Tibetan
མོ་ནི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་འཇོག་ལ། དེ་ཡིན་ན་བློ་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་མེད་པ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་པོའི་བློ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་རྒྱུ་ནི་རྗེས་དཔོག་འགྱུར། །ཞེས་པ་འདི་ལུགས་འདིའི་ཕྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོགས་པ་བཅད་པ་ལ་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་མི་དགོས་དཔྱད། དཔྱད་ན་དོན་རྟོགས་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན། དབང་ཤེས་ལ་ཡང་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་གཟུགས་ལ་དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱིས་བལྟ་བའི་ཚེ་དེའི་གཟུགས་ཆོས་ཅན། མཛེས་མི་མཛེས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་དུ་ཐལ། དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱི་མིག་ཤེས་ལ་མཛེས་མི་མཛེས་སུ་སྣང་བ་གང་ཞིག དེ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་རྟོགས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྲ་འཛིན་དབང་ཤེས་ལ་ཁྲ་བོར་རགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། རྫས་སྣ་ཚོགས་ཡིན་པར་ཐལ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་རྫས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་གང་ཞིག དེས་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་རྟོགས་ལ་སྒྲ་མ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མིག་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་རྣམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་རྟོགས། ཉན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་མ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་ཤིང་། རྣམ་ཤར་གྱི་དོན་ཡང་རང་རྒྱུ་ལས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་ལ་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་འདོད་ཀྱང་། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྔོན་པོའི་རྣམ་ལྡན་ཡིན་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མི་འཐད་དེ། འཛིན་རྣམ་ལ་ཤར་བའི་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྫས་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་འཛིན་རྣམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་ཤར་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ན། ག
Chinese
彼（意识）被认为是创造形象的因。如果是那样，那么对于那个意识来说，与隐蔽相违背。没有能成立的理由，因为即使有其他的因，因为没有感官的意识。不同的因是可以通过推论来了解的。这段话是这个宗派成立外境的理由。第四，为了断除恰逢其时的疑惑，考察了知对境是否需要显现形象。考察分为两种：考察了知对境的自相是否存在。首先，有些人认为，了知对境需要显现对境的形象，因为即使是自证现量，也需要显现成为自己对境的那个意识的形象。否则，感官意识也同样没有显现自己对境的形象。例如，当两个人，敌人和朋友，看一个人的身体时，那个身体，是美的和不美的共同基础。敌人和朋友的眼识显现为美和不美，那两者同样是以无形象、赤裸裸的方式来认识的。如果这样说，那么，对于认识杂色的感官意识来说，显现为杂色的粗略形象，应该是多种物质。因为自体验的自证现量显现为多种物质，所以它是以无形象、赤裸裸的方式来认识的。还有，认识形象的感官现量，你不应该有认识形象而不认识声音的差别，因为对你来说，那两者的形象没有显现是相同的。眼识的执取形象，你不应该有你认识眼识的所取形象，而不认识耳识的所取形象的差别，因为对你来说，那两者的形象没有显现是相同的。因此，了知对境需要显现对境的形象，虽然显现形象的意义，是指从自己的因中产生具有对境形象的状态，经部宗和唯识宗都这样认为，但是，对于认识蓝色的感官现量具有蓝色形象的状态，经部宗认为是来源于外境的蓝色，而唯识宗认为是来源于习气的力量，这就是差别。这不合理，因为在执取形象上显现的所取形象的形象，是所取形象的实体，还是与它不同的实体？如果是前者，那么执取形象，你不应该没有显现所取形象的形象，如果你有显现的形象，那么
English
It (consciousness) is considered as the cause of creating images. If that is the case, then it contradicts the hidden for that consciousness. There is no reason to be established, because even if there are other causes, because there is no sensory consciousness. Different causes can be understood through inference. This passage is the reason for this school to establish external objects. Fourth, in order to dispel the doubts that arise at the time, it is examined whether it is necessary to manifest images in knowing objects. The examination is divided into two types: examining whether the self-character of knowing objects exists. First, some people believe that knowing objects requires the manifestation of the image of the object, because even in self-cognition, it is necessary to manifest the image of the consciousness that has become its own object. Otherwise, the sensory consciousness also does not manifest the image of its own object. For example, when two people, enemies and friends, look at the body of a person, that body is the common basis of beauty and ugliness. The eye consciousness of enemies and friends appears as beauty and ugliness, and both of them recognize it in a formless, naked way. If you say so, then, for the sensory consciousness that recognizes variegated colors, the rough image that appears as variegated colors should be multiple substances. Because the self-experiencing self-cognition appears as multiple substances, it is recognized in a formless, naked way. Also, the sensory manifestation that recognizes images, you should not have the difference of recognizing images without recognizing sounds, because for you, the images of the two do not appear the same. The grasping image of the eye consciousness, you should not have the difference that you recognize the grasped image of the eye consciousness, but do not recognize the grasped image of the ear consciousness, because for you, the images of the two do not appear the same. Therefore, knowing objects requires the manifestation of the image of the object, although the meaning of manifesting the image means that the state of having the image of the object is produced from its own cause, both the Sutra school and the Consciousness-only school think so, but for the sensory manifestation of recognizing blue having the blue image, the Sutra school believes that it comes from the external blue, while the Consciousness-only school believes that it comes from the power of habits, which is the difference. This is unreasonable, because the image of the grasped image that appears on the grasping image is the substance of the grasped image, or a different substance from it? If it is the former, then the grasping image, you should not have the image of the grasped image not appearing, if you have the image that appears, then
Tibetan
ཟུང་རྣམ་གྱི་རྫས་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལ་སྔོན་པོར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཕྱི་དོན་སྔོན་པོའི་རྫས་ཡིན་པ་ལས་གཞན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་གཟུང་རྣམ་གྱིས་གཏད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཡང་འདོད་ན། གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གནས་སོ། །གཞན་ཡང་འཛིན་རྣམ་ལ་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་རམ་མ་ཤར། ཤར་ན་རྣམ་པ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཤིང་། མ་ཤར་ན་གཟུང་རྣམ་གྱི་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། འཛིན་རྣམ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཤར་བར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས། དེས་ན་ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་དགོས་པར་བཤད་པ་ནི་གཞན་རིག་གི་ཤེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་ཤར་བ་ལ་གཞལ་བྱ་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་། བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་། བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་བསླད་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་ཤར་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་དང་། གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་། གསུམ་པ་ནི། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཁ་ཅིག དཔྱད་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་འཛིན་ན། དབང་ཤེས་དང་ཕྱི་དོན་དུས་མཉམ་མམ་མི་མཉམ། མཉམ་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་མ་རྟོགས་པར་ཐལ། དོན་གྱི་དབང་ཤེས་ལ་བྱ་བ་གང་ཡང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཉམ་ན་དབང་ཤེས་ཡོད་པའི་དུས་སུ་དོན་འགག་ཟིན་པས་མི་འཛིན་ལ། དོན་ཡོད་པའི་དུས་སུ་དབང་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས་མི་འཛིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་ཀྱང་འཛིན་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ཡང་འཛིན་བྱེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དཔྱད་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་འཛིན་པ་མི་འཐད་དེ། དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པ་སོགས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་བཞག་འདི་དག་ཀྱང་བྱ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་ལ་བྱ་བྱེད་བདེན་པ་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་རྟོགས་པའི་རྣམ་བཞག་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལྟར་དུ་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུ་ཕའི་གཟུགས་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་ཕའི་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་དོན་རྟོགས་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེར་བཞག་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །
Chinese
因为必须是能取相的实体。例如，毗婆沙宗认为，眼识现量取蓝色时，没有显现蓝色的相状的原因在于，显现为蓝色的相状是外境蓝色实体的作用，除此之外没有其他原因。如果按照第二种观点，那么它将由所取相来决定。如果也这样认为，那么能取相和所取相就会陷入成为因果的过失。此外，在能取相中，所取相的相状显现还是不显现？如果显现，那么相状将变成无穷无尽。如果不显现，那么所取相的相状，作为法，应该在能取相中显现你的相状，因为你是它的对境。这个论证的周遍性是被承认的。因此，说对境的认识必须显现对境的相状，这是就他宗的识而言的，而不是就所有识而言的。因为相状的显现分为三种：从所量本身决定的相状显现，由习气的作用而显现的相状，以及通过自身条件——根——被扰乱的方式而显现的相状。第一种是：唯有实事现量；第二种是：所有分别念；第三种是：根识错乱。应该了解这些。关于第二点，有些人分析道：如果根识取对境，那么根识和外境是同时还是不同时？如果是同时，那么根识就不可能认识对境，因为对境没有对根识做任何作用。否则，一切都将认识一切。如果不同时，那么根识存在的时候，对境已经消失，所以无法取；对境存在的时候，根识还没有产生，所以也无法取。如果未产生也能取，那么兔子角也会变成能取。因此，经过分析，根识取对境是不合理的。根识认识对境等等，这些能所的安立也依赖于作用和能作用，但作用和能作用的真实性并没有成立。根识认识对境的安立，是按照世间的通常说法来命名的，例如，儿子长得像父亲，就说他取了父亲的相貌，同样，产生得与对境相似，就说认识了对境。即使不是自己做的，也因为它的作用而这样安立。正如经中所说：“虽非自己作者，由彼力故立。”他们这样认为。
English
Because it must be the substance of the apprehended aspect. For example, the Vaibhashikas say that the reason why the blue aspect does not appear in the direct perception of blue apprehension is that the aspect appearing as blue is none other than the substance of the external object blue. According to the second view, it will be determined by the apprehended aspect. If that is also accepted, then the apprehending aspect and the apprehended aspect will fall into the fault of being cause and effect. Furthermore, does the aspect of the apprehended aspect appear or not appear in the apprehending aspect? If it appears, then the aspects will become infinite. If it does not appear, then the aspect of the apprehended aspect, as a subject, should appear your aspect in the apprehending aspect, because you are its object. The pervasion of this argument is accepted. Therefore, the statement that the perception of an object must manifest the aspect of the object is made with regard to the consciousness of other-knowing, and not with regard to all consciousnesses. Because the appearance of an aspect is divided into three: the appearance of an aspect determined from the object itself, the appearance of an aspect due to the power of habit, and the appearance of an aspect through the disturbance of one's own condition—the senses. The first is: only the direct perception of reality; the second is: all conceptual thoughts; the third is: the deluded sense consciousnesses. These should be understood. Regarding the second point, some analyze: if sense consciousness apprehends an object, are the sense consciousness and the external object simultaneous or not simultaneous? If they are simultaneous, then the sense consciousness cannot perceive the object, because the object has not done anything to the sense consciousness. Otherwise, everything would perceive everything. If they are not simultaneous, then when the sense consciousness exists, the object has already ceased, so it cannot apprehend; when the object exists, the sense consciousness has not yet arisen, so it cannot apprehend. If it can apprehend even without arising, then a rabbit's horn would also become an apprehender. Therefore, upon analysis, it is unreasonable for sense consciousness to apprehend an object. The establishment of subject and object, such as sense consciousness perceiving an object, also depends on action and agent, but the truth of action and agent is not established. The establishment of sense consciousness perceiving an object is named according to the common saying in the world, for example, when a son is born resembling his father, it is said that he has taken the father's appearance; similarly, when something arises resembling an object, it is said to perceive the object. Even if it is not self-made, it is established in that way because of its power. As it is said in the scriptures: "Though not self-made, it is established by its power." They think so.