Tibetan
ཟིན་ཅིང་དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་ལོག་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡང་རང་མཚན་མིན་པར་ཐལ། དངོས་པོ་རང་མཚན་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ནི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན་ཞེས་སོགས་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་མེ་རང་མཚན་མིན་པར་ཐལ། དངོས་པོ་རང་མཚན་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་དུ་བ་དོན་དམ་པར་བསྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བསྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མདུན་གྱི་སྡེ་གཟུགས་རང་མཚན་པ་ལ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་རགས་པ་རང་མཚན་ཡིན་ཅིང་དོན་དམ་བདེན་པ་མིན་པ་མི་འཐད་དེ། རགས་པ་དེ་རིགས་མཐུན་གྱི་ཟླ་བཅས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་པ་ལ་འཇོག་གམ། རྟོག་པས་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ་འཇོག་ཅེས་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང་། རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ཡིན་ལ། དང་པོ་དེ་དེ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་མྱང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དེ་དེ་ཡིན་ཏེ། དེས་རིས་མཐུན་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་ཟླ་དང་བཅས་པ་དེའི་ཚེ་རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རགས་པ་ལ་རིགས་མཐུན་གྱི་ཟླ་བཅས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་པ་དེ་ཡང་དེ་ཡིན་ཏེ། དེས་རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་དབང་ཤེས་རྫས་གཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་དེ་མིན་ཏེ། རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་ཡང་དེ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆ་ཤས་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་རང་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་རྫས་སོ་སོ་བ་རེ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་འདུས་ནས་རང་འབྲས་ཤེས་པ་རྫས་གཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་གསུམ་ཡང་དངོས་པོར་མེད་དེ། ཡི་གེའི་ཐུང་མཐའ་ཨ་ཐུང་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཡང་ཆ་ཤས་དུ་མ་ཡོད་ཅིང་། ཆ་ཤས་རེ་རེས་རང་འབྲས་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། རང་འབྲས་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པར་ཐལ་ལོ།། །།གཉིས་པ་འཇུག་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་མངོན་ལྐོག་གཉིས་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བ་དང་། རྟགས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བ་ཞེས་ཟེར། མི་འཐད་
Chinese
如果确定了，那么与此相反，原因和结果也应成为非自性。因为事物是非自性的缘故。如果承认，那么就与“那是与他者相异的”等等相矛盾。另外，火应成为非自性。因为事物是非自性的缘故。如果承认，那么，作为有法的事物，它应成为真实的产生其自身结果的烟的原因。因为它是产生烟的原因。面前的色蕴自性存在，其中两种，粗大的是自性存在但不是胜义谛，这不合理。因为粗大要么被认为是具有同类微粒的集合，要么被认为是分别念执著为一体的东西，这已经被理智分析所否定。第二种是，意识是无分刹那，微尘是方位的无分。第一种是那样，因为它能被自证现量的一个刹那所体验。第二种是那样，因为它在具有同类微粒的伴随下，能产生作为其自身结果的根识。对于粗大来说，具有同类微粒的集合也是那样，因为它能产生作为其自身结果的一个根识。后来的分别念执著为一体的东西不是那样，因为它是分别念的虚构。常法也不是那样，因为它有许多部分，每个部分都能产生作为其自身结果的不同的意识，而且所有部分聚集在一起产生一个意识是不可能的。因此，名、词、字母三者也不是实有。因为即使像最短的字母“阿”一样，也有许多部分，每个部分都能产生作为其自身结果的听觉刹那。除此之外，字母作为有法，应成为声音。如果承认，那么它应成为产生一个听觉刹那的原因。第二，从进入的对象方面来区分，显现和隐蔽两种有三种意义：定义、分类、安立。第一种有破立两种。第一种有一些观点，这两种的定义依次是：通过体验的力量来断除增益，以及通过理证的力量来断除增益。这是不合理的。
English
If it is determined, then conversely, the cause and effect should also become non-self-existent. Because things are non-self-existent. If admitted, then it contradicts "that is different from others," and so on. Furthermore, fire should become non-self-existent. Because things are non-self-existent. If admitted, then, as a subject, it should become the real cause of producing smoke, which is its own result. Because it is the cause of producing smoke. The self-existent form aggregate in front has two aspects, the gross is self-existent but not ultimately true, which is unreasonable. Because the gross is either considered to be a collection of homogeneous particles, or it is considered to be something that is grasped as a single entity by conceptual thought, which has already been negated by rational analysis. The second is that consciousness is an indivisible moment, and the atom is an indivisible direction. The first is like that, because it can be experienced by a single moment of self-cognizant direct perception. The second is like that, because it, with the accompaniment of homogeneous particles, can produce the sense consciousness that is its own result. For the gross, the collection of homogeneous particles is also like that, because it can produce one sense consciousness that is its own result. The later conceptual thought that grasps it as a single entity is not like that, because it is a fabrication of conceptual thought. The permanent is also not like that, because it has many parts, each of which can produce different consciousnesses that are its own results, and it is impossible for all the parts to gather together and produce one consciousness. Therefore, the three, name, word, and letter, are also not real. Because even like the shortest letter "A," there are many parts, and each part can produce a moment of auditory consciousness that is its own result. Otherwise, the letter, as a subject, should become sound. If admitted, then it should become the cause of producing one moment of auditory consciousness. Second, distinguishing from the aspect of the object of entry, the two, manifest and hidden, have three meanings: definition, classification, and establishment. The first has two, negation and affirmation. The first has some views, the definitions of these two are respectively: to cut off superimposition by the power of experience, and to cut off superimposition by the power of reasoning. This is unreasonable.
Tibetan
དེ། སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་མངོན་འགྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་མིན་པར་ཐལ། དེས་ཁྱོད་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་རྟགས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེ་མིན་པར་ཐལ། དེས་རྟགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་མི་འཐད་དེ། སྔ་མ་ལ་སྔར་བཤད་པའི་སྐྱོན་གནས་ཤིང་། ཕྱི་མ་ལ་ཆོས་དེ་བློ་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ན། བློ་དེ་རྗེས་དཔག་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་འཐད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ན། སྔོན་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་རྗེས་དཔག་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་དེ་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་གྱིས་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱིས་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་མངོན་འགྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་མིན་པར་ཐལ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་དུས་ན་ཁྱོད་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོག་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་དངོས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རང་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ལ་ལྐོག་འགྱུར་ཡིན་པར་ཐལ། དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་དེར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་
Chinese
彼（དེ།），蓝色法（སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན།），蓝色的执持现量以经历之力应当断除增益，因为对于它是现前故。如果承许，彼法（དེ་ཆོས་ཅན།），彼非如此，因为彼不可能经历你，因为你是无情物故。蓝色法（སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན།），蓝色执持现量所引发的定解以理证之力应当断除增益，因为对于它是隐蔽故，因为是它的所缘故。如果承许，彼法（དེ་ཆོས་ཅན།），彼非如此，因为彼不依赖于理证而应当断除增益，因为彼以现量的力量应当断除增益故。又有些人说，以现量经历的方式而了知和以比量以总义的方式而了知，是这两者的定义，不应理，因为前者存在先前所说的过失，后者如果法对于彼心是隐蔽的，则彼心必须是比量，因为后者的定义合理故，如果承许，蓝色执持现量所引发的定解是比量，因为蓝色对于它是隐蔽故。又有些人认为，以现量直接了知和以比量直接了知是这两者的定义，不应理，因为蓝色法（སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན།），蓝色执持现量直接了知，因为对于它是现前故，因为是它的所取境故。如果承许，彼非如此，因为在蓝色执持现量之时你已坏灭故。对于第二者，声无常法（སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན།），以了知声无常的比量直接了知，因为对于它是隐蔽故，因为是它的行境故。不能承许，因为是自相故。又有些人说，以现量了知和以比量了知是这两者的定义，不应理，因为声无常的总义法（སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་ཆོས་ཅན།），对于了知声无常的比量是隐蔽的，因为彼了知故，因为是它的所量故。不成，则彼是彼，因为所量决定为自共二者故。
English
That, blue phenomenon, the direct perception of grasping blue should eliminate superimposition by the power of experience, because it is manifest to it. If you assert, that phenomenon, it is not so, because it is impossible for it to experience you, because you are inanimate. Blue phenomenon, the ascertainment arisen from the direct perception of grasping blue should eliminate superimposition by the power of reasoning, because it is obscure to it, because it is its object of focus. If you assert, that phenomenon, it is not so, because it should eliminate superimposition without relying on reasoning, because it should eliminate superimposition by the power of direct perception. Furthermore, some say that to understand through the mode of experiencing with direct perception and to understand through the mode of general meaning with inference are the definitions of these two, which is unreasonable, because the former has the faults mentioned earlier, and if the phenomenon is obscure to that mind in the latter, then that mind must be inference, because the latter definition is reasonable. If you assert, the ascertainment arisen from the direct perception of grasping blue is inference, because blue is obscure to it. Furthermore, some consider that to directly understand with direct perception and to directly understand with inference are the definitions of these two, which is unreasonable, because blue phenomenon, the direct perception of grasping blue directly understands it, because it is manifest to it, because it is its object of apprehension. If you assert, it is not so, because you have ceased and do not exist at the time of the direct perception of grasping blue. For the second, sound is impermanent phenomenon, it is directly understood by the inference that understands sound as impermanent, because it is obscure to it, because it is its scope. It cannot be asserted, because it is a self-characteristic. Furthermore, some say that to understand with direct perception and to understand with inference are the definitions of these two, which is unreasonable, because the general meaning of sound being impermanent phenomenon, it is obscure to the inference that understands sound as impermanent, because it is to be understood by it, because it is its object of measurement. If it is not established, then it is that, because the object of measurement is definitely two, self and general.