Tibetan
གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་སྔོ་སེར་སོགས་མེད་པ་ལྟར་རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་སྔོ་སེར་སོགས་མེད་དེ། རྣམ་བརྫུན་པས་གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་དྲང་དོན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ལྟར་རྣམ་བདེན་པས་ཀྱང་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དམིགས་བརྟག་ལས། སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་དང་ནུས་པའི་དམིགས་རྐྱེན་གསུངས་པ་དེ་རྣམ་བདེན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་ཁ་ཅིག མ་རིག་གིས་བསླད་བདག་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟའི་རང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས། །རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་མིན་རྣམ་པ། །སྐྱེ་འགྱུར་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞེས་དང་། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ཐ་སྙད་པ་དང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མའི་དབྱེ་བ། བདེན་བརྫུན་དཔྱད་པའི་རྣམ་པ་ངོས་བཟུང་བ། བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་རྣམས་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་ཚད་མའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་ཤེས་ལ་སྔོ་སེར་སོགས་རགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་ཞིང་། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཡང་སྣང་ལ། རྡུལ་དུ་མ་འདུས་ནས་གོ་ས་གནོན་ནུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་མཆོག་གིས། དབང་ཤེས་ལ་རགས་པར་སྣང་བ་འདི་བདེན་པ་ཡིན་ན། ཕྱི་དོན་མེད་པ་མིང་ཙམ་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་རྭཾ་ཟིངཾ་ངེཾ་བ་ནི་མེད་ཀྱིས་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་རིག་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་མྱོང་བྱ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བས་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཞུགས་ཤིང་། དེ་ལས་གཞན་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ལ་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་མ་ཞུགས་པའི་ཤེས་པ་མེད་པ་ནི་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། རྣམ་བདེན་པས་ཚུར་མཐོང་གི་དབང་མངོན་ལ་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་མ་ཞུགས་པར་འདོད་དོ། །དེ་ན་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་མ་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བའི་གཟུང་ཡུལ་དེ་རྣམ་པ་བདེན་པའི་དོན་དང་། མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བའི་སྣང་ཡུལ་དེ་རྣམ་པ་བརྫུན་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་ཚུར་མཐོང་གི་ཤེས་པ་ལ་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ཞུགས་པར་ཐལ། དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དེ་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་སྣང་བ
Chinese
因为必须是色的生处。因此，正如唯假派认为没有蓝黄等一样，唯真派也认为没有蓝黄等。因为唯假派将显示色等生处存在的经文确定为不了义，所以唯真派也这样认为。而且，《对境观察》中说到的显现的对境缘和能力的对境缘，唯真派也承认。第四，有些人根据“无明染污自性者，如何依赖自因缘，识相如是不异相，生变如幻及眩等”以及“能知所知无体性，如发等识之差别”等，区分了世俗谛和胜义谛的量，确定了真假辨析的方式，以及真假的差别。第一，凡是凡夫相续中的量都是世俗谛的量，圣者的等持各自以自证智是胜义谛的量。第二，根识显现蓝黄等粗大的相，也显现颜色和形状等相，并且显现众多微尘聚集而具有占据位置的能力，这就是（世俗谛）。如经中所说：“因此，对于境和识……”等。法胜说：“如果根识显现粗大的相是真实的，那么外境不存在就只是名称而已。所谓有身者，啰 ཟིངཾ ངེཾ བ་是不存在的。”第三，所有自证现量的自证受用，以二取消失的方式受用，没有丝毫无明的染污。除此之外，在现见者的相续中，没有不被无明染污的识，这是唯假派的观点。而唯真派认为，现见者的根现前没有被无明染污。因此，他们说，由于没有被无明染污，所显现的所取境是唯真的意义；由于被无明染污，所显现的能显境是唯假的意义。这是不合理的，因为唯真派的观点认为，现见者的识被无明染污。因为在那上面，能取、所取、识三种显现为各不相同，这是由于被无明染污的缘故而显现的。
English
Because it must be the source of form. Therefore, just as the Vikalpavādins (those who assert appearance only) believe that there are no blue, yellow, etc., the Satyavādins (those who assert reality) also believe that there are no blue, yellow, etc. Because the Vikalpavādins establish the sutras that show the existence of sources such as form as provisional, the Satyavādins also believe so. Moreover, the Satyavādins also acknowledge the objective condition of appearance and the objective condition of power mentioned in the *Aim Observation*. Fourth, some people, based on "Those whose nature is defiled by ignorance, how do they rely on their own causes and conditions? The aspects of consciousness are not different in the same way, arising and changing like illusions and dizziness," and "The knowable and the knowing have no nature, like the difference in the consciousness of hair, etc.," distinguish between the measures of conventional truth and ultimate truth, determine the way of analyzing truth and falsehood, and the difference between truth and falsehood. First, all the measures in the continuum of ordinary beings are the measures of conventional truth, and the samadhi of the noble ones is the measure of ultimate truth through their own self-awareness. Second, the sense consciousness manifests coarse aspects such as blue and yellow, and also manifests aspects such as color and shape, and it appears that many particles gather together and have the ability to occupy a position, this is (conventional truth). As it is said in the sutra, "Therefore, for objects and consciousness..." etc. Dharmottara says, "If the coarse appearance in sense consciousness is true, then the external object is said to be merely a name. The so-called embodied one, raṃ ziṃ ṅeṃ ba, does not exist." Third, the self-experiencing of all self-aware perceptions is experienced in a way that the dualistic appearance disappears, and there is not even a slight defilement of ignorance. Apart from that, in the continuum of the perceiver, there is no consciousness that is not defiled by ignorance, this is the view of the Vikalpavādins. But the Satyavādins believe that the sense perception of the perceiver is not defiled by ignorance. Therefore, they say that because it is not defiled by ignorance, the object of apprehension that appears is the meaning of reality; because it is defiled by ignorance, the object of appearance that appears is the meaning of falsehood. This is unreasonable, because the view of the Satyavādins is that the consciousness of the perceiver is defiled by ignorance. Because on that, the apprehender, the apprehended, and consciousness appear as distinct, this is because of the defilement of ignorance.
Tibetan
འི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞུང་འདི་རྣམ་བརྫུན་པ་ཁོ་ནའི་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་སྔོན་པོས་གཏད་པ་ཡིན་ནམ་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤར་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། མདོ་སྡེ་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཞུང་འདི་རྣམ་བརྫུན་པ་ཁོ་ནའི་ཡིན་པ་འགལ་ལོ། །དེས་ན་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་ལ་ཡང་ཚུར་མཐོང་གི་དབང་ཤེས་ལ་མ་རིག་པའི་བསླད་པ་ཞུགས་པར་འདོད་དེ། རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དེ་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་དབང་གིས་སྣང་བར་འདོད་ཅིང་། རྣམ་བརྫུན་པས་གཟུང་རྣམ་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡང་མ་རིག་པས་བསླད་པའི་དབང་གིས་སྣང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་ལ། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་རྣམ་བདེན་བརྫུན་དཔྱད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རྣམ་བདེན་པས་ཤེས་པར་འདོད་ཅིང་། རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་སུ་འདོད་དེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམ་པ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །རགས་སྣང་ཡོད་མིན། ཞེས་དང་། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དོན་དངོས་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་སོ། །གསུམ་པ་བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་། རང་རིག་བསྒྲུབ་པའོ། དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གང་ཟག་གང་གི་ངོར་བསྒྲུབ། བློ་གང་ཞིག་བསྒྲུབ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ནི་སྔར་རྒོལ་མདོ་སྡེ་པས་ཕྱིར་རྒོལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ངོར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་དོན་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ནི། སྔར་རྒོལ་སེམས་ཙམ་པས་ཕྱིར་རྒོལ་མདོ་སྡེ་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ངོར་བསྒྲུབ་ཅེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པ་དེ་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་ཟིན་མ་བརྗེད་པའི་རྒོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ཁས་བླངས་པ་དང་། མ་བླངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་མདོ་སྡེ་པ་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྔར་རྒོལ་སེམས་ཙམ་པས་ཕྱིར་རྒོལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་མན་ཆད་ཀྱི་ངོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་རྣམ་མེད་དུ་འདོད་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
的原因。因为说了“心主不可分别”等等。如果认为这部论典完全是假相，那么根识在自身显现时，是被蓝色所赋予的，还是由习气的力量而生起的？如果是前者，则会变成经部宗；如果是后者，那么这部论典完全是假相就相违了。因此，无论在真假二宗的观点中，都认为从回视的角度来看，根识中掺杂了无明。因为真宗认为能取、所取、识三者显现为不同，是由于无明掺杂的力量而显现；假宗也认为显现为所取相，也是由于无明掺杂的力量而显现。就自宗而言，根识在自身显现的这种现象，是辨别真假相的方式。真宗认为这是可以被认识的，而假宗则认为无论在意义识中，都是对真实的虚假附加。正如“如何如何思义”，等等。因此，“因此于义与识，粗显有非有。”以及“谁若分析事物，彼即于此无实义。何之故彼等，无一与多之自性。”第三，关于解释心之二相和成立自证的理路，分为二：心之二相和成立自证。第一部分有四：在何人的面前成立，成立何种心，所成立之二相的体性，解释成立二相的理路。第一，分为遮破和安立两种。第一种是：有些人说，承认外境的二相，是先前论者经部宗在反驳论者毗婆沙宗的面前成立的；不承认外境的二相，是先前论者唯识宗在反驳论者经部宗以下的面前成立的，这种说法是不合理的。因为经部宗是已经成立二相且不忘记的论者。第二种是：承认外境和不承认外境的成立二相的两种理路中，第一种是先前论者经部宗，第二种是先前论者唯识宗在反驳论者毗婆沙宗以下的面前成立的。因为需要在认为心无相的论者面前成立。
English
because of that. Because it is said, "Mind and master are indistinguishable," etc. If you think that this treatise is only a false appearance, then when the root consciousness appears in itself, is it endowed by blue or does it arise from the power of habit? If it is the former, it will become the Sūtra school; if it is the latter, then it is contradictory that this treatise is only a false appearance. Therefore, in both the true and false schools, it is believed that from the perspective of looking back, ignorance is mixed in the root consciousness. Because the true school believes that the appearance of the grasper, the grasped, and the consciousness as different is due to the power of ignorance; the false school also believes that the appearance as the grasped aspect is also due to the power of ignorance. As for our own school, the phenomenon of the root consciousness appearing in itself is a way to distinguish between true and false appearances. The true school believes that this can be known, while the false school believes that in any meaning consciousness, it is a false addition to the truth. Just as "How, how to think of meaning," etc. Therefore, "Therefore, in meaning and consciousness, coarse appearance is existent or non-existent." And "Whoever analyzes things, he has no real meaning in this. Why do they not have the nature of one and many?" Third, regarding the explanation of the two aspects of mind and the reasoning for establishing self-awareness, there are two parts: the two aspects of mind and the establishment of self-awareness. The first part has four: in whose presence to establish, what kind of mind to establish, the nature of the two aspects to be established, and the explanation of the reasoning for establishing the two aspects. First, there are two types: negation and establishment. The first is: Some say that the two aspects of acknowledging external objects are established by the previous proponent, the Sūtra school, in front of the opponent, the Vaibhāṣika school; the two aspects of not acknowledging external objects are established by the previous proponent, the Mind-Only school, in front of the opponent, the Sūtra school and below. This statement is unreasonable. Because the Sūtra school is the proponent who has already established the two aspects and does not forget them. The second is: Among the two reasonings for establishing the two aspects of acknowledging external objects and not acknowledging external objects, the first is the previous proponent, the Sūtra school, and the second is the previous proponent, the Mind-Only school, in front of the opponent, the Vaibhāṣika school and below. Because it is necessary to establish it in front of the proponent who believes that the mind has no aspect.