Tibetan
་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བཤད་པ་ཙམ་གྱིས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མིན་པར་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདིར་མི་བསླུ་བ་དང་རྟོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ནས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་ཡང་མ་དཔྱད་ན་དོན་རིག་འབྲས་བུར་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཞར་བྱུང་དང་། དོན་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་གཙོ་བོར་འགྱུར་བས་ཚད་འབྲས་གསུམ་པའི་དངོས་བསྟན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། གཞུང་དེས་ཚད་འབྲས་གཉིས་པོ་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྐབས་འདིའི་འབྲས་བུ་སྟོན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་ལུགས་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་འབྲས་དང་། དོན་དམ་པའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་གཞལ་བྱ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། དོན་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དཔྱད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་དེ་རིག་པའི་ཤེས་པ་འདོད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་དེ་རིག་པའི་ཤེས་པ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡང་ཚད་འབྲས་གསུམ་པའི་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་བསྟན་ལ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་དང་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ལུགས་གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་འདིར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་སེམས་ཙམ་པས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཁས་མི་ལེན་པར་འགྱུར་ཤིང་། མེད་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དེ་འཐད་ལྡན་མིན་པར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདིར་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་གི་
Chinese
因此之故。仅仅说外境是所量，也不能成立是唯识宗的观点，因为他们也承认名言中外境是所量。生起所取境的行相后，将新出现的不欺骗的所取相作为量也是不合理的，因为这里是不欺骗和证悟作为所立，并安立其能立的场合，而不是以其作为能立来成立其他所立的场合。如果观察就是自证，如果不观察就是境识果，这种观点也是不合理的，因为这样一来，自证是果就成了顺带的，而境识是果就成了主要的，这与量果第三的直接表示相违背。如果说，那么“即使是自证，也承认境识”这句话就相违背了，不是的，因为那个论典仅仅是为了消除量果二者是不同对境的争论，而不是为了说明这里的果。第四，有五种观点，第一种是：某些人认为有世俗的量果和胜义的量果两种，第一种是：境是所量，具有境的行相的所取相是量，境识是果，因为境被认为是所量本身。因为这样说的缘故。与经部宗没有差别不是这样的，因为他们是观察时承认外境和认识它的知识，而这里是不观察时承认外境和认识它的知识。第二种是：因为没有外境，所以知识自己的自性是所量，完全断定它的执取相是量，体验它的自证是果，这样说是不合理的，因为那样的量果二者也不是量果第三的直接表示的量果，因为直接表示中，外境是所量，所取相是量，自证是果。第二种观点是：有些人认为在这里将外境作为所量是不合理的，因为唯识宗自己的观点中，外境存在还是不存在？如果存在，那么唯识宗就不承认所取和能取是空性的，因为它们是异体的；如果不存在，那么那样的量果的安立就不合理了，因为量会损害所量。与经部宗结合也是不合理的，因为这里蓝色是所量，自己的
English
Therefore. Merely stating that external objects are the objects of measurement does not establish the view of the Mind-Only school, because they also acknowledge that external objects are objects of measurement in conventional terms. It is also unreasonable to consider the newly arising, non-deceptive apprehended aspect as a valid cognition, because this is the occasion to establish non-deception and realization as the established, and to establish their proof, not the occasion to establish other established by using it as the proof. The view that if examined, it is self-awareness, but if not examined, it is the fruit of object-awareness, is also unreasonable, because in that case, self-awareness being the fruit becomes incidental, and object-awareness being the fruit becomes the main thing, which contradicts the direct statement of the third of the measure and fruit. If you say, then it contradicts the statement, "Even if it is self-awareness, it also acknowledges object-awareness," it is not, because that treatise is only to eliminate the dispute that the two, measure and fruit, are different objects, and not to explain the fruit here. Fourth, there are five views, the first is: Some people think that there are two kinds of measure and fruit, conventional and ultimate, the first is: the object is the object of measurement, the apprehended aspect with the aspect of the object is the measure, the object-awareness is the fruit, because the object is considered to be the object of measurement itself. Because it is said so. It is not that there is no difference from the Sautrantika school, because they acknowledge the external object and the knowledge that knows it when examining, but here they acknowledge the external object and the knowledge that knows it when not examining. The second is: Because there is no external object, the knowledge's own nature is the object of measurement, the grasping aspect that completely determines it is the measure, and the self-awareness that experiences it is the fruit, it is unreasonable to say so, because those two, measure and fruit, are not the measure and fruit of the direct statement of the third of the measure and fruit, because in the direct statement, the external object is the object of measurement, the apprehended aspect is the measure, and the self-awareness is the fruit. The second view is: Some people think that it is unreasonable to take the external object as the object of measurement here, because in the Mind-Only school's own view, does the external object exist or not? If it exists, then the Mind-Only school will not acknowledge that the apprehended and the apprehender are empty, because they are different entities; if it does not exist, then that kind of establishment of measure and fruit is not reasonable, because the measure will harm the object of measurement. Combining with the Sautrantika school is also unreasonable, because here blue is the object of measurement, one's own
Tibetan
བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ནི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུའོ། །ཚད་འབྲས་དེ་ལྟར་དུ་བཞག་པ་ལ་རང་རིག་རང་ལྡོག་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་བྱུང་སྙམ་ནས་དོགས་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་འཛིན་རྣམ་ཡིན་པས་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དང་། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་ན། གཟུང་རྣམ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག རང་རིག་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཇུག་པས་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་དང་། སྔོན་པོ་གཅིག་གཉིས་གཞལ་བྱ་ལ་ཚད་འབྲས་དང་པོར་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུ་དང་འདིར་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། རང་རིག་རང་ལྡོག་ནས་འབྲས་བུར་བཤད་ན་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འཇོག་དགོས་ཏེ། རང་རིག་ནི་འཛིན་རྣམ་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་ནི་གཟུང་རྣམ་གྱིས་བཞག་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་ཕྱིར། ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ལ་འཇུག་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མ་དེས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་འབྲས་བུ་དེས་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་མི་འགལ་ཏེ། དེར་ནི་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱི་ལག་རྗེས་ལ་སྔོན་པོ་རིག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་ལ། འདིར་ནི་གནས་ཚུལ་སེམས་པའི་བློ་ངོར་སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དེ་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བཤད་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་མ་དཔྱད་ན་དོན་རིག་འབྲས་བུ་དང་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་པ་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་འདི་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་ཕྱིར། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཚད་མར་བྱེད་པ་ཡ
Chinese
因为将成为自性的蓝色认知说为果。因此，量果的安立是蓝色所量。生起成为自性的蓝色的显现，因此彼为所取相量。成为自性的蓝色认知是果。对于如此安立量果，生起自证自返而安立为果的想法，会生起三种疑惑。如果先前显现的根识认知是果，那么完全断除它的能取相是量，能取相会成为量。如果所取相是量，那么所取相是缘于外境的，自证是缘于知识自己的体性的，因此量果二者会缘于不同的境。先前蓝色是所量，在量果最初说蓝色认知是果，而此处说自证是果，这相违。如果说自证自返而成为果，则必须安立能取相为量，因为自证唯由能取相所致，而非其他。然而，因为成为自性的境认知是果，所以能由所取相安立，因为于彼生起境的显现。量果二者也不会缘于不同的境，因为量会断除成为自性的境，而果也认知成为自性的境的缘故。与最初的量果不相违，因为在那里是为了知晓先前显现的根识的遗迹而生起认知蓝色之想的定解，为了知晓的缘故而说蓝色认知是果。而在此处，于思虑情况的心前，为了知晓先前显现的根识所认知之蓝色是知识自己的体性，为了知晓的缘故而说成为自性的蓝色认知是果，如是说。不应理，对于蓝色所量，因为将成为自性的蓝色认知说为果，所以说不是经部宗的观点，也不应理，因为经部宗也认为，不观察时境认知是果，观察时自证是果，因为对于知识，显现于自身时的显现，认为是知识自己的体性。将生起成为知识自己的体性的蓝色显现作为量
English
Because the blue cognition that has become its own nature is said to be the result. Therefore, the establishment of measure and result is that blue is the object to be measured. The appearance of blue that has become its own nature arises, therefore that is the perceived aspect as measure. The blue cognition that has become its own nature is the result. For such an establishment of measure and result, thinking that self-cognition and self-reflection have been established as the result, three doubts will arise. If the previously appearing root consciousness cognition is the result, then the grasping aspect that completely cuts it off is the measure, and the grasping aspect will become the measure. If the grasped aspect is the measure, then the grasped aspect engages with external objects, and self-cognition engages with the essence of consciousness itself, so the two measures and results will engage with different objects. Previously, blue was the object to be measured, and in the first measure and result, blue cognition was said to be the result, but here self-cognition is said to be the result, which is contradictory. If self-cognition and self-reflection are said to be the result, then the grasping aspect must be established as the measure, because self-cognition is only caused by the grasping aspect, and not by anything else. However, because the object cognition that has become its own nature is the result, it can be established by the grasped aspect, because the appearance of the object arises in it. The two measures and results will also not engage with different objects, because the measure cuts off the object that has become its own nature, and the result also cognizes the object that has become its own nature. It is not contradictory with the first measure and result, because there, in order to know the trace of the previously appearing root consciousness, the definite understanding of thinking "I know blue" is generated, and blue cognition is said to be the result for the sake of knowing. And here, in the mind of thinking about the situation, in order to know that the blue cognized by the previously appearing root consciousness is the essence of consciousness itself, blue cognition that has become its own nature is said to be the result, so it is said. It is not reasonable, because for the blue object to be measured, because the blue cognition that has become its own nature is said to be the result, it is said that it is not the view of the Sutra School, which is also not reasonable, because the Sutra School also believes that if not examined, object cognition is the result, and if examined, self-cognition is the result, because for consciousness, the appearance that appears in its own time is considered to be the essence of consciousness itself. The arising of the blue appearance that has become the essence of consciousness itself is made into a measure.