Tibetan
ན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་རྟོགས་པར་ཐལ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཞིག དེ་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། དོན་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པས་དེ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བ་སེམས་སུ་བསྒྲུབ། སེམས་སྐད་ཅིག་མར་བསྒྲུབ། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ། གསལ་ཞིང་རིག་པའི་རྟགས་དང་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་འདི་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་དང་དེ་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྫས་གཞན་མིན་ཏེ། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཤེས་པའི་རྫས་དང་། དེ་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱི་དོན་མེད་པར་གྲུབ་པས་རྣམ་རིག་གི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་བརྫུན་པས་ནི་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་རོལ་དོན་དང་ཤེས་པ་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པས་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སྣང་བ་ལྟར་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པའི་མཐོང་བ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྣང་བའི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་གཟུང་རྣམ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ལ། དེ་མ་གྲུབ་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཁོ་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་འཇིག་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཆ་བཅས་འགོག་པས་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི་ཁ་ཅིག སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་གྱི་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ལ། དེ་གསུམ་རེ་རེ་ཡང་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་གྱི་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་ཆ་ཤས་ཐུག་པ་མེད་པས་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་ཟེར། གཉིས་པ་ལ། རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག ལུང་དང་འགལ་བས་དགག་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དུས་ཀྱི་ཐུང་མཐའ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པ་དང་འགལ། མེད་ན་དུས་ཐམས་ཅད་རིང་པོ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མེད་པ་ཡིན་ནམ། དུས་གཏན་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མེད་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། ལྟོས་ས་ཐུང་ངུ་མེད་པར་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རིང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་དང་བཅས་པར་འགལ་ལོ། །ཡང་བགོས་པས་ཐུང་དུ་སོང་མ་སོང་བརྟགས་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་པོ་སྐད་ཅིག་ལས་ཐུང་དུ་སོང་ངམ་མ་སོང་། སོང་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་པ་དང་འགལ། མ་སོང་ན་དེ་གསུམ་པོ་སྐད་ཅིག་གི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་མིན་པར་ཐལ། དབྱེ་གཞི་སྐད་ཅིག་ལ་ལྟོས་ནས་ཐུང་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནམ་མིན། མིན་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པ་དང་འགལ། ཡིན་ན། དངོས་རྒྱུ་ནུས་པ་ཐོགས་མེད་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དེ་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་འབྲས་བུའི་བར་དུ་དངོས་རྒྱུ་སྐད་ཅིག་མ་ཕྱི་མས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་མེད་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བསྐལ་པ་དང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་ཡུན་རིང་ཐུང་མཉམ་པར་ཐལ། ཆ་ཤས་ཐུག་མེད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་ཡིན་ན། རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་སྐྱེ་གནས་འཇིག་གསུམ་གྱི་བར་སྡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་དེ་རང་གི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་གནས་སམ་མི་གནས། མི་གནས་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པ་དང་འགལ། གནས་ན་རྟག་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་མེད་པར་འདོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པ་མ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། ཐ་མའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་ལ་ནི་ཆ་ཤས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བ་སེམས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། སེམས་སྐད་ཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་དང་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མཚུངས་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ། བདེན་བརྫུན་དང་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་གཉིས་མེད་མཚུངས་ཡིན་ཏེ། དྲུག་གིས་ཅིག་ཆར
Chinese
那么，第一个刹那的现量证悟应成，因为从它所生的任何事物，都和它一样具有青色的相状。如果按照第四种说法，那就不合理，因为事物没有被现量所证悟，所以不能从中引出确定性。第二，为了建立唯识宗的量果，分为两个部分：建立正量和驳斥争论。第一部分分为三个方面：建立显现为心，建立心为刹那，建立刹那无分。第一，通过清晰和觉知的特征，以及同时决定之特征来建立。第一种情况是：在眼识中显现的青色，是法，是识，因为它是清晰和觉知的。第二种情况是：在眼识中显现的青色和眼识本身，两者是法，不是其他物质，因为它们是同时决定的。通过同样的理路，可以成立眼识在自身时间中显现的是识的自性，并且成立没有独立于识之外的外境，因此，建立唯识的宗义是建立在相分真实的立场上。如果从相分虚假的立场来看，眼识在自身时间中显现的，在外境和识的任何方面都不是真实的，就像患有眼疾的人看到毛发一样，虽然在事物本身中不存在，但由于无始以来的见解串习的习气力，而显现为一种虚构。因此，所取相分没有成立为真实，由于它没有成立，所以依赖于它的能取相分也没有成立为真实，并且认为能取和所取二者皆空的自明自证的智慧才是真实成立的。第二，心是法，是刹那坏灭的，因为它不依赖于从自身因之后产生的其他坏灭因，而是自行坏灭。第三，通过遮破有分而成立。对此，有陈述观点和驳斥观点两种。第一种观点是：有些人认为，一切刹那都具有生、住、灭三个部分，并且这三个部分中的每一个部分也都具有生、住、灭三个部分，因为它们是有为法。因此，刹那具有无穷无尽的部分，所以不存在无分刹那。第二，分为三种驳斥：通过分析来驳斥，通过荒谬的结论来驳斥，通过与经文相违背来驳斥。第一种是：时间有最小的极限吗？如果有，就与没有无分刹那相矛盾；如果没有，那么所有的时间都是漫长的
English
Then, the first moment of direct perception should be realized, because whatever arises from it is the same as it in having the appearance of blue. If according to the fourth statement, it is not reasonable, because the object has not been realized by direct perception, so it is not reasonable to draw certainty from it. Second, in order to establish the result of valid cognition according to the Mind-Only school, there are two parts: establishing the valid cognition itself and refuting arguments. The first part has three aspects: establishing appearance as mind, establishing mind as momentary, and establishing the moment as partless. First, it is established by the sign of clarity and awareness, and by the sign of simultaneous determination. The first case is: the appearance of blue in the sense consciousness is the subject, it is consciousness, because it is clear and aware. The second case is: the sense consciousness that appears as blue and the appearance of blue in it are both the subject, they are not other substances, because they are simultaneously determined. By the same reasoning, it can be established that what appears to the sense consciousness in its own time is the nature of consciousness, and that there is no external object separate from it. Therefore, establishing the Mind-Only doctrine is based on the position that the aspect is real. If from the position that the aspect is false, what appears to the sense consciousness in its own time is not real in any aspect of external objects and consciousness. Just like someone with blurred vision sees hair, although it does not exist in the thing itself, it appears as a fabrication due to the power of the habitual imprints of beginningless seeing. Therefore, the apprehended aspect is not established as real, and because it is not established, the apprehending aspect that depends on it is also not established as real, and it is believed that only the self-knowing and self-illuminating wisdom that is empty of both the apprehended and the apprehending is truly established. Second, mind is the subject, it is momentary, because it does not depend on other causes of destruction that arise after its own cause, but is destroyed by itself. Third, it is established by refuting parts. There are two aspects to this: stating the position and refuting it. The first view is: some say that all moments have three parts: arising, abiding, and ceasing, and each of these three parts also has three parts: arising, abiding, and ceasing, because they are conditioned phenomena. Therefore, a moment has endless parts, so a partless moment is impossible. Second, there are three refutations: refuting by analysis, refuting by absurd conclusions, and refuting by contradicting the scriptures. The first is: is there a smallest limit of time? If there is, it contradicts the absence of a partless moment; if there is not, then all time is long
Chinese
是因为没有原因吗？还是因为没有永恒的原因？如果是第一种情况，那是不合理的，因为没有短的所依处，就没有依赖于它的长的。如果是第二种情况，那么一切刹那都与生、住、灭三者相矛盾。而且，如果分析分割后是变短了还是没变短，也是不合理的，刹那的生、住、灭三者比刹那更短了吗？如果变短了，就与刹那无分相矛盾。如果没有变短，那么这三者就不是刹那的前后部分，因为相对于作为分割基础的刹那来说，没有变短。而且，如果分析实体、原因、能力、无碍，也是不合理的，实体、原因、能力、无碍是与刹那有分还是无分？如果无分，就与没有刹那无分相矛盾。如果有分，那么实体、原因、能力、无碍的第一个刹那就不会成为实体原因，因为在它和结果之间，被后面的实体原因刹那所隔断。第二种情况是，不可能只有一个刹那，因为一切刹那都具有三者的自性。如果承认，那么就没有三个刹那，因为没有一个刹那。此外，劫和刹那二者在时间长短上相等，因为在无限的部分上相同。如果是事物，那么就必须是常恒的，因为如果是事物，就必然存在于生、住、灭三者之间。现在的刹那存在于它自己的第二个刹那中吗？还是不存在？如果不存在，就与没有刹那无分相矛盾。如果存在，那么就成了常恒。因此，认为没有刹那无分，就是不了解法称的现量成立之理。第三种是，与《释量论》中所说“在最后阶段没有完全变化，因此刹那没有部分”相矛盾。第二部分有三点：驳斥关于现象是心的辩论，驳斥关于心是刹那的辩论，驳斥关于刹那是无分的辩论。第一点有两点：驳斥微尘和意识刹那相同的辩论，驳斥真假、迷惑不迷惑不合理的辩论。第一点是，如果微尘方分的无分和意识刹那的无分二者是无二无别的，那么六者同时……
English
Is it because there is no reason? Or is it because there is no eternal reason? If it is the first case, it is unreasonable, because without a short basis of dependence, there is no long that depends on it. If it is the second case, then all instants contradict the three of arising, abiding, and ceasing. Moreover, if it is examined whether it becomes shorter or not after division, it is also unreasonable. Are the arising, abiding, and ceasing of an instant shorter than the instant? If it becomes shorter, it contradicts the indivisibility of the instant. If it does not become shorter, then these three are not the earlier and later parts of the instant, because it does not become shorter relative to the instant as the basis of division. Moreover, if one examines substance, cause, ability, and unobstructedness, it is also unreasonable. Is the substance, cause, ability, and unobstructedness with or without parts of an instant? If it is without parts, it contradicts the absence of an indivisible instant. If it is with parts, then the first instant of substance, cause, ability, and unobstructedness will not become a substantial cause, because between it and the result, it is interrupted by the later instant of substantial cause. The second case is that it is impossible for there to be only one instant, because all instants have the nature of three. If it is admitted, then there are no three instants, because there is no one instant. Furthermore, a kalpa and an instant are equal in length, because they are the same in infinite parts. If it is a thing, then it must be permanent, because if it is a thing, it necessarily exists between the three of arising, abiding, and ceasing. Does the present instant exist in its own second instant? Or does it not exist? If it does not exist, it contradicts the absence of an indivisible instant. If it exists, then it becomes permanent. Therefore, to think that there is no indivisible instant is simply not understanding Dharmakirti's logic of direct perception. The third is that it contradicts what is said in the Pramāṇavārttika, "In the final stage, there is no complete change, therefore an instant has no parts." The second part has three points: refuting the debate about phenomena being mind, refuting the debate about mind being instantaneous, and refuting the debate about instants being indivisible. The first point has two points: refuting the debate about atoms and consciousness being simultaneous, and refuting the debate about true and false, delusion and non-delusion being unreasonable. The first point is that if the indivisible of the atom's direction and the indivisible of the instant of consciousness are non-dual and the same, then the six simultaneously...