Tibetan
་བུར་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚུལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ། དེ་དག་གི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཚད་མ་དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་དཀར་པོ་དང་དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ན་དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འཇལ་བར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་དུ་མ་ཉེ་བར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལྟར་དེ་ལྟར་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་ནི། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་པས་རྣམ་རིག་གི་ཚད་འབྲས་དང་ཐུན་མོང་དུ་འབྲས་བུར་བསྟན། གང་གི་ཚེ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བསྟན། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཚད་མ་ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བསྟན། དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། །འགྲེལ་པར། དེ་དང་དེའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་འཇལ་བར་བྱེད་དེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་དངོས་སུ་དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་རིག་པའི་བྱ་བ་མེད་པར་བསྟན་ནས་ཤུགས་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་བཅུ་གཉིས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འབའ་ཞིག་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཞེས་དང་། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ལྔའོ། །ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་བཞིའོ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དུ་མ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་དོན་ཚན་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན། རང་རིག་འབྲས་བུ་ལ་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་འཇོག་པའི་རྒྱུ
Chinese
关于详细阐述，有三点：经部中如何宣说的道理，释论中如何阐述的道理，以及确定这些的意义。第一点是：经部中说：当外境之义唯一被作为所量时，于境显现之此，量即以此衡量。如是如是境之相，白色与非白色等显现于识，则彼与彼之自性连同境一起衡量。如是领悟多种相之多种识被承许，如是如是量与所量即被安立，因为一切法皆离作用之故。其意义是：或者自证是果，以“自证是果”之句，将识之量与果共同宣说为果。以“当...时”等句，将外境宣说为所量。“于境显现之此，量”之句，根本释以所取相宣说为量。“以此衡量”以及释论中“彼与彼之自性连同境一起衡量”等句，阐述了所取相是量的理由。以“一切法皆离作用之故”一句，若直接分析，则阐述了外境无有识之作用，从而间接阐述了自证是果。第二点是：外境义即使存在，等十二颂。其中，宣说“当外境之义唯一被作为所量时”以及“或者自证是果”之义的是：外境义即使存在，等五颂。宣说“于境显现之此”等之义的是：彼时义显现之此，等四颂半。对此进行辩驳的是：义立彼之自性故，等两颂半。宣说“如是多种相”等之义的是：与彼相似或异亦可，等一颂。宣说“一切法皆离作用之故”之义的是：如若干相一般，等一颂。因此，这些论典可归纳为三个要点：外境所量上安立自证为果的理由，自证果上安立所取相为量的理由。
English
Regarding the detailed explanation, there are three points: how it is explained in the Sutra, how it is elaborated in the commentary, and the determination of the meaning of these. The first point is: In the Sutra, it says: When the external object alone is taken as the object to be measured, then, this appearance in the object, the valid cognition measures it. As the aspects of the object, such as white and non-white, appear in consciousness, then it measures that and its own nature together with the object. Thus, as the various cognitions that perceive various aspects are accepted, so too are valid cognition and the object to be measured established, because all phenomena are devoid of action. Its meaning is: Or self-awareness is the result. By the phrase "self-awareness is the result," the valid cognition of consciousness is jointly declared as the result. By the phrase "when..." etc., the external object is declared as the object to be measured. The phrase "this appearance in the object, the valid cognition" is declared by the root commentary as the apprehended aspect being the valid cognition. The phrase "measures it" and the commentary "it measures that and its own nature together with the object" etc., explain the reason why the apprehended aspect is valid cognition. The phrase "because all phenomena are devoid of action," if analyzed directly, explains that the external object has no function of consciousness, thereby indirectly explaining that self-awareness is the result. The second point is: Even if the external object exists, etc., twelve verses. Among them, what explains the meaning of "when the external object alone is taken as the object to be measured" and "or self-awareness is the result" is: Even if the external object exists, etc., five verses. What explains the meaning of "this appearance in the object" etc. is: At that time, this appearance of the object, etc., four and a half verses. What refutes this is: Because of the nature of establishing the object, etc., two and a half verses. What explains the meaning of "thus, various aspects" etc. is: Similar to that or different is also acceptable, etc., one verse. What explains the meaning of "because all phenomena are devoid of action" is: Like some aspects, etc., one verse. Therefore, these texts can be summarized into three key points: the reason for establishing self-awareness as the result on the external object to be measured, the reason for establishing the apprehended aspect as the valid cognition on the self-awareness result.
Tibetan
་མཚན། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ལ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རིག་ན་ཕྱི་དོན་དེ་མཛེས་མི་མཛེས་དུ་མའི་གཞི་མཐུན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེའི་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་སྟོན་པ་ནི། ཁས་བླངས་ན་ཡང་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་རིགས་སོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། དེའི་ཚེ་ཡང་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཚད་མ་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་རྟོགས་པ་ཅིག་བསྒྲུབ་དགོས་པ་ལས། གཟུང་རྣམ་གྱིས་ནུས་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་རྣམ་གྱིས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཚད་འབྲས་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཐལ་བ་སྤང་བ། སྔར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་གཉིས་ནི། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་རིག་པར་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་ཅེ་ན། ཕྱི་དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལྟར་རམ། གཞན་བག་ཆགས་དང་འདྲ་བ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལྟར་ཡང་རུང་ཐ་སྙད་དུ་དབང་ཤེས་ལ་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་པས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་ཅེས་པ་ནི། དེ་དང་འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། སྔ་མ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་དོན་ནོ། །འོ་ན་དཔྱད་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་མི་རིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་དེ། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་གཅིག་དངོས་པོར་ཡོད་པའི་ཚེ་ཅིག་ཤོས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ལྷས་ནི། དོན་རིག་དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཚད་འབྲས་རྫོགས་པར་བསྟན་ཟིན་ནས་ཚི
Chinese
原因。将所取之相作为量，是以外境作为所量之原因。第一，以外境作为所量之时，显现于自者的相即是识，并非实际了知外境，若了知，则外境将成为美与不美等多种的基础，因此说“外境”等是一颂。显示对彼之主张的妨害是“若已承诺”等三颂。因此，以外境作为所量之时，亦应成为自证之果，即“因此对外境所量亦”等是一颂。第二，显示彼时所取之相亦是量，即“彼时此义相”等是一颂。其原因是，彼量于名言中必须成立了知外境，而所取之相具有此能力，能取之相不具有此能力，即“何以外境之自体”等是三颂半。其中，遮止量果二者成为异处，以及遮止先前所说之义识为果的相违，即“义立彼之自体故”等，以及“于自之体性观察时”等。第三，如是，若非实际了知外境，而仅是了知外境之相，为何要将外境作为所量呢？以外境与之相似，如经部宗之观点，或与习气相似，如唯识宗之观点，无论如何，名言中于根识显现为外境之因，名言中即是外境本身，故将外境作为所量，即“与彼相似或异相似”等是一颂，如前者，是为生起相之因，如后者，是为显现之所缘缘之义。那么，若观察，则根识将不能了知义，是吗？承认，如经部宗，彼二为因果，故一者实有之时，另一者则非实有，如唯识宗，则因外境本身未成立，即“如何如某些相”等是一颂。天神说：以义识为自体故。以上已完整显示量果，至此
English
Reason. The reason for establishing the apprehended aspect as a valid cognition is to regard external objects as the objects to be measured. Firstly, when external objects are taken as the objects to be measured, the appearance that appears to oneself is the consciousness, not the actual knowing of external objects. If it were known, then the external object would become the common basis for various beauties and non-beauties. Therefore, "external objects" etc. is one verse. Showing the harm to their assertion is "If it is promised" etc. are three verses. For that reason, when external objects are taken as the objects to be measured, it should also be considered as the result of self-awareness, that is, "Therefore, for external objects to be measured" etc. is one verse. Secondly, showing that the apprehended aspect is also a valid cognition at that time, that is, "At that time, this appearance of meaning" etc. is one verse. The reason for this is that the valid cognition must establish the understanding of external objects in name, but the apprehended aspect has this ability, and the grasping aspect does not have this ability, that is, "Why is the self of external objects" etc. are three and a half verses. Among them, preventing the two, valid cognition and result, from becoming different places, and preventing the contradiction with the previous statement that the meaning consciousness is the result, are "Because the meaning is established as its own nature" etc., and "When examining one's own nature" etc. Thirdly, if one does not actually know external objects, but only knows the appearance of external objects, why should one regard external objects as the objects to be measured? Whether the external object is similar to it, according to the Sautrāntika school, or similar to the habit, according to the Yogācāra school, in name, the cause of the appearance of external objects to the sense consciousness is the external object itself in name, so the external object is regarded as the object to be measured, that is, "Similar to it or similar to others" etc. is one verse. According to the former, it is the cause of generating the appearance, and according to the latter, it is the meaning of the objective condition of appearance. Then, if you examine it, will the sense consciousness not be able to know the meaning? Admit it. According to the Sautrāntika school, the two are cause and effect, so when one is real, the other is not real. According to the Yogācāra school, the external object itself is not established, that is, "How like some appearances" etc. is one verse. The god said: Because the meaning consciousness is its own nature. The complete measurement result has been fully shown above, until here