Tibetan
་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔོ་སེར་ཐ་དད་དག་ལ་ནི། །མྱོང་བའི་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སྔོ་སེར་གཉིས་པོ་དེ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་མཐུན་དཔེར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། གཟུགས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་། གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་མེད་པར་ཐལ། གཟུགས་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དང་། བཀའ་དང་། བསྟན་བཅོས་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་ཆོས་འཆད་པ་མེད་པར་ཐལ། སྒྲ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། ཟླ་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ། ཟླ་གཉིས་དེ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་མཐུན་དཔེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །མེད་པར་ཐ་དད་མཐོང་བ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རིམ་པ་བཞིན་ཁས་བླངས་སོ། །ཕུང་པོ་ལྔ། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཕྱི་ཡུལ་གྱི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་དང་། ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་སོགས་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་དག་ནི་དེ་དང་དེར་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་དྲང་དོན་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་ནི། །དེས་འདུལ་བ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། །དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། །རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཟུགས་སེམས་གཉིས་པོ་ཡོད་མེད་མཚུངས་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཡོད་མཚུངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཟུགས་མེད་ན་ནི་སེམས་ཡོད་མ་འཛིན་ཅིག །སེམས་ཡོད་ཉིད་ལ་གཟུགས་མེད་མ་འཛིན་ཅིག །ཅེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་སྨྲ་བ་པོ་སེམས་ཙམ་པ་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྣང་བར་ཐལ། དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་རིགས་གསུམ་དུ་སྣང་བར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཡོད་པར་ཐལ། གཟུགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་སྟེང་གི་དབང་ཤེས་གཙོ་བོར་ཡུལ་འཛིན་ནུས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་དེའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་བདག་རྐྱེན་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་
Chinese
因经中说故，以及“于青黄各异者，体验之决定则无有。”故青黄二者被说为同时缘定之同喻。又，色蕴、色界、有色处、无色界应成，因无色故。立宗语应成无有正量，教言、论典、导师为弟子讲法应成无有，因无声故。如是说。不应理，应成有二月，因二月是同时缘定之同喻故，如云：“如由错乱识，见无有二月，异体而显现。”故。次第承认之。五蕴、十八界、十二处之安立应成不应理，因无外境之界与处故。外空性之空基法，以及外器世间应成不成立，因无外境故。立宗语正量等，于声自相许亦不应理，因彼等立于显现彼彼之名言识故。色等外处存在之经，决定为不了义不应理，因色等外处存在故。若许，则与“色等诸处有，为调伏彼有情，随彼意乐而宣说，如是化生之有情。”相违。色心二者应成有无相同，因彼二有无相同故。若许，则应成前说者非唯识宗，“若无色则莫执心有，若有心则莫执无色。”故。佛之智慧应成显现蓝色，因彼有故。若许，则应成彼现为能取所取三类，因许故。不能许，因已断尽二取之习气故。应成有有色之根，因有色故。若许，则应成眼识之等无间缘，于彼之后立即生起之眼识，主要执持对境之能力，非彼不共之增上缘，因许彼故。先前显现之眼识。
English
Because it is said, and "For distinct blue and yellow, there is no certainty of experience." Therefore, the two, blue and yellow, are said to be simultaneous objects of determinate perception. Furthermore, the form aggregate, the form realm, the realm of form, and the absence of the form realm should follow, because there is no form. The statement of proof should follow as not being valid, and the teachings, treatises, and the teacher teaching the Dharma to the students should follow as not existing, because there is no sound. Thus it is said. It is not reasonable, it should follow that there are two moons, because the two moons are a common example of simultaneous determinate perception, as it is said: "Like the two moons seen as distinct entities by a confused consciousness." Therefore. It is acknowledged in sequence. The establishment of the five aggregates, eighteen realms, and twelve sources should follow as unreasonable, because there are no external realms and sources. The basis of emptiness of external emptiness, and the external vessel world, should follow as not being established, because there is no external object. The statement of proof, such as valid cognition, is also unreasonable to assert as sound self-characterized, because they are established in the nominal consciousness that appears as such and such. It is unreasonable to determine the sutras that show the existence of external sources such as form as provisional, because external sources such as form exist. If asserted, then it contradicts: "The sources such as form exist, for those beings to be tamed, it is spoken according to their inclinations, like beings born miraculously." The two, form and mind, should follow as being the same in existence and non-existence, because the two are the same in existence and non-existence. If asserted, then it should follow that the former speaker is not a Mind-Only proponent, "If there is no form, then do not hold that there is mind, if there is mind, then do not hold that there is no form." The Buddha's wisdom should follow as appearing blue, because it exists. If asserted, then it should follow that it appears as three categories of grasper and grasped, because it is asserted. It cannot be asserted, because the habitual tendencies of dualistic appearance have been completely abandoned. It should follow that there are material sense faculties, because there is form. If asserted, then it should follow that the immediately preceding condition of eye consciousness, the ability of the eye consciousness that arises immediately after it to mainly grasp the object, is not its uncommon dominant condition, because that is asserted. The previously appearing eye consciousness.
Tibetan
ཀྱིས་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་དེ་སྔོན་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། སྔོན་པོ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅེ་ན། མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོར་གྱུར་པའི་གཙོ་སེམས་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མིན་པར་ཐལ། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོན་པོར་གྱུར་པའི་སེམས་བྱུང་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་མིན་པར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཆོས་ཅན་དང་བཅས་པ་ཁས་བླངས། གནད་ཀྱི་དོན་ནི། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ། ཐ་སྙད་པ་དང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་ཕྱི་དོན་ཡོད་མཚུངས་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཀྱང་འཐད་དོ། །ཕྱི་མ་ལ་གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་དང་། མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་མེད་པས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ནར་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕྱྭ་པས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པར་སྒྲོ་བཏགས་དང་། རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མར་མེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཀར་ཟལ་ཆོས་ཅན། བ་ལང་དུ་ཐལ། ནོག་སོགས་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་ལ་ཡང་འདོད་དོ་ཞེས་པའི་མཚུངས་པ་མཛད་དོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག སྔོན་པོ་ཆོས་ཅན། ཚུར་མཐོང་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བར་ཐལ། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་ན། མིག་ཤེས་ཡིན་དགོས་ཤིང་། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིག་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་ལས་མ་འདས་པས། གཞི་གྲུབ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། གཞི་གྲུབ་ན། དེའི་ཡུལ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔོན་པོ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་མིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། སྐྱོན་དེ་དག་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་འདི་ལས་གཞན་པའི་སྔོན་པོ་ཡོད་ན། སྔོན་པོ་ལྐོག་ན་མོ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཉིད་སྔོན་པོ་ཡིན་ན། རྣམ་བདེན་པས་ཤེས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་ཡིན་ན།
Chinese
由其显现的所缘缘是蓝色，因为有蓝色。不能承认，因为是识。如果说不遍，因为蓝色是识。不合理，因为变成蓝色的主心，法，是色处，因为是蓝色。如果承认，则不成立，因为是意处。变成蓝色的心所，法，不是色处，因为是法处。立宗和有法都承认。要点是，在唯识宗中，有世俗和胜义两种安立。第一种，因为色声等和外境相同，所以那时五蕴和十二处、十八界的安立也合理。第二种，因为色等外五处和眼等内五处没有，所以胜义中成立的是离能取所取的识，以及如是性。第三种，理自在法称，在色声等是假立的宗派中，认为境识任何都不真实，是增益。在现识宗中，是识，因为是明。如果说火，法，是它。如果问为什么，白色的火花，法，是牛，因为是粪等聚集。如果承认，则对前者也同样承认。其中一些人说，蓝色，法，不能成为现见根识的境，因为是识。而且如果是识，必须是眼识，它的成立依据是不超出眼识的境。如果基成立，必须是佛的智慧，如果基成立，必须是它的境。因此说蓝色是识的自性，而不是识。那是不合理的，因为那些过失在识的自性上也同样存在。另外，在显现蓝色的根识中，如果在自身显现为蓝色之外还有其他的蓝色，则蓝色会变成隐蔽分，如果那就是蓝色，则现识派必须承认是识，因为是所取相。然而那不是蓝色，因为如果是蓝色。
English
The objective condition appearing through it is blue, because there is blue. It cannot be admitted, because it is consciousness. If it is said to be not pervasive, because that blue is consciousness. It is unreasonable, because the main mind that has become blue, the dharma, is the form-source, because it is blue. If admitted, then it is not established, because it is the mind-source. The mental factor that has become blue, the dharma, is not the form-source, because it is the dharma-source. The thesis and the subject are both admitted. The key point is that in the Yogacara school, there are two establishments: conventional and ultimate. In the first, because form, sound, etc., are the same as external objects, the establishment of the five aggregates, twelve sources, and eighteen realms is also reasonable. In the second, because the five external sources such as form, etc., and the five internal sources such as the eye, etc., do not exist, what is established ultimately is the consciousness that is empty of the apprehended and the apprehender, and suchness alone. Thirdly, Dharmakirti, the lord of reasoning, in the school where form, sound, etc., are falsely imputed, asserts that neither object nor consciousness is true, but is an imputation. In the school of true appearance, it is consciousness, because it is clear. If it is said that fire, the dharma, is that. If asked why, the white spark, the dharma, is a cow, because it is a collection of dung, etc. If admitted, then the same is admitted for the former. Some say that blue, the dharma, cannot be the object of direct sense consciousness, because it is consciousness. And if it is consciousness, it must be eye consciousness, and its basis for establishment does not go beyond being the object of eye consciousness. If the basis is established, it must be the wisdom of the Buddha, and if the basis is established, it must be its object. Therefore, it is said that blue is the nature of consciousness, but not consciousness. That is unreasonable, because those faults are equally present in the nature of consciousness. Furthermore, in the sense consciousness that appears as blue, if there is a blue other than the one that appears as blue in its own time, then blue would become a hidden part, and if that itself is blue, then the true appearance school must admit it as consciousness, because it is the apprehended aspect. However, that is not blue, because if it is blue.