Tibetan
ས་ཅན་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོར་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། རྣམ་ངེས་ལས། སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། འདིར། ཡུལ་ནི་དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ། །ཞེས་རྫས་གཞན་བཀག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ལྟར་ན་དགག་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར། སྔོན་པོ་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་དོན་ཡོད་མིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་བས་ཟླ་བ་གཉིས། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་ལྷས། སྦྱོར་བ་ཡང་གང་ཞིག་གང་དམིགས་པ་ནི་ངེས་པར་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དེའི་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གཅིག་ཟླ་བ་གཉིས་ལྟ་བུའོ། །དེ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ངེས་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ་ཞེས་རྫས་གཅིག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གི་དོན་ལ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པས་འགོད་པའི་ཚེ་རྫས་གཅིག་པ་སྒྲུབ་ཅིང་། རྣམ་བརྫུན་པས་འགོད་པའི་ཚེ་རྫས་གཞན་བཀག་པ་ཙམ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྔོན་པོ་དང་དེ་འཛིན་ཚད་མ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་ཚད་མ་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེས་སྔོན་པོ་དམིགས་ན་བློ་དེ་སྔོ་འཛིན་ཚད་མ་དམིགས་པས་ཁྱབ། བློ་དེས་སྔོ་འཛིན་ཚད་མ་དམིགས་ན། བློ་དེས་སྔོན་པོ་དམིགས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་ན་དེས་སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་དམིགས་པས་ཁྱབ། བློ་དེས་སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་དམིགས་ན་བློ་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་ཚད་མ་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་རྫས་ཡིན་ན། སྔོན་པོ་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་རྫས་ཡིན་དགོས། ཕྱི་མ་ཡིན་ན། སྔ་མ་ཡང་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་གཉིས་ལ་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་སོ་སྐྱེའི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེར་ཐལ། སོ་སྐྱེའི་དེའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འདོད་དེ། ཚད་མའི་རྫས་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཚད་མ་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་ཁས་བླངས་ཏེ། དངོས་པོ་གཞིར་བཞག
Chinese
是执著于有地，是见到显现为蓝色的。如此说。第二，在《量决定论》中说：蓝色和它的心识不是他者。并且，在此处说：境从彼是异体。这样说了遮遣异体是所立之法。这样一来就成了遮破之因。此处说：见到显现为蓝色的，外境独立自主是不存在的。并且，在《识变二月论》的注释中，自在说：能立是，凡是所缘之境必定成为所缘，那必定是它本身，例如它自身的体性，如同二月一样。缘彼境时，也必定体验到彼境。这被称为自性因，这样说了实体是一是所立之法。这样一来就是自性因。对于这些意义，经部宗和随实宗安立时，成立实体是一，随假宗安立时，仅仅成立遮遣异体。第三，在遮破和安立二者中，第一，有些人说：蓝色和执著它的量二者，是同时决定缘取的，因为缘取蓝色的量，缘取蓝色的心识，如果缘取蓝色，那么这个心识遍及缘取蓝色之量。如果这个心识缘取蓝色之量，那么这个心识遍及缘取蓝色。如果这样说，那么佛陀的智慧和凡夫的意识二者，成为同时决定缘取。缘取佛陀智慧的心识，如果缘取佛陀的智慧，那么它遍及缘取凡夫的意识。如果这个心识缘取凡夫的意识，那么这个心识遍及缘取佛陀的智慧。又有些人说：这二者是同时决定缘取的，如果缘取蓝色的量，是量的实体，那么缘取蓝色的，必须是量的实体。如果是后者，那么前者也必须是，如果这样说，那么就应用于佛陀的智慧和凡夫的意识二者。如果凡夫的意识，体验的自证现量法，成为佛陀的彼，因为是凡夫的彼，如果这样认为，那么就承认，凡是量的实体，因为那个量缘取了佛陀的智慧。承认了前面的理由，以事物为基础。
English
It is holding onto having a ground, it is seeing the appearance as blue. Thus it is said. Secondly, in the Determination of Valid Cognition, it says: Blue and its mind are not other. And, here it says: The object is other than that. Thus, it is said that negating other entities is the dharma to be established. In this way, it becomes a negation sign. Here it says: Seeing the appearance as blue, external independence does not exist. And, in the commentary on the Treatise on the Two Moons of Consciousness Transformation, Lha says: The reason is also that whatever is the object of focus will definitely become the object of focus, and that will become that itself, for example, its own nature, like the two moons. When focusing on that, experiencing that is also definitely focusing. This is called the reason of nature, thus it is said that the substance is one is the dharma to be established. In this way, it is the reason of nature. Regarding the meaning of these, when the Sutra School and the Realists establish, they establish that the substance is one, and when the Illusionists establish, they only establish the negation of other substances. Thirdly, in the two of negation and establishment, first, some say: Blue and the valid cognition that grasps it are definitely focused on together, because the mind that focuses on the valid cognition that grasps blue, if it focuses on blue, then that mind pervades focusing on the valid cognition that grasps blue. If that mind focuses on the valid cognition that grasps blue, then that mind pervades focusing on blue. If you say so, then the wisdom of the Buddha and the consciousness of ordinary beings are necessarily focused on together. If the mind that focuses on the wisdom of the Buddha focuses on the wisdom of the Buddha, then it pervades focusing on the consciousness of ordinary beings. If that mind focuses on the consciousness of ordinary beings, then that mind pervades focusing on the wisdom of the Buddha. Again, some say: The two are definitely focused on together, if the valid cognition that grasps blue is the substance of valid cognition, then the one that focuses on blue must be the substance of valid cognition. If it is the latter, then the former must also be, if you say so, then apply it to the wisdom of the Buddha and the consciousness of ordinary beings. If the self-awareness manifest cognition that experiences the consciousness of ordinary beings, is the Buddha's, because it is the ordinary being's, if you think so, then accept it, whatever is the substance of valid cognition, because that valid cognition focuses on the wisdom of the Buddha. The previous reason is accepted, taking the object as the basis.