Tibetan
ང་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཤུ་པ་ལས། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་ནི། །དེས་འདུལ་བ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། །དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། །རྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་བཞིན། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དགོས་པའི་དབང་གིས་རྒྱལ་བ་རྣམས། །ང་དང་ང་ཡི་ཞེས་བསྟན་ལྟར། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། །དེ་བཞིན་དགོས་པའི་དབང་གིས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཚད་མ་དོན་འདྲ་བ་དགག་པ་ལ། འདྲ་ཡུལ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག འདྲ་ཚུལ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་དེ་ཕྱི་དོན་དང་འདྲ་ན། ཕྱི་དོན་རྡུལ་ཕྲན་དང་འདྲའམ། རགས་པ་དང་འདྲ། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། རྡུལ་ཕྲན་ནི་ངོ་བོ་ཕྲ་ཞིང་གྲངས་མང་བར་གནས་ལ། དབང་ཤེས་ལ་རགས་པ་ལིང་པོ་གཅིག་གི་རྣམ་པ་ཤར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་གང་གིས་ན། །རགས་པར་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། རགས་པ་ཆ་མེད་དང་འདྲའམ་ཆ་བཅས་དང་འདྲ། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། རགས་པ་ཆ་མེད་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། རགས་པ་ཆ་བཅས་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པས་དེའི་རྒྱུར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཤེས་དེ་ཕྱི་དོན་དང་འདྲ་ན། དེ་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲའམ། ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲ། དང་པོ་ལྟར་ན། དབང་ཤེས་བེམ་པོར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དེ་དང་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲ་བའི་ཕྱིར། བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲ་ན་ནི། །ཤེས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །ཞེས་སོ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཀྱིས་སེར་པོ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་འདྲ་བའི་ཕྱིར། ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་མཚུངས་ན་ནི། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མྱོང་འགྱུར། །གསུམ་པ་ནི། འདྲ་བ་ཉིད་མ་གྲུབ་སྟེ། འདྲ་བའི་དོན་སྔར་ཚད་མས་རྟོགས་ཟིན་པའི་དོན་དང་། ཕྱིས་མཐོང་བའི་དོན་འདྲ་བར་བཟུང་བ་ལ་འཇོག་དགོས་པ་ལས་སྔར་ཕྱི་དོན་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུ་དོན་རྟོགས་དགག་པ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་རིག་ན་དོན་རྟོགས་པར་གང་གིས་འཇོག དོན་ལས་སྐྱེ་པས་འཇོག་གམ། འདྲ་བས་འཇོག་གམ། དེ་གཉིས་ཚོགས་པས་འཇོག་གམ། ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་པ་དང་གསུམ་ཚོགས་པས་འཇོག དང་པོ་ལྟར་ན། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་རྟོག་པར་ཐལ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྔར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛི
Chinese
我已说过，在《二十颂》中说：“对于有色等生处，是为调伏者所说，乃是随顺其意而说，如化生之有情。”又如《六十正理论》中说：“诸胜者以必要故，如是宣说我与我所，蕴、界及诸处，亦如是因必要而说。”因为这样说的缘故。第二，破斥量与义相同。从相似的处所观察而破斥，从相似的方式观察而破斥，以及相似本身也不成立这三种。第一种是：如果根识与外境相同，那么外境是与微尘相同，还是与粗大相同？如果如第一种，则不合理，因为微尘的自性是细小且数量众多，而根识则显现为粗大、浑圆一体的形象。因为那些微尘，是以什么，能使之成为显现为粗大的那种形象呢？就像这样说的。如果如第二种，那么粗大是与无分相同，还是与有分相同？如果如第一种，则不合理，因为粗大无分已经被遮破了。如果如第二种，也不合理，因为粗大有分没有成立为实物，因此不能作为它的因。第二种是：如果根识与外境相同，那么它是以本体全部相同，还是以部分相同？如果如第一种，那么根识会变成物质，因为它与它以本体全部相同。如果以本体全部相同，那么识就不再是识了。就像这样说的。如果如第二种，那么先前显现的根识会了知黄色，因为它与它以部分相同。如果以部分相同，那么一切都会体验一切。第三种是：相似本身不成立，因为相似的意义必须安立在先前以量已了知的意义，与后来见到的意义被认为是相似的基础上，但先前并没有见到外境。第三，破斥果为义的证悟。如果根识了知义，那么以什么来安立为证悟义？是以从义产生来安立吗？是以相似来安立吗？是以这两者集合来安立吗？是以能引出确定性和三者集合来安立。如果如第一种，那么根识，作为有法，应成为了知有色之根，因为它从它产生。如果如第二种，那么先前已经遮破了。如果如第三种，那么缘取蓝色的根现识的第二刹那，作为有法，缘取蓝色
English
I have said that, in the "Twenty Verses," it says: "For those with forms and other sense bases, it is said for those who are to be tamed, it is said according to their intention, like beings born miraculously." And also, in the "Sixty Stanzas on Reasoning," it says: "Due to necessity, the victorious ones, have taught 'I' and 'mine,' likewise, aggregates, elements, and sense bases, are taught due to necessity." Because it is said so. Second, refuting that valid cognition is the same as the object. Refuting by examining the place of similarity, refuting by examining the manner of similarity, and that similarity itself is not established, these three. The first is: If sense consciousness is the same as the external object, is the external object the same as atoms, or the same as grossness? If it is like the first, it is not reasonable, because the nature of atoms is subtle and exists in large numbers, while in sense consciousness, the appearance of a gross, round, and unified form arises. Because of which of those atoms, does it make it appear as such a gross appearance? Like this it is said. If it is like the second, is the gross the same as partless, or the same as having parts? If it is like the first, it is not reasonable, because partless grossness has already been refuted. If it is like the second, it is also not reasonable, because grossness with parts is not established as a substance, therefore it is not reasonable as its cause. The second is: If sense consciousness is the same as the external object, is it the same in all its essence, or the same in some parts? If it is like the first, sense consciousness will become material, because it is the same as it in all its essence. If it is the same in all its essence, then consciousness will no longer be consciousness. Like this it is said. If it is like the second, then the previously appearing sense consciousness will cognize yellow, because it is the same as it in some parts. If it is the same in some parts, then everything will experience everything. The third is: Similarity itself is not established, because the meaning of similarity must be established on the basis that the meaning previously cognized by valid cognition and the meaning seen later are regarded as similar, but previously there was no seeing of the external object. Third, refuting the realization of the object as the result. If sense consciousness knows the object, then by what is it established as realizing the object? Is it established by arising from the object? Is it established by similarity? Is it established by the combination of these two? Is it established by the combination of the ability to lead to certainty and the three? If it is like the first, then sense consciousness, as the subject, should become the cognition of the sense organ with form, because it arises from it. If it is like the second, then it has already been refuted. If it is like the third, then the second moment of the blue-grasping sense manifest consciousness, as the subject, grasping blue