Tibetan
བྱེ་བྲག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གཟུང་རྣམ་དེ་རང་ལས་ཕྱི་རོལ་རྒྱང་ཆད་ཀྱི་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇོག འཛིན་རྣམ་དེ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གཞན་མིན་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ། །འཛིན་བདག་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། གཞན་རིགས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུང་རྣམ་ཐམས་ཅད་འཛིན་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཞེས་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་དེ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས། དེ་ལ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་ནི། །རྣམ་བཞག་གྲུབ་མཐའ་ཕལ་ཆེར་མཐུན། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་དེ་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་དང་། རིགས་གཏེར་ལས་རྣམ་བདེན་པའི་ཚད་འབྲས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་འཇོག་པའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་མེད་ལ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དེའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པས་ཕྱི་དོན་མེད་པའི་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། དེའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དེ་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་མི་འཐད་དེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དེ་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་རྣམ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། མིན་ན། འདིར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་གསུངས་པའི་དོན་དུ་མ་སོང་ཞིང་། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་གཞལ་བྱར་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་གང་ཞིག དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གཉིས་ཆར་ཁས། གཟུང་རྣམ་ཡིན་ན། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དེ་ཁྱོད་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་དང་རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་བསལ་ཁས། ཡང་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་དེ་ལ་རང་རིག་ཡིན་ནམ་གཞན་རིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་འགལ་ཞིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར
Chinese
因为有差别之故，不能同意，因为所取相从其自身了知外境遥远之境的方式安立，因为不观待能取相而安立之故。因为不是他义之故，于外境，不应观待能取之主，如是说之故。 另外，一切他识应是自证，因为一切所取相是能取相之故。 有些人说，所取相是所量，能取相是量，自证是果，此量果是量果二者所诠之主要，唯识宗的不共量果，此说不应理，因为经部宗也承认之故。如云：此应施于一切。又《理藏》云：其中自证量果者，名言宗派多相同。如是说故。 若问：那么法师法胜于量果二者之时所说的量果，以及《理藏》中所说的真实相的量果相违耶？ 无过失，因为唯识宗的宗规，在安立根识的量果之时，没有比所取相其他的所量，经部宗的宗规，此时有比所取相其他的所量外境，因此是以外境不存在的所取相作为所量而作意的量果之故。 有些人说，成为知识自性的青色是所量，其相显现之后，对其新而不欺骗的知识是量，真实了知它的量果，此说不应理，成为知识自性的青色，是取青色根现的所取相，或者不是？ 若不是，则没有成为此处所说的所取相是所量的意义，另外，彼法，应是外境，任何作为取青色根现的所量之青色，因为与其同时并非决定所缘之故。二者之宗皆承认。若是所取相，则取青色根现法，成为知识自性的青色，于汝非为生起形象之因，应是，因为汝与其是同一实物之故。遮遣之宗承认。 又，取青色根现，于彼是自证或者他证？ 若如前者，则与其相显现相违，若如后者，则取青色根现，成为取青色根现之自性。
English
Because of the distinction, it is not possible to agree, because the apprehended aspect is established from the way it understands the external, distant object from itself, because it is established without regard to the apprehending aspect. Because it is not another meaning, in the external, one should not rely on the apprehending subject, as it is said. Furthermore, all other cognitions should be self-cognition, because all apprehended aspects are apprehending aspects. Some say that the apprehended aspect is the object to be measured, the apprehending aspect is the valid cognition, and self-cognition is the result. This valid cognition and result is the main subject to be taught in the second of valid cognition and result, and it is the unique valid cognition and result of the Mind-Only school. This is not reasonable, because the Sutra school also accepts it. As it is said: "This should be applied to all." And from the Treatise on Reasoning: "Among them, the self-cognition valid cognition and result, the terminology and philosophical tenets are mostly the same." So it is said. If asked: Then, is there a contradiction between the valid cognition and result that Master Dharmottara said at the time of the second valid cognition and result, and the valid cognition and result of the true aspect in the Treatise on Reasoning? There is no fault, because in the Mind-Only school's system, when establishing the valid cognition and result of sense consciousness, there is no object to be measured other than the apprehended aspect. In the Sutra school's system, at that time, there is an external object to be measured other than the apprehended aspect, so it is because it is the valid cognition and result that intends the apprehended aspect, which does not have an external object, as the object to be measured. Some say that the blue that has become the nature of knowledge is the object to be measured, and after its appearance, the knowledge that is new and not deceptive to it is the valid cognition, and the result of valid cognition is the actual realization of it. This is not reasonable, is the blue that has become the nature of knowledge the apprehended aspect of the blue-grasping sense perception, or is it not? If it is not, then it has not become the meaning of the apprehended aspect being the object to be measured here. Furthermore, that phenomenon should be an external object, whatever blue that has become the object to be measured of the blue-grasping sense perception, because it is not a definite object of focus simultaneously with it. Both signs are accepted. If it is the apprehended aspect, then the blue-grasping sense perception, the blue that has become the nature of knowledge, should not be the cause of generating the image for you, because you and it are the same substance. The negated sign is accepted. Also, is the blue-grasping sense perception self-cognition or other-cognition to it? If it is the former, then it contradicts its appearance, if it is the latter, then the blue-grasping sense perception has become the nature of the blue-grasping sense perception.
Tibetan
་པའི་སྔོན་པོ་ལ་གཞན་རིག་ཏུ་ཐལ། ཁས་བླངས་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལ་གཞན་རིགས་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཙམ་པའི་ལྟར་ན། གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག །ཡོད་པ་མིན་ཡང་གཞལ་བྱ་དང་། །འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱས། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྣམ་བཅས་པ་དག་གཟུང་བར་སྣང་བ་གཞལ་བྱ། དེ་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཚད་མ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པ་གཞལ་བྱ་དང་ཚད་འབྲས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་ལྟར་དུས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །རྣམ་བརྫུན་པ་དོན་དུ་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་གཞལ་བྱ། དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། རང་རིག་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུར་འདོད་པས་གཞལ་བྱ་དང་། ཚད་འབྲས་གཉིས་སྐྲ་སོགས་སྣང་བ་ལྟར་གཅིག་པ་བཀག་པར་འདོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ། སྤྱིར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་འདོད་ཀྱང་། གཟུང་རྣམ་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ལ་གཟུང་རྣམ་དང་། རྣམ་བདེན་པས་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་གཟུང་བར་སྣང་བ་ལ་གཟུང་རྣམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་བདེན་པས་དེ་ཉིད་གཞལ་བྱར་བྱས་ནས་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་རྣམ་བདེན་པ་ལ་སྦྱར་བ་ཡང་འདི་ལ་དགོངས་ཏེ། ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཤེས་པ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིར་འགག་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གི །བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་སྒྲོ་བཏགས་གཞལ་བྱ། དེ་དངོས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་སྣང་བའི་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་བཞེད་དོ། །དེ་དངོས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་སྒྲོ་བཏགས་དེ་རང
Chinese
那么，对于蓝色的认知来说，就成了他识。因为已经承诺了这一点。如果承认，那么它就成了对它的现量。因为已经承认了这一点。如果承认，那么，这个法，对于自己的本体来说，就成了自证现量。因为已经承认了这一点。如果承认，那么，这个法，对于成为自己体性的蓝色来说，就成了非他识。因为对于自己的本体来说，是自证现量。第二，在《理藏自释》中说，随顺唯识宗的观点：所取、能取、以及识，虽非实有然可量，能量以及果位者，如其显现而安立。如是所说。对于有相部来说，显现为所取的，是所量；显现为能取的，是量；自证的自性，被认为是果，如同体验所量和量果的乐与苦一样，认为在时间和本体上是一体的。对于无相部来说，显现为义的虚假增益，是所量；执持它的知识是量；自证的假名，被认为是果，因此，所量和量果二者，如同毛发等显现一样，被认为遮止是一体的。如是所说之义。一般来说，将所取相作为所量，量和果二者，显宗和心宗都承认。但是，在所取相上，有不相同的差别。经部宗认为，从外境所生的角度，它的相显现，就是所取相。而随相唯识宗认为，即使没有外境，也由于习气的力量，知识本身显现为所取，这就是所取相。因此，随相唯识宗将它本身作为所量，从而完全断除它的能取相是量，并且体验它的自证自性，认为是果。将所取相作为所量的量果，也与随相唯识宗相联系，这是因为，在量果二者的场合中的所取相，即使没有外境，也由于习气的力量，知识本身显现为能取和所取的所取相。这里说：某物的灭亡，是某物的习气彻底苏醒的原因，因此，心识对于相的决定，不依赖于外境。因为这样说了。对于无相部来说，显现为义的所取相，是增益所量；真实执持它的知识是量；显现为体验它的自证假名，认为是果。真实执持它的知识，就是所取相增益本身。
English
Then, for the cognition of blue, it becomes other-cognition. Because this has been promised. If admitted, then it becomes direct perception of it. Because this has been admitted. If admitted, then, this dharma, for its own essence, becomes self-cognition direct perception. Because this has been admitted. If admitted, then, this dharma, for the blue that has become its own nature, becomes non-other-cognition. Because for its own essence, it is self-cognition direct perception. Secondly, in the "Treasure of Reasoning Self-Commentary," it says, according to the Mind-Only School's view: The apprehended, the apprehender, and consciousness, although not truly existent, are measurable, the measurer, and the result, are established as they appear. As it is said. For the aspectarians, what appears as the apprehended is the measurable; what appears as the apprehender is the valid cognition; the nature of self-cognition is considered the result, just as experiencing the pleasure and pain of the measurable and the result of valid cognition, they consider it to be one in time and essence. For the non-aspectarians, the false imputation that appears as meaning is the measurable; the knowledge that grasps it is the valid cognition; the nominal self-cognition is considered the result, therefore, the measurable and the result of valid cognition, like the appearance of hair and so on, are considered to be prohibited from being one. As the meaning of what is said. Generally, taking the apprehended aspect as the measurable, both the Sutra School and the Mind-Only School acknowledge the valid cognition and the result. However, there are different distinctions in the apprehended aspect. The Sutra School considers that the aspect that arises from the external object is the apprehended aspect. The Aspect-True Mind-Only School considers that even without an external object, due to the power of habit, knowledge itself appears as the apprehended, and this is the apprehended aspect. Therefore, the Aspect-True Mind-Only School takes it itself as the measurable, thereby completely cutting off its apprehender aspect as the valid cognition, and experiencing its self-cognition nature, considers it the result. Taking the apprehended aspect as the measurable, the valid cognition and the result are also related to the Aspect-True Mind-Only School, because the apprehended aspect in the case of the two, the valid cognition and the result, even without an external object, due to the power of habit, knowledge itself appears as the apprehended aspect of the apprehender and the apprehended. Here it says: The destruction of something is the cause of the complete awakening of the habit of something, therefore, the mind's determination of the aspect does not depend on the external object. Because it is said so. For the non-aspectarians, the apprehended aspect that appears as meaning is the imputed measurable; the knowledge that truly grasps it is the valid cognition; the nominal self-cognition that appears to experience it is considered the result. The knowledge that truly grasps it is the imputed apprehended aspect itself.