Tibetan
གས་བཅད་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཞར་བྱུང་དུ་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞུང་འགྲེལ་རྣམས་ལས་བསྟན་པའི་ཚུལ། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པའི་ཚུལ། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། གང་གི་ཚེ་ཞེས་སོགས་དང་། འདིར། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་དང་། དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་། །ཞེས་དང་། དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བསྟན། མདོར། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཡི། །ཚད་མ་ཞེས་དང་། འདིར། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཚད་ཡིན་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བསྟན། མདོར། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་དང་། འདིར། རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིགས། །ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན། འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་མཆོག་གིས་འདིར་ནི་དོན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་པ་དོན་གཞལ་བྱ། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། བོད་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་བཞེད་ཀྱང་། བོད་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་གིས་བཞེད་པའི་ཚད་འབྲས་ནི་གཞུང་ན་མི་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་མིན་པའི་ལུགས། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང་རུང་མིན་པར་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་བཞག་པའི་ལུགས། མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས། མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ལུགས་སུ་འདོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་འདི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་མིན་པར་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཙམ་པས་མདོ་སྡེ་པ་ཁ་དྲངས་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་དྲངས་པའི་ཚུལ་ཡང་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་འགོག་པར་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་རིག་པའི་ཚུལ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་དོན་གྱིས་གཏད་པ་བཀག་པས་ཕྱི་དོན་ཤུགས་ལ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འོ་ན་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་འགོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན། དེ་བཀག་ན་མདོ་སྡེ་པ་ཁ་དྲང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་དོན་གྱིས་གཏད་པ་དངོས་སུ་བཀག་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཙམ་པས་མདོ་སྡེ་པ་དྲང་པའི་ཆེད་དུ་བཀོད་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་མི་འཐད་པར་རྟོགས། སེམས་ཙམ་པས་ཀྱང་མི་འཐད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས། གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ཚད་འབྲས་གསུམ་པ་འདི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་པོ་གང་གི་ཡང་ལུགས་མིན་ཅིང་། ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་བཞག་པའི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ལ་ཉ་དབོན་གྱིས་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་ལུང་ལས་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ། ཨཱརྻ་དེ་བ། ཛེ་ཏ་རི། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ། མཻ་ཏྲི་པ། བྱང་ཆུབ་བཟང་པོ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པས། འབྲས་རྟོགས་གསུམ་པ་འདི་དེ་བཞི་གང་གི་ཡང་ལུགས་མིན་པ་ལ་གནོད་ཅིང་། ཞེས་གསུངས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཁེགས་སོ། །གཞན་ཡང་ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ལ་བསྐུར་པ་བཏབ་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་གང་རུང་གི་ལུགས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་ཁ་ཅིག ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ། གཟུང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཡང་མ་དཔྱད་ན་དོན་རིགས་འབྲས་བུ་ཞེས་དང་། ཡང་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་མ་འདྲ་བ་ལ། རང་ལ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་པར་གང་གིས་འགྲུབ་ན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པས་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་མིན་ལ། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། དབུ་མ་པའི་ལུགས་མིན་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཡིན་པ་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། འཐད་ལྡན་ལས། འདིར་འཐད་པ་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འགོག་པར་འདོད་པ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་དང་། ལྷས། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཞེས་པའི་སྔ་འགྲེལ་དུ། གང་གི་ཚེ་འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ཡང་རང་རིག་པ་འབྲས་བུར་བརྗོད་པ་ཞེས་དང་། ཛྙཱ་ན་ཤྲཱིས་དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་བླངས་ནས་ཚད་མ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཀྱི་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེར་ཚད་འབྲས་རྫས་གཞན་འགོག་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་འགོག་པ་གཙོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལ་མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་ཅུང་ཟད་མི་འཐད་དེ། འདི་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་དཔྱད་པ་དང་མ་དཔྱད་པའི་ཚད་འབྲས་སོ་སོར་འབྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་སྡེ་པ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ཡིན་ན། དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་རྫོགས་ནས་རྣམ་རིག་གི་ཚད་འབྲས་མ་བྱུང་གི་བར་དེར་འབྱུང་རིག་པའི
Chinese
后面的两个部分认为是附带的。第三部分有三个方面：经论中所阐述的方式、先前智者们研究的方式、确定合理的方面。第一方面：经文中说“当...的时候”等等，这里说“外境若有”，又说“因此对外境所量”，又说“境即所量”。这些都表明外境是所量。经文中说“显现为境即此之量”，这里说“彼时境相即是量”。这些都表明所取相是量。经文中说“或者自证是果”，这里说“自之体验是果之类”。这些都表明自证是果。考虑到这一点，法胜（Dharmottara）说，这里所说的境的第二种方式是境为所量，所取相是量，自证是果。先前的一些藏族学者也认为，直接阐述的量果就是这样。但是，一些后期的藏族学者所认为的量果在经论中没有出现。第二部分有五个方面：非佛教徒的观点、非任何四宗派而是陈那（Dignāga）法称（Dharmakīrti）父子以实事理所安立的观点、唯有经部宗的观点、唯识宗的观点、认为是经部和唯识宗二者的观点。第一方面：有些人说，这第三种量果并非佛教徒的宗派，而是唯识宗为了引导经部宗而设立的。引导的方式是，并不直接否定外境，而是否定根识认识外境的方式，即否定根识在自身产生时由外境所赋予的显现，从而间接否定了外境。这种说法是不合理的。那么，不直接否定外境的原因是什么呢？如果否定了外境，就无法引导经部宗。如果是这样，那么根识在自身产生时由外境所赋予的显现被直接否定也是不合理的，因为理由相同。那种量果，作为法，你（量果）的作者是唯识宗为了引导经部宗而设立的，这也是不合理的，因为你也被经部宗认为是不合理的，也被唯识宗认为是不合理的。
English
The latter two sections are considered incidental. The third section has three aspects: the way it is taught in the scriptures and commentaries, the way it was examined by previous scholars, and identifying the valid aspect. The first aspect: In the sutra, it says, "When..." etc., and here it says, "Although external objects exist," and also, "Therefore, even for external objects to be measured," and, "The object is considered the very thing to be measured." These all indicate that external objects are the object to be measured. In the sutra, it says, "The very appearance as an object is the valid cognition of this," and here it says, "At that time, this very appearance of the object is the valid cognition." These all indicate that the apprehended aspect is the valid cognition. In the sutra, it says, "Or self-awareness is the result," and here it says, "One's own experience is the kind of result." These all indicate that self-awareness is the result. Considering this, Dharmottara said that the second way of the object here is that the object is the object to be measured, the apprehended aspect is the valid cognition, and self-awareness is the result. Some earlier Tibetans also considered that the directly stated valid cognition and result were just like this. However, the valid cognition and result considered by some later Tibetans do not appear in the scriptures. The second section has five aspects: the view of non-Buddhists, the view established by Dignāga and Dharmakīrti based on factual reasoning without being any of the four tenet systems, the view of only the Sautrāntika school, the view of the Cittamatra school, and the view that it is the view of both the Sautrāntika and Cittamatra schools. The first aspect: Some say that this third valid cognition and result is not a Buddhist tenet, but was established by the Cittamatrins in order to lead the Sautrāntikas. The way of leading is that they do not directly negate external objects, but negate the way that sense consciousness cognizes external objects, that is, they negate that the appearance to sense consciousness at its own time is given by external objects, thereby indirectly negating external objects. This is unreasonable. Then, what is the reason for not directly negating external objects? If external objects are negated, then it is not possible to lead the Sautrāntikas. If that is the case, then it is also unreasonable to directly negate that the appearance to sense consciousness at its own time is given by external objects, because the reason is the same. That kind of valid cognition and result, as a subject, it is also unreasonable that you, the maker, were established by the Cittamatrins in order to lead the Sautrāntikas, because you are also understood to be unreasonable by the Sautrāntikas, and also understood to be unreasonable by the Cittamatrins.
Chinese
ར། 两种标志都承认。第二种是：有些人认为这第三种量果不是佛教四宗派中任何一派的观点，而是陈那、法称父子以实事理所安立的量果。对此，娘波认为这在佛教四宗派的教证中没有。对此，金刚藏，圣天（梵文：Āryadeva），胜友（梵文：Jetāri），俱生金刚，弥勒巴（梵文：Maitrīpa），菩提贤等曾说过，这第三种果证对不是那四派中任何一派的观点有害。这样说就驳斥了它。此外，还有给陈那、法称父子扣帽子的过失，因为他们以实事理所成立的量果不是佛教四宗派中任何一派的观点。第三种是：有些人认为，外境是所量，生起所取境的形象后，对它不欺骗的觉识是量，如果观察则是自证果，如果不观察则是义识果。还有，所量和量相同，自己显现的那个亲自体验的自证果，是谁成立唯是经部宗的观点呢？因为以外境作为所量，所以不是唯识宗的观点；因为观察则是自证果，所以不是毗婆沙宗和中观宗的观点，因此经部宗的观点是自然成立的。在《理赞》中说：这里，这个理不是想遮止外境。寂天菩萨（梵文：Śāntideva）在“彼时义现此即是”的旧注疏中说：当这样对外境也说是自证果的时候。智吉祥贤（梵文：Jñānaśrī）说：像那样承认外境后，才说量等。那么，这和第一种量果有什么差别呢？那里主要是遮止量果是他体，而这里主要是遮止毗婆沙宗的根识没有生起境的形象。他们是这样认为的。但是，把它仅仅归于经部宗是不太合理的，因为这是经部和唯识宗两种宗派观察和不观察的量果各自的区分。如果仅仅是经部宗的观点，那么在义识的量果圆满后，在名识的量果没有产生之前，在那里生起识的
English
Ra. Both signs are acknowledged. The second is: Some believe that this third pramana-phala is not the view of any of the four Buddhist schools, but rather a pramana-phala established by Dignaga and Dharmakirti through the reasoning of reality. To this, Nyawon believes that it is not found in the scriptures of the four Buddhist schools. To this, Vajrahṛdaya, Āryadeva, Jetāri, Sahajavajra, Maitrīpa, Bodhibhadra, and others have said that this third phala-realization is detrimental to not being the view of any of those four. This statement refutes it. Furthermore, there is also the fault of accusing Dignaga and Dharmakirti, because the pramana-phala established by them through the reasoning of reality is not the view of any of the four Buddhist schools. The third is: Some believe that external objects are the object of measurement, and that after the appearance of the form of the object of apprehension, the consciousness that does not deceive it is pramana. If examined, it is self-awareness as the result, but if not examined, it is object-consciousness as the result. Furthermore, how is it established that the self-awareness as the result, which is the actual experience of what appears to oneself, is only the view of the Sautrāntikas, when the object of measurement and pramana are the same? Because external objects are made the object of measurement, it is not the view of the Cittamatrins. Because it is said that self-awareness is the result when examined, it is not the view of the Vaibhāṣikas and the Madhyamikas. Therefore, the view of the Sautrāntikas is naturally established. In the Ratnavali, it says: Here, this reason is not intended to negate external objects. Śāntideva, in the old commentary on "At that time, this appearance of meaning is," says: When self-awareness is also said to be the result for external objects in this way. Jñānaśrī says: In that way, after acknowledging external objects, one speaks of pramana and so on. Then, what is the difference between this and the first pramana-phala? There, the main thing is to negate pramana-phala as other substance, but here the main thing is to negate the Vaibhāṣikas' root consciousness not having the appearance of the object. That is what they think. However, it is somewhat unreasonable to apply it only to the Sautrāntikas, because this is the distinction between the pramana-phala of both the Sutra and Mind schools, whether examined or not. If it is only the view of the Sautrāntikas, then after the pramana-phala of object-consciousness is complete, before the pramana-phala of name-consciousness arises, there the arising consciousness of