Tibetan
ས་འཇུག་པ་འཆོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་དེ་གསུམ་ཆར་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག ཁྱབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་སྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་འཇུག བསྒྲུབ་བྱ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་ཚོགས་དོན་ལ་འཇུག་པས་སྐབས་ཐོབ་ཀྱིས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གོ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སེནྡྷ་བའི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཞེས་པ་ཡང་། མཚན་ཉིད་ཚུལ་གསུམ་དང་། མཚོན་བྱ་རྟགས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་གྱི། རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ལ་ཟེར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཉེ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་ཁྱབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཕྱོགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་པར་ཐལ། དེ་ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་རྒྱུ་མེད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་གྲུབ་ན་གཏན་ཚིགས་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཞེས་པས་གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྐབས་ཐོབ་ཀྱིས་ཀྱང་ཉེ་བའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། དངོས་མིང་དང་བཏགས་མིང་གི་ཁྱད་པར། དངོས་ཆོས་དང་བཏགས་ཆོས་བསམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ། ཚོགས་དོན་ལ་དངོས་ཆོས་བསམ་པ་དང་། ཡ་གྱལ་གཉིས་ལ་བཏགས་ཆོས་བསམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་དོན་ལ་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་དེ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཚུན་ཆད་ཀྱི་རྟོག་གེ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དང་པོ་ཉིད་དུ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན། བཏགས་པའི་དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི། བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་པ། རྒྱུ་མཚན་དང་། དགོས་པ་ལ་ལྟོས་པས་རྒྱུ་མཚན་ལ་འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་དང་། འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་དང་། ཚོགས་པའི་འབྲེལ་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྒྱུ་མིང་འབྲས་བུ་ལ་བཏགས་པ་དང་། འབྲས་མིང་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པ་གཉིས། གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལས་ལོགས་སུ་མེད་མོད་ཅུང་ཟད་གསལ་བར་བརྗོད་ན། ཡ་གྱལ་གྱི་མིང་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་དང་། ཚོགས་པ་ལ་ཡ་གྱལ་གྱི་མིང་ལ་བཏགས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ཞེས་པ་དང་། རྔ་སྒྲ་ཞེས་པ་ལྟ
Chinese
如果说，这样会导致概念混淆，因为“方”这个词可以指代这三者，那么，这没有问题。因为在确定宗的定义时，“方”指代所要了解的法；在确定周遍时，“方”指代所要成立的法；在确定所要成立的事物时，“方”指代集合意义。因此，根据具体情况，“方”可以理解为所要了解的法的性质，例如“塞达瓦”这个词的用法一样。如果说，确定宗的定义，指的是三相的定义以及能立因与所立（宗）之间的必然联系，而不是指因的第一相，因为与第一相没有直接关系。那么，在确定周遍的时候，“方”这个词也应该指代所要了解的法，因为这也是在确定宗的定义。没有直接关系不能成立，因为如果因的第一相成立，则因成立；如果第一相不成立，则因不成立，这是通过普遍认知而接近的，也是根据具体情况而接近的。第三，实名与假名的区别，实法与假法的思考，分为两种。第一种，在分析所说与能说时已经阐述过了。第二种，集合意义上的实法思考，以及个体上的假法思考，分为两种。第一种，对于法与有法的集合意义，“方”等词是作为实名来使用的，因为对于包括外道在内的所有论师来说，一开始就是这样公认的。第二种分为三种：安立的理由，假立的必要，对实有的妨害。第一，假名使用，依赖于理由和必要，理由分为以相似作为理由和以关联作为理由两种。后者又分为以因果关系作为理由和以集合关系作为理由两种。第一种，将因的名称安立在果上，以及将果的名称安立在因上两种。第二种，虽然因果关系无法分割，但为了更清楚地表达，将个体的名称安立在集合上，以及将集合的名称安立在个体上两种。第一种，例如“根识”这个词和“鼓声”这个词。
English
If it is said that this will lead to confusion of concepts, because the word "side" can refer to all three, then there is no problem. Because when determining the definition of the subject, "side" refers to the dharma to be understood; when determining pervasion, "side" refers to the dharma to be established; when determining the thing to be established, "side" refers to the collective meaning. Therefore, depending on the specific situation, "side" can be understood as the nature of the dharma to be understood, just like the usage of the word "Sendhava". If it is said that determining the definition of the subject refers to the definition of the three aspects and the necessary connection between the probans and the probandum (subject), and not to the first aspect of the reason, because there is no direct relationship with the first aspect. Then, when determining pervasion, the word "side" should also refer to the dharma to be understood, because this is also determining the definition of the subject. The absence of a direct relationship cannot be established, because if the first aspect of the reason is established, then the reason is established; if the first aspect is not established, then the reason is not established, which is approached through common knowledge and also approached according to the specific situation. Third, the difference between real names and imputed names, the consideration of real dharmas and imputed dharmas, is divided into two types. The first type has already been explained when analyzing what is said and what can be said. The second type is divided into two types: the consideration of real dharmas in the collective sense and the consideration of imputed dharmas in the individual sense. The first type is that for the collective meaning of dharma and dharmins, words such as "side" are used as real names, because this is recognized from the beginning by all logicians, including outsiders. The second type is divided into three: the reason for imputation, the necessity of imputation, and the harm to the real. First, the use of imputed names depends on reasons and necessities. Reasons are divided into two types: using similarity as a reason and using relationship as a reason. The latter is further divided into two types: using causal relationship as a reason and using collective relationship as a reason. The first type is divided into two types: establishing the name of the cause on the effect, and establishing the name of the effect on the cause. The second type is that although the causal relationship cannot be separated, in order to express it more clearly, the name of the individual is established on the collective, and the name of the collective is established on the individual. The first type is like the word "sense consciousness" and the word "drum sound.
Tibetan
་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་ཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཚོགས་པ་ལ་ཡ་གྱལ་གྱི་མིང་བཏགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རས་ཡུག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ཚིག་པ་ལ་རས་ཡུག་ཚིག་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཆོས་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བཏགས་པའི་དགོས་པ། ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བཏགས་པའི་དགོས་པ། བཏགས་པ་ལ་མ་བཏགས་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤོང་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཁྱབ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་འགྲོ་བ། །ཞེས་མ་སྨོས་པར། གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བ་ཞེས་སྨོས་ན། འགལ་རྟགས་ཡང་དགག་བྱའི་ཆོས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་བས་དེ་བསལ་བའི་ཆེད་དང་། སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྡེབ་སྦྱོར་སྦྱར་བདེ་བའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཞེས་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྐབས་འདིར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ཞེས་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ཞེས་དང་། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་གསུམ་གང་རུང་ལས་མ་འདས་ཤིང་། ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། འདི་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པ་དང་། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་ན། མཐུན་པ་དཔེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ཡང་རྟགས་ཚུལ་དང་པོ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ། དེ་སྐྱེས་ན་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟག་ཚུལ་དང་པོ་གྲུབ་བམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ། དེ་སྐྱེས་ན་དེ་དེ་སྐོར་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་བས་དེ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་མ་སྨོས་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་དང་ཆོས་ཅན་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་། ཤུགས་ཀྱིས་དོན་གོ་བའི་རྩོད་པ་སྤོང་། མཐའ་གཞན་བཀག་ན་གོ་བའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་ན། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན། མཐུན་པ་དཔེའི་ཆོ
Chinese
是这样的。（第二个例子是）如同说“布匹的一部分烧着了”就说“布匹烧着了”一样。这里，将“法”和“有法”用“部分”的名称来称呼的原因是：这是将整体的名称赋予部分。例如，如同说“布匹的一部分烧着了”就说“布匹烧着了”一样。第二部分包括：将“法”作为所立宗的必要性，将“有法”作为所立宗的必要性，以及避免将已命名之物等同于未命名之物这三个方面。第一方面是：在确定周遍关系时，如果不说“因是所立宗的后随”，而说“因是法的后随”，那么就会产生这样的错觉：反驳的因也随应驳斥之法，那么这个因也是正确的吗？为了消除这种错觉，并且在某些情况下，为了便于组合语句，所以这样说。第二方面是：在确定因相的第一种方式时，将想要了解的“有法”用“部分”的名称来称呼，然后说在“部分之法”中成立是因相的第一种方式，这是有必要的。因为在这种情况下，只能说“在部分之法中成立是因相的第一种方式”，或者说“在有法之法中成立是因相的第一种方式”，或者说“在想要了解的有法之法中成立是因相的第一种方式”这三种说法中的任何一种。而后两种说法是不恰当的。为了证明这一点，需要证明“有法之法”的说法不恰当，以及“想要了解的有法之法”的说法不恰当。首先，对于第一个问题，分为实际问题和消除争论两个方面。首先是实际问题：如果是这样，那么在相似例子的有法之法中成立也是因相的第一种方式吗？如果产生这种想法，那么眼识所取的因能成立声音是无常的因相的第一种方式吗？如果产生这种想法，那么那个“那个”的因是正确的吗？为了消除这种想法，所以不说“有法之法”，而说“部分之法”。第二方面有三个：消除部分和有法相同的争论，消除通过暗示理解意义的争论，以及消除限制其他情况下的理解的争论。第一点是：如果说在有法之法中成立，那么想要了解的有法，相似例子的有
English
It is like that. (The second example is) like saying "a part of the cloth is burning" and then saying "the cloth is burning." Here, the reason for referring to "dharma" and "dharmin" with the name "part" is: this is giving the name of the whole to the part. For example, it is like saying "a part of the cloth is burning" and then saying "the cloth is burning." The second part includes: the necessity of designating "dharma" as the probandum, the necessity of designating "dharmin" as the probandum, and avoiding equating what has been named with what has not been named. The first aspect is: when determining the pervasion, if one does not say "the reason is the subsequent of the probandum," but says "the reason is the subsequent of the dharma," then the following misconception will arise: the contradictory reason also follows the dharma to be refuted, so is this reason also correct? In order to eliminate this misconception, and in some cases, to facilitate the combination of sentences, it is said this way. The second aspect is: when determining the first way of the sign, it is necessary to designate the "dharmin" that one wants to understand with the name "part," and then say that establishing in the "dharma of the part" is the first way of the sign. Because in this case, one can only say "establishing in the dharma of the part is the first way of the sign," or "establishing in the dharma of the dharmin is the first way of the sign," or "establishing in the dharma of the dharmin that one wants to understand is the first way of the sign" among these three statements. And the latter two statements are inappropriate. In order to prove this, it is necessary to prove that the statement "dharma of the dharmin" is inappropriate, and that the statement "dharma of the dharmin that one wants to understand" is inappropriate. First, for the first question, it is divided into two aspects: the actual problem and the elimination of disputes. The first is the actual problem: if this is the case, then is establishing in the dharma of the dharmin of the similar example also the first way of the sign? If this idea arises, then can the sign taken by eye consciousness establish the first way of the sign that sound is impermanent? If this idea arises, then is that "that" sign correct? In order to eliminate this idea, one does not say "dharma of the dharmin," but says "dharma of the part." The second aspect has three: eliminating the dispute that the part and the dharmin are the same, eliminating the dispute of understanding the meaning through implication, and eliminating the dispute of understanding under the restriction of other situations. The first point is: if one says establishing in the dharma of the dharmin, then the dharmin that one wants to understand, the similar example