Tibetan
་མིན་པས་དེ་ལ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཀྱང་། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བདག་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ན། །ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་བསྟན་པའི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་རྣམ་བརྫུན་པས་ཀྱང་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པར་བདེན་པ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་དང་། དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པ་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་སུ་རྟོགས་ན་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་འབྲས་བུ་ལ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་དང་བཏགས་པ་བ་འབྱུང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེང་སང་གཟུང་རྣམ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་ནི་བསྐལ་པའི་བར་དུ་འབད་ཀྱང་དོན་དེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ལ། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཡང་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་པོ་གསལ་བར་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོ་རིག་པའི་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འབྲས་བུར་བཞེད་དེ། འདི་བསྒྲུབ་པ་ལ། ལུང་གིས་བསྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དམིགས་བརྟག་ལས། ནང་གི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ནི། །ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན་དེ། །དོན་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དེ་རྐྱེན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་ཚིག་རྐང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་དུ་འཇོག་པའི་གཞི་ངོས་བཟུང་ནས་དོན་ཉིད་ཅེས་པས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་ཉིད་དུ་འཇོག་པར་བསྟན། རྣམ་ཤེས་ངོ་བོའི་ཕྱིར་ཞེས་པས་དོན་ལ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་བསྟན། ཚིག་རྐང་ཐ་མས་ཐ་སྙད་དུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པས་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པར་བསྟན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་ངེས་ལས། དོན་གནས་པ་ནི་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་ཡིན་ཡང་འབྲས་བུ་ལས་འདི་ནི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པར་བལྟའོ་ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཏུ་འཇོག་པའི་དབང་ཤེས་འདི་ཉིད་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་དོན་ལ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་དབང་ཤེས་དེའི་འབྲས་བུ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་བློ་ངོར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་འཇོག་ཅེས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་ལ
Chinese
因此，即使对它施加了“自证”之名，但就其自身本质而言，它仍然是自证的特征。正如“当将自我置于境地时”一句所表达的那样，正因为假相论者也承认自证特征的衡量结果。总之，如果理解了显现为所取的识是真实的，这是经部宗和唯识宗的观点；以及在任何情况下，境与识都不是真实的，这是假相论的观点，那么当显现为所取的被作为衡量对象时，就不会对结果中自证的特征和施加之名的区别感到困惑。现在，那些宣称“如果是显现为所取的，那么它一定是识”的假相论者，即使努力到世界末日，也不会理解这个道理，并且也会对真假的区别感到困惑。第二点是，真假二者都认为，在名言上，作为外境的蓝色是所量，在由习气稳固产生的识中，显现为蓝色的显现为所取的是量。他们认为，在名言上，外境蓝色是识的境识显现为果。为了证实这一点，有三种方式：通过圣言量来证实、通过理证来证实，以及解释名言的含义。首先，在《观所缘论》中说：“内在的识的自性，任何显现为外在的，那是因为境的自性是识的自性，那也是因为它是因。”这两句诗的前两句确定了在名言上作为外境的基础，并通过“境性”一词表明在名言上被认为是境性。通过“识的自性”表明，对于境而言，识是其自身的自性。最后一句诗表明，在名言上，由于建立了“无则不生”的关系，因此被赋予了所缘缘的名称。同样，在《成量论》中说：“境存在是自证的自性，因此是自证，但从结果来看，这被认为是境识。”以及在《释量论》中说：“因为境的安立是它的自性，所以即使是自证，也被认为是境识。”这些话的含义是，在名言上，被认为是境识的这个根识，在它自身显现的时候，对于境来说，识是它自身的自性，但是由于这个根识的结果，即决定的智慧，在外境的心中，因此在名言上被认为是境。在结果上
English
Therefore, even though the name "self-awareness" is applied to it, it is still characterized by self-awareness in its own essence. As expressed in the phrase "when the self is placed in the realm," it is because the Mimamsakas also acknowledge the measure of the characteristic of self-awareness. In short, if one understands that the appearance of what is grasped is true, which is the view of the Sutra school and the Vijnanavada school; and that in any case, neither the object nor the consciousness is true, which is the view of the Alikakara school, then when the appearance of what is grasped is taken as the object to be measured, there will be no confusion about the difference between the characteristic of self-awareness and the imputed name in the result. Now, those Alikakaras who claim that "if it is the appearance of what is grasped, then it must be consciousness," even if they strive until the end of the kalpa, will not understand this truth, and will also be confused about the difference between truth and falsehood. The second point is that both truth and falsehood hold that, conventionally, the blue that has become an external object is the object to be measured, and in the consciousness that arises from the stability of habit, the appearance of blue that appears clearly is the valid appearance of what is grasped. They believe that, conventionally, the external object blue is the manifest result of the consciousness of the object. To prove this, there are three ways: to prove it through scripture, to prove it through reasoning, and to explain the meaning of convention. First, in the *Examination of the Object*, it says: "The nature of the inner consciousness, whatever appears as external, that is because the nature of the object is the nature of consciousness, and that is also because it is the cause." The first two lines of this verse identify the basis for establishing the external object conventionally, and the word "nature of the object" indicates that it is considered the nature of the object conventionally. By "nature of consciousness," it indicates that for the object, consciousness is its own nature. The last line of the verse indicates that, conventionally, since the relationship of "if not, then not arising" is established, it is given the name of the objective condition. Similarly, in the *Establishment of Validity*, it says: "The existence of the object is the nature of self-awareness, therefore it is self-awareness, but from the result, this is considered to be object-consciousness." And in the *Commentary on Validity*, it says: "Because the establishment of the object is its nature, even though it is self-awareness, it is considered object-consciousness." The meaning of these words is that, conventionally, this sense consciousness that is considered object-consciousness, when it appears in itself, for the object, consciousness is its own nature, but because the result of this sense consciousness, namely the decisive wisdom, is in the mind of the external object, therefore it is considered an object conventionally. In the result
Tibetan
ས་ཞེས་པ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ངེས་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཚེ་ཤེས་ཆ་དོན་དུ་ནི། །བཞག་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་སྔར་དྲངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུས་ནས། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཏེ། དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །ཅེས་གསུངས་ལ་གང་ལྟར་ཡང་བློ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་འཇོག་པའི་རྣམ་བཞག་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་འདིར་ཡང་དེ་གཉིས་ངེས་པར་དགོས་ལ། དེ་ལ་བློ་ཚུལ་གཉིས་དང་རང་རིག་སྒྲུབ་པའི་རིག་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཕྱིར་དོན་ཡིན་པ་ཁེགས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་དེ། གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ། །ཤེས་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུ། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས། །ངེས་བྱེད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཙང་མི་གཙང་དང་སྔོན་པོ་ཡིན་མིན་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་འདི་ལ་ཡང་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་ཤེས་པ་དགོས་པར་རྣམ་ངེས་ཀྱི་ལུང་གིས་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་གང་ཞེ་ན། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་མ་ཞུགས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ལ་ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་དང་། ངེས་ཤེས་དེས་དྲངས་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ལ་བརྗོད་པ་སྒྲའི་ཐ་སྙད་དུ་འཇོག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་ཤེས་དྲངས་པའི་ཚད་མ་ལ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མར་འཇོག་པ་ནི་རྣམ་ངེས་ལས་གསལ་བར་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་དོན་རིགས་གཏེར་ལས། ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་གི་བོད་གཞན་རྣམས་ལ་ཚིག་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་ན་དོན་ལྟ་ཅི་སྨོས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ངོས་ཟིན་ན་དངོས་པོ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ན། ཡོད་པས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་ཡོད་པ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ།། །།གསུམ་པ་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་དོགས་པ་བཅད་ནས་དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས
Chinese
之所以说“地”，是因为它是根识的果，即决定的识。如《释量论》中说：“何时识分成为义，因为安立之故。”以及“彼即是义，如是决定。”这些先前引用的根本和注释，也都显示在名言中，外境是所量。总集所有这些意义，《理藏自释》中说：“在世俗名言中，如经部宗一样，境识是量果，因为安立境是它的自性之故。虽然是自识，但也承许为境识。”无论如何，都是两种心识的方式。如是说。第二，对于所有宗派的论者，在以理智观察实相时，安立的方式，以及在世间名言中，如何显现而安立的方式，这两种方式都是必须的。对此，以两种心识的方式和成立自识的理智进行观察时，根识在自身显现的，虽然遮遣了是外境，但在世间名言中，对它本身作外境的安立。因为，如《释量论》所说：“因为如何是义的自性，如是安住在识上，此即如是安住，是决定之自性，即是识。”如是说。根识在自身显现的这个本身，世间人会作清净不清净，蓝色非蓝色等的名言。因此，在名言中是外境的这个，也需要串习坚固的识，由《释量论》的教证可知。第三，那么，名言的意义是什么呢？对于所有无论是否进入宗派的人，共同存在的，由二量所引生的决定的识，安立为决定识的名言，以及由决定识所引生的能诠说的声音，安立为言说声音的名言。如是，由决定识所引生的量，安立为普遍名言的量，这在《释量论》中清楚地阐述。其意义在《理藏》中说：“如实地出现，但对其他藏人来说，连词语都不显现，更何况是意义呢？”如果认识到这样的名言，那么在有实事宗的观点中，如果名言中存在，则不能遍及存在，而在中观宗的观点中，能够周遍，这也将了知这是在以理智观察实相时，对于存在是否承认的差别。
English
The reason for saying "earth" is that it is the result of sense consciousness, namely, definitive cognition. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, "When the cognitive aspect becomes the object, it is because it is established." And "That itself is the object, thus it is determined." These root texts and commentaries quoted earlier also show that in conventional terms, external objects are the objects to be measured. Summarizing the meaning of all these, the Auto-commentary on the Treatise on Reasoning says, "In conventional truth, like the Sautrāntikas, object-consciousness is the result of valid cognition, because establishing the object is its very nature. Although it is self-consciousness, it is also considered object-consciousness." In any case, it is a dual mode of mind. Thus it is said. Secondly, for all proponents of philosophical systems, there are two ways of establishing things: the way they are established in the face of reason when examining reality, and the way they are established according to how they are known in worldly conventions. Therefore, both of these are necessary here as well. When examining these with the two modes of mind and the reasoning that establishes self-consciousness, although it is refuted that the appearance to sense consciousness at its own time is an external object, in worldly conventions, that very thing is established as an external object. As it is said in the Commentary on Valid Cognition, "Because how the nature of the object is, just like that it abides in consciousness, this abides just like that, it is the nature of determination, namely, consciousness." Thus it is said. This very appearance to sense consciousness at its own time is what worldly people use to make conventions such as clean or unclean, blue or not blue, and so on. Therefore, it is known from the scriptures of the Commentary on Valid Cognition that this, which is an external object in conventional terms, also requires a consciousness with firm imprints. Thirdly, what then is the meaning of convention? For all those who have or have not entered a philosophical system, the definitive cognition brought about by the two valid cognitions that are common to all is established as the convention of definitive cognition, and the expressive sounds brought about by that definitive cognition are established as the convention of expressive sounds. Thus, the valid cognition brought about by such definitive cognition is established as the valid cognition of universal convention, which is clearly explained in the Commentary on Valid Cognition. The meaning of this is stated in the Treatise on Reasoning: "It appears just as it is, but even the words do not appear to other Tibetans, let alone the meaning!" If such a convention is recognized, then in the view of the Realists, if it exists in convention, it is not pervaded by existence, and in the view of the Madhyamikas, it is pervasive. This will also be understood as the difference between whether or not existence is admitted when examining reality with reason.