Tibetan
ཉིས་ལ་གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡང་མེད། གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མི་ཁེགས་པར་ཐལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། གཞན་དུ་ན། རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཁེགས་པས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པའི་རྗེས་འགྲོ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཁེགས་པས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མེད་དེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པ་ཡོངས་གཅོད་ལ་གྲུབ་ན། དེས་སྟོང་པ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡང་མེད་དེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་པ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས་དེས་མི་སྟོང་པ་ཡོངས་གཅོད་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དང་། མི་ལྡན་པའམ། དེས་མི་སྟོང་པ་དང་། སྟོང་པའོ། །སྟོང་མི་སྟོང་གི་དོན་ཡང་། དེ་སྐོར་གྱི་བསྒྲུབ་ཚུལ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མིན་པ་དང་ཡིན་པ་དང་། ཐ་དད་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་པས་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པའོ། །བསྒྲུབ་ཚུལ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཐ་དད་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། རང་ལྡོག་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་གསུམ་ལས། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ལ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་མི་སྟོང་པ་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། སྟོང་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། དུ་ལྡན་ལ་ལ་མེ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མེ་ཡོད་པས་མི་སྟོང་པ་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། སྟོང་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ཅིང་། བྱས་པ་གཏན་ཚིག་ཡང་དག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི། རང་ལྡོག་ལ་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པ་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། སྟོང་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ཁོ་ན་རེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ན། རྫས་ལ་ཆོད་པ་ཡིན
Chinese
在二者之中，不存在是二的三个范畴，也不存在不是二的三个范畴。第一点成立，否则，如果标志只存在于同品中，那么从异品中返回的返回就不成立了，因为已经承诺了这一点。如果承认，那么标志只存在于同品中，因此不能排除异品，因为没有排除异品的理由。第二点成立，否则，如果标志被排除在异品之外，那么存在于同品中的随同就不成立了，因为已经承诺了这一点。如果承认，那么标志被排除在异品之外，因此不存在于同品中，因为没有证明存在于同品中的论证。此外，不存在是二的三个范畴，因为如果所证成的法在非空遍遮上成立，那么它就排除空性遣余。也不存在不是二的三个范畴，因为所证成的法排除空性遣余，因此它在非空遍遮上成立。因此，同品和异品的定义依次是：具有所证成的法和不具有所证成的法，或者它不是空性和空性。空与非空的意义也是，根据关于它的证明方式，所证成的法不是和是，以及依靠具有差异的方式，就是空性和非空性。证明的方式也有以本体无别的方式证明，以具有差异的方式证明，以及依靠自反的方式证明三种。例如，声音是无常的，以本体无别的方式证明，因为所证成的法是无常，所以非空是同品，空性是异品。例如，有烟的地方有火，以具有差异的方式证明，所证成的法是有火，所以非空是同品，空性是异品。例如，作为正确因的术语，以依靠返回的方式证明，对于自反，以正确标志的术语，非空是同品，空性是异品。第二种情况是唯一的。如果一切所知都确定为两个方面，那么就确定为实体。
English
Among the two, there are no three categories of being two, nor are there three categories of not being two. The first point is established, otherwise, if the sign only exists in the similar class, then the reversal of returning from the dissimilar class would not be established, because that has been promised. If admitted, then the sign only exists in the similar class, therefore it cannot exclude the dissimilar class, because there is no reason to exclude the dissimilar class. The second point is established, otherwise, if the sign is excluded from the dissimilar class, then the concomitance existing in the similar class would not be established, because that has been promised. If admitted, then the sign is excluded from the dissimilar class, therefore it does not exist in the similar class, because there is no proof to prove existence in the similar class. Furthermore, there are no three categories of being two, because if the dharma to be proven is established on the non-empty comprehensive exclusion, then it excludes emptiness exclusion. Nor are there three categories of not being two, because the dharma to be proven excludes emptiness exclusion, therefore it is established on the non-empty comprehensive exclusion. Therefore, the definitions of similar and dissimilar classes are, in order: having the dharma to be proven and not having the dharma to be proven, or it is non-empty and empty. The meaning of empty and non-empty is also, according to the way of proving about it, the dharma to be proven is not and is, and relying on the way of having difference, it is emptiness and non-emptiness. The ways of proving also include proving in the way of essence being inseparable, proving in the way of having difference, and proving in the way of relying on self-reflection, three kinds. For example, sound is impermanent, proving in the way of essence being inseparable, because the dharma to be proven is impermanent, so non-empty is the similar class, and emptiness is the dissimilar class. For example, where there is smoke there is fire, proving in the way of having difference, the dharma to be proven is having fire, so non-empty is the similar class, and emptiness is the dissimilar class. For example, as a term of correct reason, proving in the way of relying on reversal, for self-reflection, with the term of correct sign, non-empty is the similar class, and emptiness is the dissimilar class. The second case is unique. If all knowable things are determined to be two aspects, then it is determined to be substance.
Tibetan
་ནམ་ལྡོག་པ་ལ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་བུམ་པའི་རྫས་དེ་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ནམ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་བུམ་པའི་མི་རྟག་པ་ཡང་མེད་དགག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་བུམ་པའི་རྟག་དངོས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡང་མེད་དགག་མིན་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་མིན་ན་རྫས་ལ་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་འགལ་ལོ། །ལྡོག་པ་ལ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱ་ཙམ་ལྡོག་དེ་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ནམ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ལ་རྟག་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཤེས་བྱ་ལ་མི་རྟག་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ན། ལྡོག་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་རྫས་ལ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཅིང་། ལྡོག་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ལྡོག་པ་ལ་དེ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཅིང་། རྫས་ལ་དེ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལ་དགག་སྒྲུབ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་ཚུལ་དེ་ལ་ཡང་རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཐ་དད་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། དུ་བའི་རྟགས་ལས་ལ་ལ་མེ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་རང་ལྡོག་ལ་བརྟེན་པ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། ཚུལ་གསུམ་གྱི་རྟགས་ལས་བྱས་པའི་རང་ལྡོག་ལ་རྟགས་ཡང་དག་གི་ཐ་སྙད་བརྟེན་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཉིས་ཁ་ཚོན་ཆོད་པས། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ལ་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། འགལ་རྟགས་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། མ་ངེས་པ་ལ་ཅི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་པ་མི་འཐད་པ། རྫས་ལྡོག་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བ་མི་འཐད་པ། བྱེ་བྲག་རང་ལྡོག་ལ་བརྟེན་པ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་པ་དང་། རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་དགག་པ་དང་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ན་སྐྱ་རྫས་ཀྱི་རྟགས་ལས་སྐྱ་རྫས་དང་ལྡན་པའི་ལ་མེ་ཡོད་དུ་བསྒྲུབ་པ་ན་སྐྱ་རྫས་
Chinese
是关于反驳方面。首先，在论证以无遮遣的方式来论证空性时，瓶子的实体是顺品还是违品？如果像第一种情况那样，那么瓶子的无常也会变成无遮遣；如果像第二种情况那样，那么瓶子以常有实物为空也就不成为无遮遣了。如果不是两种情况，那么实体被确定为两种情况就相违了。如果确定反驳方面，那么在论证声音是无常时，仅仅所知这一反驳是顺品还是违品？如果像第一种情况那样，那么在所知上不可能有常有；如果像第二种情况那样，那么在所知上不可能有无常。如果不是两种情况，那么反驳被确定为两种情况就相违了。如果有人这样认为，那么在论证依赖于实体的法时，实体被确定为两种情况，而反驳没有被确定为两种情况也没有过失，因为不对它进行破立。在论证依赖于反驳的法时，反驳被确定为这两种情况，而实体没有被确定为这两种情况也没有过失，因为不对它进行破立。在论证方式上，也有论证依赖于实体的法时，以本体无别的方式来论证，以及以具有差别的方式来论证这两种。第一种是，例如从所作的因相来论证声音是无常。第二种是，例如从烟的因相来论证某处有火。在论证依赖于反驳的法时，论证依赖于自反驳，例如从三相的因相来论证在所作的自反驳上安立正因的名称。第三，由于一切所知都被确定为两种情况，因此，所要认知的法，对于正理是顺品，对于相违因是违品，对于不定因则成为任何一种情况。有人这样认为。驳斥第三种不合理的方面有三种：不合理于确定为两种情况，不合理于区分实体和反驳来说，不合理于依赖于差别自反驳。第一种分为没有确定为两种情况，以及通过分析来驳斥两种。第一种，在论证依赖于实体的法时，如果一切所知都被确定为两种情况，那么从蓝色实体的因相来论证具有蓝色实体的处所有火时，蓝色实体
English
It is about the aspect of refuting. First, when arguing for emptiness in the manner of non-affirming negation, is the substance of a vase a concordant instance or a discordant instance? If it is like the first case, then the impermanence of the vase will also become a non-affirming negation. If it is like the second case, then the emptiness of the vase by a permanent entity will not become a non-affirming negation. If it is neither of the two cases, then it is contradictory to determine the substance as two cases. If the refutation aspect is determined, then when arguing that sound is impermanent, is the mere refutation of knowable a concordant instance or a discordant instance? If it is like the first case, then permanence is impossible for knowables. If it is like the second case, then impermanence is impossible for knowables. If it is neither of the two cases, then it is contradictory to determine the refutation aspect as two cases. If someone thinks like this, then when arguing for a dharma that depends on substance, the substance is determined as two cases, and there is no fault even if the refutation aspect is not determined as two cases, because one does not engage in affirmation and negation with respect to it. When arguing for a dharma that depends on the refutation aspect, the refutation aspect is determined as these two cases, and there is no fault even if the substance is not determined as these two cases, because one does not engage in affirmation and negation with respect to it. In the way of arguing, there are also two ways of arguing for a dharma that depends on substance: arguing in the manner of being essentially non-different, and arguing in the manner of possessing difference. The first is, for example, arguing that sound is impermanent from the sign of being produced. The second is, for example, arguing that there is fire in a certain place from the sign of smoke. When arguing for a dharma that depends on the refutation aspect, one argues for dependence on the self-refutation aspect, for example, arguing that the name of a valid sign depends on the self-refutation aspect of being produced from the three aspects of a sign. Third, since all knowables are determined as two cases, therefore, the subject to be known, for a valid reason is a concordant instance, for a contradictory sign is a discordant instance, and for an uncertain sign it becomes any one of the cases. Someone thinks like this. There are three ways to refute the third unreasonable aspect: it is unreasonable to determine as two cases, it is unreasonable to distinguish between substance and refutation, and it is unreasonable to depend on the specific self-refutation aspect. The first is divided into not determining as two cases, and refuting by analyzing. The first, when arguing for a dharma that depends on substance, if all knowables are determined as two cases, then when arguing that there is fire in a place that possesses blue substance from the sign of blue substance, the blue substance