定就是不确定，是怀疑。如果提出怀疑的烟等，就是未成立。如《释量论》中说：“如果对自身或其基础产生怀疑，则理由未成立。例如，为了证明火，对蒸汽等事物产生怀疑的现象聚集在一起。”又说：“如同灯照亮形色一样，它不是通过自己的本体来理解的。”又说：“如果依赖于周遍或法的事物不确定，那么它就不能理解它的自性。”又说：“对于确定的理由也没有把握，因此会变成怀疑。”又说：“三相未成立，产生怀疑，不是智者的证明。”因此。第二，仅仅是可能确定，在事物自相中也存在，因此不可能不确定地成为能知。就像不说根识能执取声音的境一样，理由的声音也不说是能知，而是说是能知者。考虑到这一点，《量论》中说：“应比量的事物和与之相似的事物，存在和不存在中不存在，是确定。”其含义在《释量论》中说：“最后所说的确定，应该观察所有三相。”因此。第三，在《理藏自释》中，舍弃对确定的无分别，舍弃不符合事物之法，舍弃太过分，有三种。后者也有五种，第二种是这样说的：第二，从理由中不产生理由的执着太过分，是因为在三相不确定之前，不是理由，因此从它产生理由的执着，就会变成从不是理由的事物中产生理由的执着。如果承认，那么像这样，任何事物是什么样的，它就是那样的理由之心的原因，从那
English
Therefore, it is easy to refute. Some people think that the basis of the refutation method, the dharma, should not exist in the contradictory things related to it. Because this is the refutation method related to it. Answer: Not pervasive. Because to determine the refutation method, it is necessary to determine that the refutation method as the reason does not exist in the contradictory things, but it is not necessary to determine that the refutation method does not exist in the contradictory things. Second, regarding how it becomes the aspect of definition, there are three types: refutation, establishment, and abandonment. First, some people think that even if the three aspects are uncertain, the correct reason that is only possibly certain can be established, which is unreasonable. Because possible certainty is uncertainty, it is doubt. If doubtful smoke, etc. are presented, it is not established. As it says in the Commentary on Valid Cognition, "If there is doubt about oneself or one's basis, then the reason is not established. For example, in order to prove fire, the phenomena of doubting things such as steam gather together." It also says, "Like a lamp illuminating form, it is not understood through its own essence." It also says, "If what depends on pervasion or dharma is uncertain, then it cannot understand its own nature." It also says, "There is no certainty for the certain reason, so it will become doubt." It also says, "The three aspects are not established, doubt arises, it is not the proof of the wise." Therefore. Second, mere possible certainty also exists in the self-character of things, so it is impossible to become a knower uncertainly. Just as it is not said that root consciousness can grasp the object of sound, the sound of reason is not said to be the knower, but the knower. Considering this, it says in the Sutra on Valid Cognition, "The thing to be inferred and the things similar to it, non-existence in existence and non-existence, is certainty." Its meaning is explained in the Commentary on Valid Cognition, "The certainty mentioned at the end should observe all three aspects." Therefore. Third, in the Auto-commentary on the Treasury of Reasoning, abandoning the non-discrimination of certainty, abandoning what does not conform to the dharma of things, and abandoning being too excessive, there are three types. The latter also has five types, the second of which is said like this: Second, it is too excessive that the grasping of reason does not arise from reason, because before the three aspects are uncertain, it is not a reason, so the grasping of reason arises from it, it will become the grasping of reason arising from something that is not a reason. If you admit it, then like this, whatever a thing is like, it is the cause of the mind of that kind of reason, from that
Chinese
那么，如果有人问，这是否与“由事物产生确定的有表征之智”的说法相矛盾？我们认为，作为理由的烟和所作等事物的自性，会产生对理由的执著，但我们不认为理由的相状三法决定会产生对理由的执著。在此，分析执著于理由的心之边际，有经论中所说的道理，先前智者们所主张的道理，以及确定合理的方面这三种。第一种是，《量论》中说：“比量由随比量而生。”这里所说的比量，是胜者（རྒྱལ་དབང་）的智慧所说的执著于理由的心，被说成是虚假的现量。其自释中说：“对理由的认识不是比量的直接因，因为有记忆的间隔。”因此，经中说有表征不是比量的直接因。这里，“事物如何存在”到“空性也不是欺骗者”，也说了有表征是比量的因，依次理由和所证成的事物也不会欺骗。其确立合理的方面是，不错误地执著于理由有两种方式：一种是不依赖于法，普遍地执著于周遍；另一种是当执著于宗法的法时，执著之后不错误的记忆，如果不忆念执著之后不错误的，那么就无法证成所要证成的事物。例如，看到烟后，会认为这完全是由火所生，因此这里也是由火所生。凡是完全由火所生者，这是对理由的认识；这里也是由火所生，对于所要证成的法不错误的忆念，这就是证悟隐蔽之义。而且，普遍地执著于周遍是先行的。因此，这样说，对理由的认识是认识有表征之物的因，普遍地不错误地执著是对于法不错误的忆念的支分，这就是它的意义。庄严者（རྒྱན་མཛད་པ）说：即使以有表征之智执著于理由，如果还需要其他的理由执著之智，那么理由执著就会变成无穷无尽，因此驳斥了前者，而自己
English
Now, if someone asks, does this contradict the statement, "The intelligence of the characterized that is definitely produced from things"? We believe that the nature of smoke and actions, etc., which are to be posited as reasons, will generate attachment to the reason, but we do not believe that the determination of the three aspects of the characteristic of the reason will generate attachment to the reason. Here, in analyzing the limits of the mind that clings to the reason, there are three ways: the way explained in the scriptures and commentaries, the way asserted by the previous scholars, and the determination of the reasonable aspect. The first is, in the Pramāṇasūtra, it says, "Inference arises from following inference." The inference mentioned here, the mind that clings to the reason, which is explained by the wisdom of the Victorious One (རྒྱལ་དབང་), is said to be a false perception. In its auto-commentary, it says, "The knowledge of the reason is not the direct cause of inference, because there is an interval of memory." Therefore, it is said in the scripture that the characterized is not the direct cause of inference. Here, from "How things exist" to "Emptiness is not a deceiver," it is also said that the characterized is the cause of inference, and that the reason and what is to be proven will not deceive in sequence. Its establishment of the reasonable aspect is that there are two ways to cling to the reason without error: one is to cling to pervasion in general without relying on the subject; the other is when clinging to the dharma of the subject, the memory that is not mistaken after clinging. If one does not remember what is not mistaken after clinging, then one cannot prove what is to be proven. For example, after seeing smoke, one will think that it is entirely produced by fire, so here it is also produced by fire. Whatever is entirely produced by fire, this is the knowledge of the reason; here it is also produced by fire, the memory that is not mistaken about the dharma to be proven, this is the realization of the hidden meaning. Moreover, clinging to pervasion in general is prior. Therefore, it is said that the knowledge of the reason is the cause of knowing the characterized, and clinging to what is not mistaken in general is a branch of the memory that is not mistaken about the subject, that is its meaning. The Ornament Maker (རྒྱན་མཛད་པ) said: Even if one clings to the reason with the intelligence of the characterized, if another intelligence of clinging to the reason is needed, then the clinging to the reason will become endless, therefore refuting the former, and oneself