Tibetan
དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཞན་ཡང་དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན། དཔྱད་ན་དུ་བ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་དུ་བ་མེའི་འབྲས་བུར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དཔྱད་ན་དུ་བ་མེ་ལ་རག་མ་ལས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔྱད་ན་དུ་བ་མེ་ལས་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་རག་ལས་མེད་པར་ཡང་། །རྟོག་པ་ཡིས་ནི་འབྲེལ་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དཔྱད་ན་མེ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུ་བ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་དུ་བ་མེ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། འདི་དང་ཕྱི་དོན་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་བདེན་པར་གྲུབ་མ་གྲུབ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ། དཔྱད་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་འཛིན་ན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་དཔྱད་ན་དོན་རིག་འབྲས་བུར་འགྱུར་བས་ཚད་འབྲས་གསུམ་པའི་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁོ་བོ་ནི། འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད། །ཅེས་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན། །རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད། །ཅེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ལྟོས་ནས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་འཛིན་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པ་རང་གི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པ་འདི་གཉིས་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རིག་སྨྲ་བའི་ཚད་འབྲས་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚུལ། རྣམ་འགྲེལ་ལས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཚུལ། དེ་དག་གི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། ཤེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྐྱེ་སྟེ། རང་གི་སྣང་བ་དང་། ཡུལ་གྱི་སྣང་བའོ། །སྣང་བ་དེ་གཉིས་ལས་རང་རིག་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་པ་འདི་དཔྱད་པའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བྱས་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་ནོ། །ཡང་། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་དོན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རང་རིག་པ་ལས་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདིས་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་ནས་དོན་རིག་འབྲས
Chinese
对此，有些人说，如果进行分析，那么外境就不成立了，因为如果进行分析，外境就不能通过量成立。承认这个理由。另外，如果进行分析，那么衡量外境的量就不存在了，因为如果进行分析，外境就不能通过量来认识。不能接受这种说法，因为如果进行分析，外境就被证明是真实的。如果这样说，那么如果进行分析，烟就不成立了，因为如果进行分析，烟就不能被证明是火的果实。承认这个遍。理由成立，因为如果进行分析，烟就不依赖于火，因为如果进行分析，烟已经从火中产生。就像这样，也是因为从自己的因中产生。即使果实不依赖于因，分别念也会将它们联系起来。这样说过。另外，如果进行分析，从火中产生的烟就不成立了，因为如果进行分析，烟不是从火中产生的。不能接受这种说法，因为这个和衡量外境的量，两者在是否真实成立上是相同的。因此，按照经部宗的观点，如果进行分析，当识通过感官来认识外境时，如果将外境作为衡量对象，那么如果进行分析，识就会变成果识，因此会与量、果、士夫三者的主要教义相违背。我说是，世俗是执持物质的因。这样说，当分析自己的体性时，说是自证是果。遵循这些观点，依赖于世俗的说法，感官识执持外境，以及经部宗自己的观点，这两种观点在通过推理进行分析时，识执持自己的体性，这两种观点我都说。第二，唯识宗的量和果有三种：经中如何讲述的方式，释论中如何阐述的方式，以及确定这些意义的方式。第一种是，经中说：或者自证是果。以及，在它的注释中说：识产生两种显现，即自己的显现和境的显现。在这两种显现中，自证是果。当分析这个时，将所取相作为衡量对象，从而阐述自证是果。还有，从它的体性中确定意义。以及，在它的注释中说：当识与境一起成为意义时，从与它相符的自证中，就会理解想要或不想要的意义。这表明在名言上，将外境作为衡量对象，从而产生果识。
English
Some say that if analyzed, the external object is not established, because if analyzed, the external object is not established by valid cognition. The reason is accepted. Furthermore, if analyzed, there is no valid cognition that measures the external object, because if analyzed, the external object is not understood by valid cognition. This cannot be accepted, because if analyzed, the external object is proven to be true. If it is said like that, then if analyzed, smoke is not established, because if analyzed, smoke is not proven to be the fruit of fire. The pervasion is accepted. The reason is established, because if analyzed, smoke does not depend on fire, because if analyzed, smoke has already arisen from fire. Likewise, it is also because it is established from its own cause. Even if the fruit does not depend on the cause, conceptual thought connects them. It is said like that. Furthermore, if analyzed, smoke that arises from fire is not established, because if analyzed, smoke does not arise from fire. This cannot be accepted, because this and the valid cognition that measures the external object are the same in whether or not they are truly established. Therefore, according to the Sautrantika school, if analyzed, when sense consciousness grasps the external object, if the external object is made the object of measurement, then if analyzed, consciousness becomes the fruit consciousness, so it will contradict the main teachings of the three, valid cognition, fruit, and person. I say that the world is the cause of grasping form. It is said like that, and when analyzing one's own nature, it is said that self-awareness is the fruit. Following these views, relying on worldly terms, sense consciousness grasps the external object, and the Sautrantika's own view, these two views, when analyzed by reasoning, consciousness grasps its own nature, these two views I speak of. Secondly, the valid cognition and fruit of the Mind-Only school have three aspects: how it is explained in the sutras, how it is taught in the commentaries, and how to ascertain the meaning of these. The first is: In the sutra, it says: Or self-awareness is the fruit. And, in its commentary, it says: Consciousness arises with two appearances, namely its own appearance and the appearance of the object. Of these two appearances, self-awareness is the fruit. When analyzing this, the apprehended aspect is made the object of measurement, thereby explaining that self-awareness is the fruit. Also, from its nature, meaning is determined. And, in its commentary, it says: When consciousness together with the object is the meaning, from the self-awareness that is in accordance with it, the desired or undesired meaning will be understood. This shows that in conventional terms, the external object is made the object of measurement, thereby producing fruit consciousness.
Tibetan
་བུར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དཔྱད་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དོན་འགྲེལ་བ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དོན་འགྲེལ་བའོ། །དང་པོ་ལ། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱི་དོན་གྱིས་གཏད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་དང་། དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དོན་རིགས་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དྲིས་ནས་འགོག་པ་ནི། དོན་རིག་གང་ཡིན་ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་དྲུག་གོ །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་པར་གྲུབ་པ་ནི། དེ་ཡི་མྱོང་དེ་བདག་ཉིད་དེ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ། གྲགས་པ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་ནི། དེ་ཡི་དངོས་དེ་སྔོ་སོགས་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ །མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་ནི། ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་ནི། གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་གཉིས་སོ། །གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མེད་པས་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་ནི། དེས་ན་ཞེས་སོགས་ཚིག་རྐང་གཉིས་སོ། །མདོར་ན་དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་པས་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཕྱི་དོན་མ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱི་དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་གཞན་རིག་གི་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེ་བཀག་ནས་རིག་བྱ་དོན་གཞན་མེད་པས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་པའོ། །ད་ནི་གཉིས་པ་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་སྒྲུབ་པ་ལ། ཕྱི་དོན་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དྲིས་ནས་འགོག་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མྱོང་གྱུར་ན། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། འདིར་འགའ་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གི །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །དེས་ན་སྣང་བ་བློ་གཅིག་ཉིད། ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་རང་རིག་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །མདོར་ན་འདི་དག་གིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཕྱི་དོན་དུ་འདོད་པ་བཀག་ནས་དེ་ཉིད་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྟན་ཏེ། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་པའི་རྩ་འགྲེལ་ལ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་སོ་སོར་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུ
Chinese
已经显示了。第二部分分为两个方面：分析而言，是解释将自证作为结果的根本论和注释的意义；从名言上说，是解释将意义的理解作为结果的根本论和注释的意义。第一部分包括：通过阻止感官意识在自身显现的外境作为结果，来显示自证为结果；以及通过阻止感官意识在自身显现的外境，来显示自证为结果。在第一部分中，通过询问并阻止意义理解作为结果的论证方式，即“意义理解是什么”等六个偈颂。因此，成立了能取和所取并非不同实体的观点，即“它的体验即是自身”等两个偈颂。为了消除对此的辩驳，首先消除与世俗相违背的观点，即“它的事物是蓝色等外境”等一个偈颂。消除与体验相违背的观点，即“如何是它的自身”等两个偈颂。消除与所见相违背的观点，即“何时能取和所取被区分”等一个半偈颂。由于能取和所取并非不同实体，因此成立了自证作为结果的观点，即“因此”等两个词。总之，到此为止，经部宗认为感官意识在自身显现的所取形象虽然不是外境，但由于外境从自身方面施加影响，因此是其他意识的对境，这种观点被阻止，因为没有其他所知事物，所以显示了自证作为结果。现在是第二部分，通过阻止感官意识在自身显现的外境，来成立自证作为结果的观点。首先，通过询问并阻止外境的论证方式，即“如果体验到外境”等三个偈颂。为了消除对此的辩驳，即“此处一些是另一些的”等一个偈颂。因此，显现是一个心识，是显现为两种方式的所取形象，而不是外境，从而成立了自证作为结果的观点，即“因此一个有二方式”等一个偈颂。总之，这些通过阻止分别说部认为感官意识在自身显现的形象本身就是外境的观点，从而显示了它本身就是所取形象，因此是自证作为结果。或者说，是自证作为结果。这样，在根本论和注释中，分别阻止了声闻部的两个派别，从而成立了自证作为结果
English
It has been shown. The second part is divided into two aspects: Analytically, it is to explain the meaning of the root text and commentary that shows self-awareness as the result; from the perspective of convention, it is to explain the meaning of the root text and commentary that shows the understanding of meaning as the result. The first part includes: by preventing the external object that appears to the sense consciousness in its own time from being the result, showing self-awareness as the result; and by preventing the external object that appears to the sense consciousness in its own time from being the external object, showing self-awareness as the result. In the first part, by asking and preventing the proof that the understanding of meaning is the result, it is "What is the understanding of meaning?" and so on, six verses. Therefore, it is established that the grasper and the grasped are not different entities, that is, "Its experience is itself," and so on, two verses. In order to eliminate the dispute against this, first eliminate the contradiction with fame, that is, "Its object is blue, etc.," and so on, one verse. Eliminating the contradiction with experience is "How is it its own nature?" and so on, two verses. Eliminating the contradiction with seeing is "When the grasper and the grasped are distinguished," and so on, one and a half verses. Since the grasper and the grasped are not different entities, it is established that self-awareness is the result, that is, "Therefore," and so on, two words. In short, up to this point, the Sautrantikas prevent the appearance of the grasped aspect in the sense consciousness in its own time, although it is not an external object, but because the external object imposes its own aspect, it is considered to be the object of other consciousnesses, and because there is no other object of knowledge, it shows self-awareness as the result. Now is the second part, by preventing the external object that appears to the sense consciousness in its own time, to establish self-awareness as the result. First, by asking and preventing the proof of the external object, it is "If the external is experienced," and so on, three verses. In order to eliminate the dispute against this, it is "Here some are of some," and so on, one verse. Therefore, the appearance is one mind, which is the grasped aspect that appears in two ways, but not the external object, thus establishing self-awareness as the result, that is, "Therefore, one has two ways," and so on, one verse. In short, these prevent the Vaibhashikas from thinking that the appearance itself that appears to the sense consciousness in its own time is the external object, thus showing that it itself is the grasped aspect, so it is self-awareness as the result. Or, it is self-awareness as the result. In this way, in the root text and commentary, the two divisions of the Hearers are separately prevented, thus establishing self-awareness as the result.