Tibetan
ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་རྒྱུ་དང་། ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པའོ། །དམ་བཅའ་གསུམ་པ་ནི། འཛིན་པ་རྟོག་པ་དང་། རྟོག་མེད་འཁྲུལ་ཤེས་རྣམས་ནི་སྣང་ཡུལ་དངོས་པོར་མེད་ཅིང་ཡུལ་ཅན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་རྟོག་མེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་རྣམ་སྣང་ཡུལ་དངོས་པོར་གྲུབ་ཅིང་ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། ཡུལ་གཞན་ལ་དམིགས་པའི་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་དེ་རང་གི་གཟུང་རྣམ་ལ་ལྟོས་ཏེ་མྱོང་བྱེད་ཀྱང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་། སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དམིགས་མྱོང་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན། །དོན་དང་འདྲ་བ་དམིགས་པ་སྟེ། །རང་ཉིད་གསལ་བ་བདག་མྱོང་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དམ་བཅའ་བཞི་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ལ་ཡང་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་གཉིས་ལས། རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་བཅས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་ནས་དབང་ཤེས་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པའི་རྗེས་སུ་རྟོག་པའི་ལིང་པོ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ་རགས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ནི་དེ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་ལྔ་པ་ནི། ཕྱི་དོན་དང་དེ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གཟུང་འཛིན་ཡིན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ཡང་མིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་དང་དངོས་སུ་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དངོས་སུ་མིན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འདི་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་བྱེད་པ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་དང་། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་སྟེ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི། ཞེས་པའི་གཞལ་བྱ་ཞེས་པ་དང་། དོན་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་སྟོན། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་དང་། གཞལ་བྱའི་རང་བཞིན་ཞེས་དང་། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མ་སྟོན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི་ཞེས་དང་། དོན་རྟོགས་པ་ཡི་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་སྟོན་ཏེ། འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་མཆོག་གི་དོན་གཞལ་བྱ། དོན་དང་འདྲ་བ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ
Chinese
外境隐蔽是能生因，具有外境之相的识是果。第三个宗义是：执著分别和无分别错乱识，在所显现的境上是不存在的，并且有境是错乱的。执著无分别的现量显现，在境上是成立的，并且有境是不错乱的。其中，对于识的体验，作为体验者的自证现量，和缘于他境的，作为所缘的，他证现量，二者体性相同，反体相异。例如，取蓝的根识现量，就其观待自己的所取相而言，作为体验者也是自证现量，就其观待蓝色而言，作为所缘者是他证现量。因此，一切识的，所缘和体验是各异的。与境相同是所缘，自身显现是自体验。如是说。第四个宗义是：外境也有粗大和微细两种，其中，粗大是世俗谛，因为从具有部分的微尘积聚，到在根识上投射自类的相之后，执著为一整体的影像，安立为粗大。第二种是胜义谛，因为产生根识的能力安住于彼。第五个宗义是：外境和证悟它的现量是能取所取，也只是名言上成立，胜义中则不然，因为二者是所生能生的因果关系，所以在胜义中没有关联。因此，根识并非直接执著外境，因为外境和根识没有直接相触。如是说：外境不是直接的。第三个是：此是与境相关联者，不是境的自性之外的他者。因此，所量能证悟的，能立是所量的自性。以及，彼之自性是执著，证悟境的。其中的“所量”和“境”等词语表示所量，“境的自性”和“所量的自性”以及“境的自性”等词语表示量，“所量证悟的”和“境证悟的”等词语表示果。对此加以考虑，法称的境是所量，与境相同是量，证悟境是果。
English
External objects are the hidden causes, and the consciousness with the appearance of external objects is considered the result. The third assertion is: grasping cognitions and non-conceptual erroneous cognitions do not exist as objects of appearance, and the subject is mistaken. The manifest appearance of non-conceptual grasping is established as an object, and the subject is not mistaken. Among them, the self-awareness direct perception that experiences consciousness, and the other-awareness direct perception that focuses on other objects, are the same in essence but different in aspect. For example, the sense direct perception that grasps blue, in relation to its own apprehended aspect, is also self-awareness direct perception as the experiencer, and in relation to blue, it is other-awareness direct perception as the object. Therefore, the object and experience of all consciousnesses are different. Being similar to the object is the object, and the clarity of oneself is the self-experience. So it is said. The fourth assertion is: external objects also have two types, gross and subtle. The gross is the conventional truth, because from the aggregation of particles with parts, to the projection of its own likeness onto the sense consciousness, it is then grasped as a single whole image, which is established as gross. The second is the ultimate truth, because the ability to generate sense consciousness resides in it. The fifth assertion is: external objects and the direct perception that realizes them as grasper and grasped are only nominally established, but not ultimately, because the two are cause and effect of producer and produced, so there is no connection in the ultimate sense. Therefore, sense consciousness does not directly grasp external objects, because external objects and sense consciousness do not directly touch. As it is said: external objects are not direct. The third is: this is what is related to the object, it is not other than the nature of the object. Therefore, what is to be measured that can be realized, the proof is the nature of what is to be measured. And, its nature is grasping, realizing the object. The words "what is to be measured" and "object" indicate what is to be measured, the words "nature of the object" and "nature of what is to be measured" and "nature of the object" indicate the valid cognition, and the words "what is to be measured that is realized" and "object that is realized" indicate the result. Considering this, Dharmakirti's object is what is to be measured, being similar to the object is the valid cognition, and realizing the object is the result.
Tibetan
་ཞེས་པ་ནི་དང་པོའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞལ་བྱ་ལ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་། ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་དང་། སྔོན་པོ་ལྐོག་ན་མོ་དང་། སྔོན་པོ་རྣམས་གང་གཞལ་བྱར་བྱས་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །འདིར་ཚད་མ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དང་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ནི་དོན་གྱི་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ནི་མི་བཟུང་ངོ་། །འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དང་། དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཞེས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་ནི་རྗེས་དཔག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་བྱེད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཤེས་ཀྱི་དོན་དངོས་སུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚེ་རྟོགས་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་སྐབས་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིའི་ཚད་འབྲས་ནི་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། རང་གི་གཟུང་དོན་སྔོན་པོའི་སྟོབས་ལས་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་འབྲས་བུའོ། །འདིར་ནི་འདིར་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་གང་རུང་ཡིན་ན་དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། གཞུང་གི་བསྟན་ཚོད་ལྟར་ན། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཟུང་དོན། སྔོན་པོའི་སྟོབས་ལས་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ཚད་མ། སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་པར་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཁ་ཅིག་སྔོ་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་སྔོན་པོ་ལྐོག་ན་མོ་དང་འདྲ་ན་ཤ་ཟ་དང་འདྲ་བར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། འདིར་འདྲ་བའི་དོན་ནི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར། ཤ་ཟའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དབང་ཤེས་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང་འདྲ་བ་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་ཚད་མས་མ་ཤེས་ན་འདྲ་བར་མི་ཤེས་ལ། ཚད་མས་གྲུབ་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་གང་གིས་གྲུབ། དང་པོས་གྲུབ་པ་མི་འཐད་དེ། མངོན་སུམ་ལྐོག་གྱུར་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པས་གྲུབ་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ལྐོག་ན་མོའི་དོན་ལྐོག་གྱུར་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྐོག་ན་
Chinese
说的是“第一”。所量为外境之义，以及成为外境义的蓝色，蓝色隐蔽分，以及蓝色等，无论以何者作为所量，都没有差别。此处说量是义的体性和义的自性，是指从义的自身所赋予的形态而言，并非如字面意义那样理解。在果的场合，如“了知所量”和“了知义的量”等字面意义是不行的，因为这些在比量中才有。量实际了知作为果也不合理，因为在经部宗的观点中，根识并没有实际了知义。如果以了知义的现量作为果，那么将离识无谬的觉认知为量也不合理，因为现量是成立了知义的场合，而不是安立现量是能立的场合。因此，此处的量果是：蓝色为所量，从自己的所取义蓝色之力而生起具有蓝色相的识为量，了知蓝色的现量为果。此处是以任何所示的量果都是义知现量所遍及的方式而说的。按照论典的所示程度来看，蓝色为所量，取蓝根识的现量所取义，从蓝色之力而生起具有蓝色相为量，取蓝根识的现量了知蓝色为果，似乎是这样。第三，遣除诤论：有些人说，取蓝根识的现量如果和蓝色隐蔽分相同，那么就和食肉者相同了。答：不相同，因为此处的相同之义是指现起相状，而彼（取蓝根识的现量）现起了蓝色的相状，但没有现起食肉者的相状。有些人说，根识和外境义的隐蔽分相同不合理，因为如果不是以量来了解外境义的隐蔽分，就无法了解相同之处，如果以量来成立，那么是以现量还是比量来成立？以第一者（现量）来成立不合理，因为现量不缘取隐蔽分。以第二者（比量）来成立也不合理，因为没有成立彼（外境义的隐蔽分）存在的正确之因。答：这不合理，因为隐蔽分的义不是隐蔽的，因为隐蔽
English
It is said that "the first." There is no difference in what is measured, whether it is an external object, the color blue that has become an external object, the hidden part of blue, or blue itself. Here, when it is said that valid cognition is the nature of an object and the self of an object, it refers to the aspect that is given from the object itself, and it is not taken literally. In the case of the result, it is not appropriate to say things like "knowing the object to be measured" and "valid cognition that knows the object" literally, because those are only in inference. It is also unreasonable for valid cognition to actually realize the object as the result, because in the Sautrāntika school, sense consciousness does not actually realize the object. If manifest cognition that knows the object is taken as the result, then it is also unreasonable to establish a non-erroneous awareness that is free from conceptualization as valid cognition, because manifest cognition is the occasion for establishing the knowledge of the object, not the occasion for establishing manifest cognition as the proof. Therefore, the valid cognition and result here are: blue is the object to be measured, the consciousness that arises with the aspect of blue from the power of its own apprehended object, blue, is valid cognition, and manifest cognition that knows blue is the result. Here, it is assumed that any of the valid cognitions and results shown here are pervaded by object-knowing manifest cognition. According to the extent of the teachings of the texts, blue is the object to be measured, the object apprehended by the manifest cognition of the blue-perceiving sense, the valid cognition is that which arises with the aspect of blue from the power of blue, and the result is that the blue is known by the manifest cognition of the blue-perceiving sense. Third, refuting the arguments: Some say that if the manifest cognition of the blue-perceiving sense is the same as the hidden part of blue, then it is the same as a meat-eater. Answer: They are not the same, because the meaning of "same" here refers to the arising of an aspect, and in that case, the aspect of blue arises, but the aspect of a meat-eater does not arise. Some say that it is unreasonable for sense consciousness to be the same as the hidden part of an external object, because if the hidden part of an external object is not known by valid cognition, then the similarity cannot be known. If it is established by valid cognition, then is it established by manifest cognition or inference? It is unreasonable to establish it by the first (manifest cognition), because manifest cognition does not engage with the hidden. It is also unreasonable to establish it by the second (inference), because there is no correct reason to establish its (the hidden part of the external object) existence. Answer: That is unreasonable, because the meaning of the hidden part is not hidden, because the hidden