Tibetan
་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་ཡིན་པའི་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་གསུམ་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །འོ་ན་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ཀྱི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཞི་སྟེ། འདི་ནི་གཞུང་གི་སྐབས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ཡིན་ཀྱང་། རང་རིག་ཁས་ལེན་པའི་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རིགས་གཏེར་ལས། དེ་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ནི། །རྣམ་བཞག་གྲུབ་མཐའ་ཕལ་ཆེར་མཐུན། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་འདིའི་གཞུང་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རྣམ་བཞག་དེ་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་ངོས་བཟུང་བ། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར། བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་དང་། རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་བསྟན་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་ཕྱི་རོལ་རྒྱང་ཆད་ལྟར་དུ་སྣང་བ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་སྣང་བ་འདི་ཉིད་གཟུང་རྣམ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་བཏད་པར་འདོད་ཅིང་། སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་མེད་པར་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་གཟུང་བར་སྣང་བར་འདོད་དོ། །འཛིན་རྣམ་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་འཛིན་བྱེད་དུ་སྣང་ཞིང་ནང་དུ་སེམས་གདུང་དུ་མྱོང་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། ལོངས་སྤྱོད་བྱའི་གཟུང་བར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་མེད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཕྱི་དོན་མཚན་ཉིད་པར་འདོད་པས། དབང་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་གྱུར་པའི་གཟུང་རྣམ་དུ་མི་འདོད་ལ། དེ་རིགས་པས་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཏུ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །དེང་སང་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་འདི་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དག་གིས་ནི་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་ཁྱད་པར་སྨྲ་དགོས་ཤིང་། རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པ། །གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་གཞན་ཅིའང་མེད། །ཅེས་པའི་གཞུང་གི་དོན་ཡང་སྨྲ་དགོས་སོ། །འོ་ན་གཟུང་རྣམ་དེས་དོན་རིག་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་འཇོག་ནུས། འཛིན་རྣམ་དེས་རང་རིག་ཁོ་ན་ལས་འཇོག་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། གཟུང་རྣམ་རྟོགས་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་ཀྱང་དོན་ལ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་དང་། དཔྱད་ན་རང་རིག་འཇོག་ནུས། འཛིན་རྣམ་གྱིས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་ཡོད་མེད་དཔྱད། དེ་མེད་ཀྱང་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡོད་མེད་དཔྱད། དེ་ཡོད་ན་དོན་ཤེས་གང་ཡིན་དཔྱད། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཕྱི་དོན་ཡོད་དེ། དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། །ཞེས་པའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པར། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་དང་། དོན་རིག་པར་ནི་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མིན་པར་ཐལ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པས་དབང་མངོན་དེ་དབང་ཡིད་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་ལས་སྐྱེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་ཐལ་བ་དང་། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ལ། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་ལན་འདེབས་མི་རིགས་པར་རྟགས་མ་གྲུབ་ཀྱི་ལན་འདེབས་རིགས་པར་ཐལ་བ་དང་། དམིགས་བརྟགས་ལས། ཕྱི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་དམིགས་རྐྱེན་དང་། བདག་རྐྱེན་བཀག་ནས་དེ་གཉིས་བག་ཆགས་ལ་འཇོག་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཕྱི་དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མ་ངེས་ཏེ། ལུང་དེ་དག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་བསྟན་ཅིང་། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ན། ཕྱི་དོན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། གཟུང་རྣམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ལྷས། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འདིས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ན། ཕྱི་དོན་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པས་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་མེད་པ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག སྔོ་སེར་སོགས་ཡོད་དེ། རྣམ་ངེས་ལས། ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །སྔོ་དང་དེ་བློ་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས། སྔོན་པོ་དང་དེའི་བློ་དག་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྔོན་པོ་དང་སྔོ་འཛིན་ཚད་མ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་སུ
Chinese
因此，这是为了确立依赖于它的自证是假相宗的观点。这三者在本质上没有差别，但在错觉的显现上有所不同，为了消除对此的争论，有“从见到法性相同”等三颂。那么，假相宗的自证作为具有自证特征的果，其量果的分类是怎样的呢？对此，有“心识是完全断除”等四颂。虽然这在经文中是假相宗的观点，但所有承认自证的自证的量果都应依此而行，因为在《理藏》中，“对此，自证的量果是，分类和宗义大多相同”的场合，引用此经文作为依据。第三，为了确定该分类，有三点：识别所取相和能取相，真假相的区别，以及阐述心识的两种方式和成立自证的理智。第一点是：在对境识的量果两种情况中，所取相是量，自证的量果的情况中，能取相是量，那么这二者的本体是什么呢？显现在根识的自时中，如同外境遥远，世间人称之为外境的显现，这就是所取相。经部宗认为它是由外境所引发的，唯识宗则认为没有引发的外部对境，而是由习气的力量，识本身显现为所取。能取相是，作为对境的相貌显现为能取，并在内部体验到内心的痛苦。对此，世间人认为它是享受的主体，但不会认为是享受的客体。分别说者认为，显现在根识自时的这个显现本身就是外境的特征，因此不认为是根识的本体所转化的所取相，如果用理智分析，也不会认为是自证。现在，经部宗的观点中，也有人这样说，那么就必须说明分别说者和经部宗二者的宗义差别，并且也必须说明“除了因的实物之外，没有其他被称为所取”的经文含义。那么，所取
English
Therefore, this is to establish the view of the false appearance school that self-awareness dependent on it is imputed. These three are not different in essence, but appear different in illusory appearances. To eliminate disputes about this, there are three verses such as "From seeing the same Dharma nature." Then, what is the classification of valid results of self-awareness as a characteristic of self-awareness in the false appearance school? In response, there are four verses such as "Mind is completely eliminated." Although this is the view of the false appearance school in the scripture, all valid results of self-awareness that admit self-awareness should follow this, because in the context of "For this, the valid results of self-awareness are, the classifications and tenets are mostly the same" in the Treasury of Reasoning, this scripture is cited as evidence. Third, to determine that classification, there are three points: identifying the apprehended aspect and the apprehending aspect, the difference between true and false aspects, and explaining the two ways of mind and the reasoning for establishing self-awareness. The first point is: In the two cases of valid results of object consciousness, the apprehended aspect is valid, and in the case of valid results of self-awareness, the apprehending aspect is valid, then what is the essence of these two? What appears to the sense consciousness in its own time, as if the external object is far away, and the appearance that worldly people call the external object, this is the apprehended aspect. The Sutra school believes that it is caused by the external object, and the Mind-Only school believes that there is no external object that causes it, but by the power of habit, consciousness itself appears as the apprehended. The apprehending aspect is that the appearance of the object appears as the apprehending, and the inner suffering is experienced internally. To this, worldly people consider it to be the subject of enjoyment, but they do not consider it to be the object of enjoyment. The Vaibhashikas believe that this appearance that appears to the sense consciousness in its own time is the characteristic of the external object, so they do not consider it to be the apprehended aspect transformed from the essence of the sense consciousness, and if analyzed with reason, they do not consider it to be self-awareness either. Nowadays, in the view of the Sutra school, there are also those who say this, then it is necessary to explain the difference between the tenets of the Vaibhashika and the Sutra school, and it is also necessary to explain the meaning of the scripture "Except for the substance of the cause, there is nothing else called the apprehended." Then, the apprehended
Chinese
那个相可以安立为境识和自识两者。执相只能安立为自识的原因是什么呢？因为证得所取相，名言上安立为证得外境，但实际上是证得识自己的体性，所以在名言上可以安立为境识，如果加以分析，则可以安立为自识。而执相则不能在名言上安立为境识。第二部分有四点：对唯识宗的观点中外境的有无进行辨析；即使没有外境，也要辨析色、声等是否存在；如果存在，则辨析什么是境识；真实与虚假的相的区别。第一点是：有些人说：外境是存在的，因为它是以事物的方式被确定的。《庄严经论》的注释中说：此外，对于说唯识的人来说，在名言上也是境识，并且会变成境识。因此，这种说法是不合理的，因为所取和能取如果空于异体，那么空性就会变成不是境的实相，并且正量部以根识是从不同于根意的外境所生来成立的理证会变成真正的理证，并且种子生苗芽是不合理的，因为没有外境的缘故。对于“没有外境”的推论，如果回答说周遍不确定，那么回答不成实之因才是合理的。在《入行论》中，如果遮止作为外境的所缘缘和增上缘，并将两者安立为习气，这也是不合理的，因为外境是存在的。能立也不确定，因为这些经文表明在名言上存在外境，如果在名言上是外境，那么就不是外境，因为不周遍的缘故。如果不成立，那么所取相，法性，于彼当成，因此，理证成立，因为圣天说：因为在所取相上安立为事物的名言。这表明如果在名言上是外境，那么就不是外境，因为不周遍的缘故，这也遮止了唯识宗在名言上没有外境的观点。第二点是：有些人说，青色、黄色等是存在的，因为在《释量论》中说：因为同时认知是确定的，青色和它的心识不是他者。并且，狮子贤论师说：因为蓝色和它的心识同时认知是确定的，所以蓝色和蓝色之执是正量同时认知确定的
English
That aspect can establish both object-awareness and self-awareness. What is the reason why grasping-aspect can only be established as self-awareness? Because realizing the grasped-aspect, nominally it is established as realizing the external object, but in reality it is realizing the nature of one's own consciousness, so nominally it can be established as object-awareness, and if analyzed, it can be established as self-awareness. However, grasping-aspect cannot be established as object-awareness nominally. The second part has four points: Examining the existence or non-existence of external objects in the view of the Mind-Only school; Even if there are no external objects, examine whether forms, sounds, etc. exist; If they exist, examine what is object-awareness; The actual difference between true and false aspects. The first point is: Some say: External objects exist, because they are definitely determined as objects. In the commentary on the Ornament of Realization, it says: Furthermore, for those who speak of consciousness, it is also object-awareness nominally, and it will become object-awareness. Therefore, this statement is unreasonable, because if the grasped and the grasper are empty of other entities, then emptiness will become not the reality of the object, and the reason that the Sutra school establishes that root-consciousness arises from external objects different from root-mind will become a true reason, and it is unreasonable for a sprout to arise from a seed, because there is no external object. For the inference that "there is no external object," if the answer is that the pervasion is uncertain, then it is reasonable to answer that the sign is not established. In the Bodhisattvacaryāvatāra, if the objective condition and the dominant condition that have become external objects are blocked, and the two are established as habitual tendencies, it is also unreasonable, because external objects exist. The proof is also uncertain, because these scriptures show that external objects exist nominally, and if they are external objects nominally, then they are not external objects, because they are not pervasive. If it is not established, then the grasped-aspect, the dharma-nature, should become that, therefore, the reason is established, because Asanga said: Because the nominal term of things is established on the grasped-aspect. This shows that if it is an external object nominally, then it is not an external object, because it is not pervasive, which also blocks the view of the Mind-Only school that there are no external objects nominally. The second point is: Some say that blue, yellow, etc. exist, because in the Pramāṇavārttika it says: Because simultaneous cognition is definite, blue and its mind are not other. And, Master Simhabhadra said: Because the blue color and its mind are definitely cognized simultaneously, so the blue color and the grasping of blue are valid simultaneous definite cognition.