Tibetan
ས་ཅན། མི་མཐུན་པ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ལ་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པ་ལྟར། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡང་། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་། ཚོགས་དོན་གྱི་ཆོས་གསུམ་ལ་འཁྲུལ་གཞི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དེ་གསུམ་ཀ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་གདགས་རུང་གི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ཆོས་ཅན་གསུམ་ཀ་ལ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་དེ་ཚོགས་དོན་ལ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་ཀྱང་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་དེར་མི་འཁྲུལ་ཏེ། སྐབས་དེར་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་སུ་གྲགས་པ་ཡིན་གྱི་ཚོགས་དོན་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་སུ་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་པས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་གོ་སྟེ། ཆོས་ཞེས་སྨོས་པས་དེའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ཡོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པས་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ཡང་གོ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་པས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་གོ་སྟེ། མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་དང་། དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་པས་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན། ཆོས་ཅན་དེ་ཡང་མཐུན་པ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐའ་གཞན་འགོག་པའི་རིགས་པ་མ་སྨོས་ན་གྲུབ་བཞིན་དུ་སླར་ཡང་བསྣན་པར་དོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྨོས་ན་རྩོད་པ་ཡུན་རིང་དུ་འགོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཞེས་བརྗོད་ན་བཏགས་མིང་དུ་འགྱུར། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ན་འཁྲུལ་གཞི་ཡོད་པས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ཞེས་སྨོས་རིགས་ཏེ། འཁྲུལ་གཞི་མེད་ཅིང་རྟོགས་སླ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས། རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཞེས་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པ་ཡི་གེ་མི་མཉམ་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་མེད་དང་། །ཞེས་པའི་སྡེབ་སྦྱོར་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་དེ་སྤོང་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མདོར་ན་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དགོ
Chinese
地依。犹如相异之例有法之法存在错乱之基一样。即使说成是“方之法”，也会对所知有法、所立之法和集合意义之法这三者产生错乱之基，因为“方”这个词可以适用于这三者。如果这样想，还有其他的必要，因为这是为了理解所知有法是可以用“方”这个名称来命名的有法。因为“有法”这个词可以作为这三个有法的真实名称使用，所以存在错乱之基，而且“方”这个词也可以作为集合意义的真实名称使用，但是在确定第一个相状时不会对此产生错乱，因为在那个时候，所知有法被称为“方”，而不是集合意义的有法被称为“方”。第二，如果说“在有法之法中成立”指的是在所知有法之法中成立，因为提到“法”就意味着已经成立了它的所依有法存在，而且提到“有法”是因为接近，所以也理解为所知有法，那么，这是不合理的，因为例子的有法也很接近。第三，如果说“在有法之法中成立”指的是在所知有法之法中成立，因为“存在于相似的方面”和“它的周遍”已经表明存在于例子的有法中，那么，这是不合理的，因为如果是这样，“在有法之法中成立”就是第一个相状。如果不说“这个有法也是相似的例子的有法”这种排除其他边的方式，就会担心已经成立了又重复添加，如果说了，争论就会拖延很久。第二，如果说“方”就会变成假名，如果说“有法之法”就会存在错乱之基，所以应该说“在所知有法之法中成立是第一个相状”，因为没有错乱之基而且容易理解。这是不合理的，因为如果是这样，“所知有法之法，随行倒返”这样说三个相状，文字就不相等，而且“方之法相似方有无”这样的组合就会被破坏，所以这是为了避免这种情况。总之，对所知有法用“方”这个名称来命名，然后说“方之法”就是有法，必要。
English
Ground. Just as there is a basis for confusion in the dharma of the dissimilar example's possessor of dharma, even if it is said to be the "dharma of the side," it will cause a basis for confusion for the three: the subject of cognition, the dharma to be proven, and the dharma of the collection meaning, because the word "side" applies to all three. If you think so, there is another need, because it is to realize that the subject of cognition is a possessor of dharma that can be designated by the name "side." Because the word "possessor of dharma" applies as a real name to all three possessors of dharma, there is a basis for confusion, and although the word "side" applies as a real name to the collection meaning, there is no confusion about it when establishing the first aspect, because at that time, the subject of cognition is known as the "side," but the possessor of dharma of the collection meaning is not known as the "side." Second, if "established as the dharma of the possessor of dharma" refers to being established as the dharma of the subject of cognition, because mentioning "dharma" means that its basis, the possessor of dharma, is established as existing, and mentioning "possessor of dharma" means that the subject of cognition is also understood because of its proximity, then it is not reasonable, because the example's possessor of dharma is also close. Third, if "established as the dharma of the possessor of dharma" refers to being established as the dharma of the subject of cognition, because "existing on the similar side" and "its pervasion" have already shown that it exists in the example's possessor of dharma, then it is not reasonable, because if it were so, "established as the dharma of the possessor of dharma" would be the first aspect. If you do not state the reasoning that excludes other extremes, such as "this possessor of dharma is also the similar example's possessor of dharma," there will be a concern that it is being added again after it has already been established, and if you state it, the debate will take a long time. Second, if you say "side," it will become a nominal designation. If you say "dharma of the possessor of dharma," there will be a basis for confusion, so it should be said that "being established as the dharma of the subject of cognition is the first aspect," because there is no basis for confusion and it is easy to understand. This is not reasonable, because if it were so, the words would not be equal when stating the three aspects, such as "the dharma of the subject of cognition, following and reversing," and the composition of "dharma of the side, similar side existing and not existing" would be damaged, so this is to avoid that situation. In short, after designating the subject of cognition with the name "side," saying "dharma of the side" is the possessor of dharma, necessary.