Chinese
因为是舍弃的法。因此，总的安立是不成立众多差别的法，说总相是分别念假立的法。那是不合理的，瓶子法，应是总相，因为在众多遮遣上共同随行。三者都承认。瓶子法，应不是总的，因为不是共同的，因为是自相。所知之反体法，应是总的，因为是分别念的显现境。又，共同事物其他的事物等，依赖于反体。其中所说的直接指示的反体也不是总的，因为是所作的反体和无常的反体不是总的。承认宗法。如果承认，那么，依赖于各别事物的之前的解释中，总的是如何已经说过了。那应该趋向于哪里说。现在有些藏人，如果是事物，则“你不是你的反体”推出，以及“你成立为基，则你的反体是你的反体”推出，以及“你成立为基，则你的总的是你的总的”推出，这是将法称所遮止的作为心病而承认，我则将这三者作为相违遍推出。因此，自宗是总和总相没有差别，因为在“所量是自总二者数决定”的场合的总相之外没有说其他的总，因为在解释总相的差别时，“有和无有二者，依赖故彼总也是三种”这样说了总和总相没有差别。第二，有些人，那二者有差别，因为如果是自相，则不遍于是事物。如果不成立，则无我法，应是那样，因为是那样，因为你成立为境的状况，因为你现量证悟的心是进入境的状况的心。如果这样说，那么，如前一样解释。有些人，如果是事物，则不遍于是自相，因为如果是事物，则不遍于是胜义的事物。如果不成立，则有则应是胜义有，因为不成立那个。其他。
English
Because it is a relinquished dharma. Therefore, the general is established as a dharma that does not establish many distinctions, and it is said that the general characteristic is a dharma fabricated by conceptual thought. That is unreasonable, the pot, the subject of the argument, should be a general characteristic, because it commonly follows many negations. All three admit. The pot, the subject of the argument, should not be general, because it is not common, because it is a self-characteristic. The negation of knowable things, the subject of the argument, should be general, because it is the appearing object of conceptual thought. Also, common things and other things, depend on the negation. In what is said there, the directly indicated negation is also not general, because the negation of what is made and the negation of impermanence are not general. The sign is admitted. If it is admitted, then, in the previous explanation of relying on different things, it has already been said what kind of general it is. Where should that tend to be said? Nowadays, some Tibetans, if it is a thing, then "you are not your negation" is deduced, and "if you are established as a basis, then your negation is your negation" is deduced, and "if you are established as a basis, then your general is your general" is deduced, this is taking what Dharmakirti prohibited as a heart disease and admitting it, I then deduce these three as contradictory pervaders. Therefore, our own system is that there is no difference between the general and the general characteristic, because apart from the general characteristic in the context of "what is to be measured is determined as two, self and general," no other general is mentioned, because when explaining the difference of the general characteristic, it is said, "Both existent and non-existent, because of dependence, that general is also of three kinds," thus saying that there is no difference between the general and the general characteristic. Secondly, some people, there is a difference between those two, because if it is a self-characteristic, then it does not pervade being a thing. If it is not established, then the selflessness dharma, should be like that, because it is like that, because you are established as the state of the object, because the mind that you directly realize is the mind that enters the state of the object. If you say that, then, explain as before. Some people, if it is a thing, then it does not pervade being a self-characteristic, because if it is a thing, then it does not pervade being a ultimate thing. If it is not established, then if it exists, it should be ultimately existent, because that is not established. Others.
Tibetan
་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་དངོས་པོས་དངོས་པོའི་གོ་མི་ཆོད་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། གཞལ་བྱ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། རང་མཚན་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་རང་མཚན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་མི་དགོས་པར་ཐལ། དམ་བཅའ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མྱུ་གུ་བསྐྱེད་ན་དོན་དམ་པར་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་མི་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བཞེས་པའི་གཞུང་གི་དོན་དེ་ཅི་སྟེ། དེ་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་པས་འགོག་པ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །རང་ལུགས་ནི་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་དགོས། དེ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་དགོས། དེ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་དགོས་ཤིང་། རང་མཚན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་དག་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཤད། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། །ཅེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ལ། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཞེས་པའི་གཞུང་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་བཤད་ལས་བཟློག་གང་ཡིན། །ཞེས་པར་ཡང་། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལས་ལོག་པ་རང་མཚན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་ལུང་སྦྱོར་ཞིབ་པར་ནི་འོག་ཏུ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་ལྟོས་ཤིག གསུམ་པ་ནི། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་རགས་པ་རང་མཚན་པ་ཡོད་ཅིང་། དེ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་། རང་མཚན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་རགས་པ་རང་མཚན་པ་དེ་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་པ་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བ་ལ་བྱེད་དམ། དབང་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་སྣང་བ་དེ་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་རྟོག་པས་རགས་པ་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བའི་རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་པར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རང་མཚན་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རྟོག་པའི་དངོས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་
Chinese
还有，如果世俗谛的事物不能成为事物，那就不合理了。因为如果是事物，就必须是胜义谛的事物，他们是这样认为的。但这是不合理的。如果是有量，那就必须是胜义谛的有量，这是不合理的。如果自相是自相，那就必须是胜义谛的自相，这是不合理的。如果是有作用，那就不必是胜义谛的有作用，这是不合理的。因为有这样的承诺。如果承认，如果生起苗芽，那就不必是胜义谛的生起苗芽，这是不合理的。因为有这样的承认。如果承认，如果那是承认世俗谛的宗义，那会怎样呢？那样转变并不能阻碍。自宗认为，这两者没有差别。如果是事物，就必须是有作用。如果是那样，就必须是胜义谛的有作用。如果是那样，就必须是自相。如果是自相，也必须是那些，因为那是与他者相异的。那是被说成因和果。那是被认为是自己的相。如是说：凡是有作用的，那就是胜义谛存在的。如是说：因为有作用和无作用。在这些情况下，通过结合经文“什么是胜义谛的有作用”的关联，也非常清楚。与如是所说相反的是什么？在其中也说：与无作用相异的是自相。这些引用的详细结合，请看下面遮破总相实事师的时候。第三，有些人认为这两者有差别。因为在经部师的宗义中，也有粗大的自相，但那不是胜义谛的真实。在唯识宗的宗义中，能取所取二取的无二如来藏是胜义谛的真实，但那不是自相。这样说是不合理的。经部师宗义的粗大自相，是指微尘集合显现于根识，还是指根识显现微尘之后，由后起的分别念执著为粗大整体的分别念的对境？如果是前者，那不是胜义谛的真实，理由不成立，因为是胜义谛的有作用。如果是后者，那是自相，理由不成立，因为是成为分别念的对境的假立。因此，
English
Furthermore, it is unreasonable to assert that conventional entities cannot be considered as entities, because if something is an entity, it must be a ultimately true entity. This is their assertion. However, this is not reasonable. If something is measurable, it must be ultimately true measurable, which is unreasonable. If something is a self-characteristic, it must be a ultimately true self-characteristic, which is unreasonable. If something has a function, it does not necessarily have to be a ultimately true function, which is unreasonable, because of that commitment. If you accept that, then if a sprout arises, it does not necessarily have to be a ultimately true sprout arising, which is unreasonable, because of that acceptance. If you accept that, then what is the point of the doctrine that accepts conventional truth? It is unreasonable to say that it cannot be prevented by saying that it will change in that way. According to our own system, there is no difference between the two. If something is an entity, it must have a function. If it is that, it must have a ultimately true function. If it is that, it must be a self-characteristic, and if it is a self-characteristic, it must also be those, because it is different from others. That is explained as cause and effect. That is considered its own characteristic. As it says: Whatever has the ability to function, that is ultimately existent. As it says: Because of the ability to function and the inability to function. In these cases, it is also very clear from the connection of combining the text "What is the ultimately true ability to function?" What is the opposite of what has been said? It also shows that what is different from the inability to function is the self-characteristic. For a detailed combination of these citations, please refer to the section below on refuting the general objectivists. Third, some say that there is a difference between the two. Because in the system of the Sutra School, there are also coarse self-characteristics, but that is not ultimately true. In the system of the Mind-Only School, the suchness of non-duality of subject and object is ultimately true, but that is not a self-characteristic. It is unreasonable to say that. Does the coarse self-characteristic of the Sutra School system refer to the collection of atoms appearing to the sense consciousness, or does it refer to the object of the conceptual thought that grasps the atoms appearing to the sense consciousness as a single coarse entity by the subsequent conceptual thought? If it is the former, then the reason that it is not ultimately true is not established, because it has a ultimately true function. If it is the latter, then the reason that it is a self-characteristic is not established, because it is an imputation that has become the object of conceptual thought. Therefore,