Tibetan
ས་པ་ཡོད་དེ། འཁྲུལ་གཞི་མེད་ཅིང་སྡེབ་སྦྱོར་ཉམས་པ་སྤངས་ནས་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་བཏགས་པ་ལ་ཡང་མ་བཏགས་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤོང་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ན་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པ་ལྟར། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡང་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། ཕྱོགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་སྤྱི་སྒྲ་ཡིན་ཀྱང་། ཆོས་ཞེས་པའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་ཅན་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ཆོས་ཞེས་པའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ཁོ་ན་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ལག་པ་ཞེས་དང་། མགོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་སྤྱི་སྒྲ་ཡིན་པར་མཚུངས་ཀྱང་ལྡན་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དང་འབྲེལ་པའི་ཚེ་གླང་ཆེན་ལ་འཇུག་མི་འཇུག་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རང་འགྲེལ་སྟོང་ཕྲག་ཕྱེད་དང་བཞི་པ་ལས། ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ཏེ། ཡན་ལག་ལ་སྤྱི་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་བཏགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡིན་པར་དགག་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེར་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིད་དང་མིག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པས་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར། གཞི་མ་གྲུབ་ལ་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉེ་བའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་པས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨྲོས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་གཟུང་ངོ་ཞེ་ན། གྲུབ་བཞིན་དུ་བསྣན་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྨོས་པ་ཡིན་པར་དགོས་པར་གྱུར་ཏེ། མཐུན་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་པས་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ལྡོག་པར་གྲུབ་མོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཞེས་སྨོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤུགས་ཀྱིས་དོན་གོ་ཡང་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཡང་ཕྱོགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། རིགས་ཐིགས་ལས། དེ་ལྟར་ན་ཤུགས་ཀྱིས་དོན་གོ་ཡང་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཙམ་ཡི་གེ་མཉམ་པས་སྒྲུབ་པར་དཀའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་ནས། རིགས་གཏེར་ལས། ཆོས་ཅན་བརྗོད་ན་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད། །མཐའ་རྣམས་བཀག་ན་ཡུན་རིང་འགོར། །དངོས་མིང་བརྗོད་ན་སྡེབ་སྦྱོར་ཉམས། །བདེ་བླག་རྟོགས་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཞེས་སྨོས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པའི་དུས་སུ་གྲུབ་ཟིན། ཆོས་ནི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའི་དུས་སུ་གྲུབ་ཟིན་པས་ངོ་བོའི་དོན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ངེས་པར་བྱ་བ་ནི། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན་གང་གི་སྟེང་དུ་གྲུབ་བསལ་མེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དཔག་གཞིར་བཟུང་བ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་དང་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དོ། །དེ་ཡང་རང་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ལ་རྒོལ་བས་དཔག་གཞིར་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། གཞན་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་དཔག་གཞིར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ལྟོས་གཞི་ཕྱོགས་གཉིས་བཤད་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། གཞུང་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ་བའི་ཚུལ། མི་འཐད་པའི་ཆ་དགག་པ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་ངེས་དང་། རིགས་ཐིགས་ལས། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱིས་དོན་མཐུན་པའོ། །དེ་མེད་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་དང་། དེ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ལ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་བའི་ཕྱིར། ཆོས་གཞན་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དགག་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྡུད་པའི་ངེས་པར་བཟུང་བས་ན་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། དང་པོ་རང་ལ་བུ་གཉིས་སྐྱེས་གྱུར་ཏེ། །ན་ར་དང་ནི་སྲེད་མེད་བུ་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་གསུངས་པས་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་དངོས་འགལ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུར་བསྟན། ཡང་། ཕྱོགས་ཆོས་མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་མེད་དང་། །ཞེས་པར་གཞལ་བྱ་སྒྲ་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཁྱབ་པར་བཤད་པ་དང་། གང་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་བཟློག་ན་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པས་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་དངོས་འགལ་ལྟ་བུར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཆོད་པའི་ཚུལ། རྫས་ལྡོག་ལ་བརྟེན་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ། དེས་གྲུབ་པའི་དོན་དང་གསུམ་དུ་མཛད་ནས། དང་པོ་ནི། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་དེ་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་གི་ཕྱོགས་ག
Chinese
之所以要这样说，是因为为了避免产生错误，避免句法上的缺陷，从而轻松理解第一个特征。第三，避免附加等同于未附加的情况。如果像说“有法之法”一样会产生错误，那么像说“品之法”也会同样产生错误吗？答：不相同。因为“品”这个词虽然是总称，但与“法”这个词连用时，仅指所要认知的有法；而“有法”这个词与“法”这个词连用时，并不一定仅指所要认知的有法。例如，“手”和“头”这两个词虽然都是总称，但与“具有”这个词连用时，是否指大象是有区别的。同样，在《自释·四千五百颂》中也说：“品是有法，因为是对支分进行总的附加。”如果说因为没有必要，所以不应该进行附加，答：不是的。为了否定一切有法之法，因为它是其中的一部分，所以为了理解它是可以附加的、可以被认知的有法。因此，像“可以用意识和眼睛来把握”等等都被避免了。如果说，说“法”就是“有法”，在基础未成立的情况下，提到“有法”的力量，因为接近，所以会被认为是需要证明的有法，答：不是的。因为例子的有法也很接近。因为“它的部分是普遍的”这句话已经证明了例子有法是存在的。如果说，说“有法”就会被认为是需要证明的有法，答：因为是已经成立的又加上去的，所以必须说，就像“只存在于相似之处”已经证明了理由在不相似之处是相反的，但就像对不存在的事物说不存在一样。因此，为了完全避免通过暗示理解含义但难以理解的情况，所以才说“品”。《理滴论》中说：“因此，虽然通过暗示理解含义，但仅仅因为附加和文字相同，就完全避免了难以证明的情况。”总结这些含义，《理藏论》中说：“如果说有法，就会产生错误
English
The reason for saying this is to avoid errors and syntactic defects, so as to easily understand the first characteristic. Third, to avoid the addition being the same as the non-addition. If saying "dharma of the subject" is prone to error, is saying "dharma of the paksha" also prone to error? Answer: They are not the same. Although the word "paksha" is a general term, when used with the word "dharma," it only refers to the subject to be known; while the word "subject" when used with the word "dharma," does not necessarily only refer to the subject to be known. For example, although the words "hand" and "head" are both general terms, there is a difference in whether they refer to an elephant when used with the word "having." Similarly, the Auto-commentary of the Four and a Half Thousand Verses also says: "The paksha is the subject, because it is a general addition to the limb." If it is said that it should not be added because it is not necessary, the answer is: No. In order to negate all dharmas of the subject, because it is a part of it, in order to understand that it is an addable, knowable subject. Therefore, things like "can be grasped by mind and eyes" etc. are avoided. If it is said that saying "dharma" is "subject," and in the case where the basis is not established, the power of mentioning "subject" is that, because it is close, it will be considered the subject to be proven, the answer is: No. Because the example's subject is also close. Because the phrase "its part is pervasive" has proven that the example's subject exists. If it is said that saying "subject" will be considered the subject to be proven, the answer is: Because it is added on to what is already established, it is necessary to say, just as "only exists in similarities" has proven that the reason is reversed in dissimilarities, but it is like saying non-existence to something that does not exist. Therefore, in order to completely avoid the situation where the meaning is understood by implication but is difficult to understand, "paksha" is said. The Drop of Reasoning says: "Therefore, although the meaning is understood by implication, just because the addition and the letters are the same, the difficult-to-prove situation is completely avoided." Summarizing these meanings, the Jewel of Reasoning says: "If you say subject, it will cause error.
Chinese
存在。 如果限制所有方面，则会花费很长时间。如果说出真实名称，则组合会受损。为了容易理解，所以称之为“方面”。如是说。 第三个是对真实造成损害的是：法和有法二者不是方面的特征，因为有法在方面法成立之时已经成立，法在周遍成立之时已经成立，因此本体的意义不完整。第二个是必须确定当下情况的意义的差别：所知有法的特征是，在任何有法之上，都采取了没有成立和排除的所证之法的衡量标准，所证之有法和争论之有法的特征也是如此。也就是说，自利正因是被反驳者作为衡量标准，他利正因是被反驳者反过来作为衡量标准。 第二个是解释随行和相违的所依二方面，有五点：从经论中解释的方式，智者们解释的方式，否定不合理之处，确定合理的一方，消除争论。第一点是：在《释量论》和《理滴论》中说：“同品是与所要证成的共同特点意义相同者。没有它就是异品。”并且因为确定地执持“与其相同”，如果说在其他法中不存在，那不是的，因为是为了遣除其他。因为确定地执持了成立存在于其中的总集，所以是区分其他，例如：“最初自己生了两个儿子，那拉和无贪是儿子。”这样说，就显示了二方面不是真实相违的样子。又说：“方面法同品存在与否。”其中，在衡量声音是常法时，对二方面都普遍地进行了说明。以及“凡是与所证相异的方面。”等等，通过从异品中返回，就说明了存在于同品中，因此显示了二方面是真实相违的样子。 第二点是：以前的智者们将一切所知都确定为二方面的方式，依靠实体和反体的争论的消除，以及由此成立的意义这三点。第一点是：一切所知都确定为一个周遍的二方面，即一个周遍的
English
exists. If all aspects are restricted, it will take a long time. If the real name is spoken, the combination will be damaged. In order to be easily understood, it is called "aspect". Thus it is said. The third is what harms the real: Dharma and Dharmī are not the characteristics of aspects, because Dharmī is already established when the aspect-dharma is established, and Dharma is already established when pervasion is established, so the meaning of the entity is incomplete. The second is that the difference in the meaning of the present situation must be determined: the characteristic of the knowable Dharmī is that, on any Dharmī, the measure of the probandum-dharma that has no establishment or exclusion is taken, and the characteristic of the probandum-Dharmī and the subject of dispute-Dharmī are also the same. That is to say, the Svārthānumāna-hetu is taken as the measure by the opponent, and the Parārthānumāna-hetu is taken as the measure by the opponent in turn. The second is to explain the two aspects of the basis of dependence for following and reversing, there are five points: the way of explaining from the scriptures, the way of explaining by the wise, negating the unreasonable, determining the reasonable side, and eliminating disputes. The first point is: In the Pramāṇavārttika and the Hetubindu, it is said: "The similar aspect is the same in meaning as the common characteristic to be proven. The absence of it is the dissimilar aspect." And because of the definite holding of "the same as it", if it is said that it does not exist in other dharmas, it is not, because it is for the sake of eliminating others. Because the definite holding of the collection that establishes existence in it, it is to distinguish others, for example: "At first, he himself gave birth to two sons, Nara and Vitṛṣṇa are sons." Saying this shows that the two aspects are not really contradictory. It also says: "Aspect-dharma similar aspect exists or not." Among them, when measuring that sound is permanent, the two aspects are universally explained. And "Whatever is the dissimilar aspect to be proven." etc., by returning from the dissimilar aspect, it is explained that it exists in the similar aspect, thus showing that the two aspects are really contradictory. The second point is: the way in which the wise men of the past determined all knowables as two aspects, the elimination of disputes based on substance and negation, and the meaning established by it, these three points. The first point is: all knowables are determined as two aspects of one pervasion, that is, one pervasion of