Tibetan
གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག བློ་ཐམས་ཅད་ཚུལ་གཉིས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་ཐམས་ཅད་ལ་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། རང་རིག་མངོན་སུམ་དེས་རང་གི་མྱང་བྱར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྣང་མེད་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེས་རང་ཡུལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ནི་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་ཤེས་པའི་ངོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་ལ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། བློ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཚུལ་ཉིད་དང་། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གཟུང་རྣམ་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་ལ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་སྟེ། དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཉིས་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་རང་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ། །དེ་ཡང་ཡང་དག་དྲན་ལས་གྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གཟུང་རྣམ་གྱི་ཚུལ་དེ་ཉིད་གྲུབ་ན་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་ན་ཚུལ་གཉིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །ཞེས་དང་། དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་པའི་དོན་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག གཞུང་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཆོས་གྲགས་རང་ཉིད་ཀྱི་དངོས་སྟོབས་རིག་པས་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞུང་ཕྱི་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཡུལ་ཤེས་པ་དང་། དེ་ཤེས་པ་དང་། དེའི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པས་བསྒྲུབ་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གཉིས་པ་ནི། དོན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གསུམ་པ་ནི། ཉམས་མྱོང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གཉིས་པ་ནི། ངེས་པར་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། །ཞེས་སོགས་རིགས་པ་བདུན་ཆར་ལ། ཡུལ་ཤེས་པ་དང་། དེ་ཤེས་པ་དང་། དེའི་བྱེ་བྲག་གསུམ་ཆར་ཚང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་མཛོད་མཛད་པས། གཞུང་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་།
Chinese
第二，有些人说，所有的心都是以二相来证成的，因为所有的心都显现出自己的境相。这是不合理的，因为自证现量能赤裸裸地证悟到作为自己所体验的无相识，以及无相瑜伽现量能证悟到自己的境二相隐没之相。自己的宗派是，所有的境相识都是那样证成的，因为必须遮止在那时显现的境是实有，而在识的面前证成。第三，境和有境的二相不是要证成的，因为对外道来说已经成立了。在一个心上体验到的，只有能执相和显现为境的所执相这二者。第一个不是要证成的，因为对外道来说已经成立了，因为自己体验到，没有什么可争论的。如是说故。因此，第二个是要证成的，因为那境的自性没有成立，那也是从正确的忆念中成立的。如是说故。如果说，那么就和证成二相相违了。没有过失，因为如果所执相成立，那么二相就成立，如果那没有成立，那么二相就没有成立。第四，学派创始人陈那说：境识是它的识。以及，后来也是从忆念中。对于这句话的意义，有破立两种。第一，有些人说，依靠前论来证成，以及法称自己以实力量的理智来证成，以及依靠后论来证成这三种。第一种，有以境识、以彼识、以彼之差别识来证成这三种。第一种，以从境等产生来说明。第二种，以与义相应的心来说明。第三种，以体验等来说明。第二种，以必定和心在一起等来说明。这是他们说的。这是不合理的，因为从境等产生等七种理，必须具备境识、彼识、彼之差别这三种。理藏的作者说，依靠前论来证成，以及，
English
Secondly, some say that all minds are proven to be two-fold, because all minds manifest the appearance of their own objects. This is unreasonable, because self-awareness directly realizes the non-dual consciousness that has become its own experience, and the non-appearing yoga directly realizes the way in which the dualistic appearance of its own object has subsided. Our own system is that all object-appearing consciousnesses are proven in that way, because it is necessary to negate that the appearance at that time is real, and to prove it in the presence of consciousness. Thirdly, the two aspects of object and object-possessor are not to be proven, because they are already established for the opponent. Of the two aspects experienced in a single mind, the aspect of the grasper and the aspect of the grasped that appears as an object, the first is not to be proven, because it is already established for the opponent, because there is no dispute about experiencing it oneself. As it is said. Therefore, the second is to be proven, because the self-nature of that object is not established, and that is also established from correct mindfulness. As it is said. If you say, then it contradicts the proof of two aspects. There is no fault, because if the grasped aspect is established, then the two aspects are established, and if that is not established, then the two aspects are not established. Fourthly, the teacher Dignāga said: The object-consciousness is the consciousness of it. And, later, it is also from memory. Regarding the meaning of this statement, there are two aspects: refutation and establishment. First, some say that there are three ways to prove it: relying on the former treatise, proving it with Dharmakīrti's own power of reason, and relying on the latter treatise. The first has three ways to prove it: with object-consciousness, with that-consciousness, and with the consciousness of its distinction. The first is shown by arising from objects, etc. The second is shown by the mind that is in accordance with meaning. The third is shown by experience, etc. The second is shown by necessarily being together with mind, etc. This is what they say. This is unreasonable, because all seven reasons, such as arising from objects, etc., must have all three: object-consciousness, that-consciousness, and its distinction. The author of the Treasury of Reasoning said, relying on the former treatise to prove it, and
Tibetan
གཞུང་ཕྱི་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཕྱི་དོན་ཁས་མ་བླངས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། སླར་ཡང་ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། གཞུང་དེའི་དོན་གཞན་གྱིས་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞུང་དེའི་དོན་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞུང་དེའི་དོན་ཆོས་གྲགས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གཉིས་པ་ནི། ཉམས་མྱོང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གསུམ་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ངེས་པར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གཉིས་པ་ལ། དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དབང་པོ་ཁྱད་པར། ཞེས་དང་། གཉིས་པ་ནི། མར་མེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གཉིས་པ་ཕྱི་དོན་ཁས་མ་བླངས་པར་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པ་ནི། ཉེ་རིང་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན། གསུམ་པ་སླར་ཡང་ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པ་ནི། ཤེས་པ་སྒྲ་དང་མར་མེ་རྣམས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་ཡང་ཅུང་ཟད་མི་འཐད་དེ། ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གཞུང་དེའི་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་བཤད་པ་ཡིན་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་པར་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །ཞེས་སོགས་ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་བློ་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ན། ཕྱི་དོན་མེད་པ་ལ་རྩོད་སྤོང་འབྱུང་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉས་གཞུང་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ། ཡུལ་ཤེས་ཞེས་པས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ། དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཞེས་པས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ། རིགས་པ་གཞན་གྱིས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་གསུམ་དུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་དང་། ཉམས་མྱོང་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ནི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་པར་བཞེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ལྷས། གཞུང་གཉིས་པོ་དེ་རེ་རེས་ཀྱང་། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །ཞེས་པའི་རིགས་པ་རྫོགས་པ་རེ་རེ་སྟོན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་སྤྱིར་བསྟན། དཀའ་བའི་གནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། གཞུང་དང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་དང་། གཞུང་ཕྱི་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གཞུང
Chinese
根据后来的论典进行论证有两种，第一种是承认外境而进行论证，不承认外境而进行论证，以及再次承认外境而进行论证三种。第一种中，根据论典的意义由他人解释来进行论证，根据论典的意义由导师自己解释来进行论证，以及根据论典的意义由法称自己解释来进行论证三种。第一种是，由“境等之中”等来表示。第二种是，由“体验”等来表示。第三种中，通过俱时决定之相来论证，以及通过其他理路来论证两种。第一种是，由“ निश्चित (nges par)”等来表示。第二种中，根据不错乱的根识显现来进行论证，以及根据错乱的根识显现来进行论证两种。第一种是，“根的差别”等，第二种是，“灯”等来表示。第二种是不承认外境而论证二种方式，由“远近等差别”等来表示。第三种是再次承认外境而论证二种方式，由“知识、声音和灯等”等来表示，他们这样认为。这也有点不合理，因为“境等之中产生”等是论典的导师由他人解释，没有能知的原因，并且如果“ निश्चित (nges par)与智慧一起”等是承认外境而论证智慧的两种方式，那么对外境不存在而产生争论和反驳是没有意义的缘故。ཉས་根据先前的论典进行论证，由“境识”来论证两种方式，由“彼之识”来论证两种方式，通过其他理路来论证两种方式三种方式，第一种是，由“境等之中产生”等和“体验的识，那也是”等来表示，他们这样认为也是不合理的，因为ལྷས། 两个论典各自也由“境识，彼之识”等的理路来表示各自完整的缘故。第二种有两种，一般显示论典中所示的方式，详细解释困难之处。第一种中，根据第一个论典进行论证，以及根据后来的论典
English
Based on the later treatises, there are two types of proof. The first is to prove by acknowledging external objects, to prove without acknowledging external objects, and again to prove by acknowledging external objects, these are three. In the first, there are three types: proving based on the meaning of the treatise being explained by others, proving based on the meaning of the treatise being explained by the teacher himself, and proving based on the meaning of the treatise being explained by Dharmakirti himself. The first is shown by "from objects, etc.". The second is shown by "experience," etc. In the third, there are two types: proving by the sign of simultaneous determination, and proving by other reasoning. The first is shown by " निश्चित (nges par)." In the second, there are two types: proving based on the appearance of non-erroneous sense consciousness, and proving based on the appearance of erroneous sense consciousness. The first is "difference of sense organs," etc., and the second is shown by "lamp," etc. The second, proving the two aspects without acknowledging external objects, is shown by "differences such as near and far," etc. The third, again acknowledging external objects and proving the two aspects, is shown by "knowledge, sound, and lamps," etc., so they think. This is also somewhat unreasonable, because "arising from objects, etc." is explained by another teacher of the treatise, and there is no reason to know it, and if " निश्चित (nges par) together with intelligence," etc., is acknowledging external objects and proving the two aspects of intelligence, then it is meaningless for disputes and refutations to arise when external objects do not exist. ཉས་ proving based on the earlier treatise, proving the two aspects by "object and consciousness," proving the two aspects by "its consciousness," and proving the two aspects by other reasoning, these are three types. The first is shown by "arising from objects, etc." and "the consciousness of experience, that is also," etc., and their view is also unreasonable, because ལྷས། each of the two treatises also shows each complete reasoning of "object and consciousness, its consciousness," etc. The second has two parts: generally showing the method shown in the treatise, and explaining the difficult points in detail. In the first, proving based on the first treatise, and based on the later treatise