Tibetan
ས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་ཉིད་དེ་དོན་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་དོན་དུ་འདོད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་གཉིས་ཁྱད་ཆོས་དང་པོ་གཉིས་སུ་འཐད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཁྱད་པར་ཕྱི་མའི་དོན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་བཞག མདོ་སྡེ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དམ་བཅའ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཚད་འབྲས་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ནི། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ནམ་མཁའ་འགོག་པ་གཉིས་དག་སྟེ། །འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་ནི་རྟག །འདུས་བྱས་བདག་གིས་ཀུན་སྟོང་ལ། །བྱེད་པ་པོ་མེད་སྐད་ཅིག་མ། །མིག་ལས་སྐྱེས་བློ་རྣམ་མེད་ཅིང་། །མངོན་སུམ་རིག་པ་རྡུལ་གྱི་ཚོགས། །བློ་ལྡན་ཞེས་བྱ་ཁ་ཆེ་ཡི། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་གཞུང་དུ་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ཆར་རྫས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལ་རྟག་པའི་རྫས་དང་། མི་རྟག་པའི་རྫས་གཉིས་ལས། འདུས་མ་བྱས་གསུམ་པོ་ནི་རྟག་རྫས་དང་། འདུས་བྱས་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བདག་གིས་ཀུན་ཏུ་སྟོང་སྟེ། དོན་གཞན་གྱི་བདག་དང་། ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་པོ་ནི་མེད་དེ། རང་གི་རྒྱུ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་ཅིང་། དབང་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པ་སྟེ་རང་དུས་སུ་སྣང་བ་ནི་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ཏེ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །འདིའི་ལུགས་ལ་ཡུལ་གཟུང་བ་དང་། ཡུལ་ཅན་འཛིན་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་པོ་ལྔ་དང་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཡུལ་ཅན་ཡིན། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེས་དོན་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་སོགས་ཡིན་གྱི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་མཐོང་བ་སོགས་མིན་ཏེ། བར་ཆད་སོགས་ཡོད་ན་ཡང་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པས་དོན་ལ་དམིགས་པ་སོགས་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་དཔྱོད་དང་བཅས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རྡོ་ཁབ་ལེན་གྱིས་ལྕགས་ལེན་པ་ལྟར་དུ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ལྔ་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་དུས་མཉམ་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་གཟུགས་སོགས་རྣམ་མེད་ཐུག་ཕྲད་པའི་དོན་དངོས་གཞལ་བྱ། དོན་མཐོང་བའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་མཚན་ཉིད་པའི་དབང་ཤེས་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུས་མཉམ་རྫས་ཐ་དད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ནི། དེ་ཉིད་ལས། མཐོང་བ་དབང་པོའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། །ཤེས་པ་རྣམ་པ་བཅས་པ་སྐྱེ། །ནམ་མཁའ་མོ་གཤམ་བུ་འདྲ་ལ། །འགོག་པ་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ། །འདུས་བྱས་བེམ་པོ་ཡོད་མིན་ལ། །དུས་གསུམ་དག་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན། །བསགས་པའི་གཟུགས་མེད་མིན་ཞེས་པ། །མདོ་སྡེ་པ་ཡི་མཁས་རྣམས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱིས་རང་དུས་སུ་མཐོང་བའི་ཕྱི་རོལ་རྒྱང་ཆད་ལྟར་སྣང་བ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྐྱེས་པ་གཟུང་རྣམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནམ་མཁའ་ནི་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱར་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་འདྲ་ལ། འགོག་པ་གཉིས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་རྟག་རྫས་སུ་འདོད་ལ། འདིར་ནི་མི་རྟག་པ་བསལ་ཙམ་ལ་རྟག་པར་འཇོག་ན་མོ་གཤམ་བུ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་ལ། རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་ལ་རྟག་པར་འཇོག་ན། འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ཡང་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་ནས་བདག་གིས་འབྲས་བུ་འདི་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་འདུས་བྱས་པའི་བེམ་པོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བེམ་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་གསུམ་པོ་དག་ཀྱང་དངོས་པོར་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། ད་ལྟར་བ་དངོས་པོར་ཡོད་ཀྱང་འདས་མ་འོངས་གཉིས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་བསགས་པའི་གཟུགས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲན་དུ་མ་ཚོགས་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དམ་བཅའ་ལྔ་ཡོད་པ་ལས། དམ་བཅའ་དང་པོ་ནི། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་ལ་རང་དུས་སུ་རྒྱང་ཆད་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་བདེན་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོས་ཚུར་བཞག་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བའོ། །དམ་བཅའ་གཉིས་པ་ནི།
Chinese
因为不是地。认为该相是具有意义相同、差别三者的意义也不合理，从蓝色实际产生和蓝色之相显现二者作为前两个差别特征是合理的，但对于蓝色新颖不欺骗的所取相，作为后面的差别意义是不合理的。第二有三：即声闻二部的所取能取之安立、经部不共的承诺、以及适时的量果真实。第一，有说一切有部的宗义，如《智慧精要总集》中说：虚空、灭尽二者清净，三种无为是常法，有为以我皆空虚，无有作者刹那性，眼生之识无有相，现量之识是尘聚，具慧名为迦湿弥罗，有部之论如是说。所说的意义是：所知五事全部成立为实物，其中有常法的实物和无常法的实物两种，三种无为是常法的实物，五蕴是有为是无常法。而且以我完全空虚，因为没有异体的我和成为自性的我。自在等作者是没有的，因为仅仅从自己的因产生。因为是无常，所以刹那生灭。根识上没有境的相显现，根识现量所认识的，即自身时显现的是尘聚，即外境的意义。此宗认为，境被取、有境执取、有境取境的方式有三种，第一是色等五境。第二是五根和所有心心所都是有境。有色根见到境和听到境等，不是根识见到境等，因为有障碍等也会见到之过。根识缘境，不是有色根缘境等，因为有成为带分别之过。第三是如同磁石吸铁一般，根识以无有相、赤裸、同时、相遇的方式执取五境。因此，此宗的量果。
English
Because it is not earth. It is also unreasonable to consider that characteristic to be a meaning that possesses the same meaning and three distinctions, although it is reasonable for the two, 'actually arising from blue' and 'the appearance of blue,' to be the first two distinguishing features, it is unreasonable for the newly non-deceptive apprehended aspect of blue to be the meaning of the latter distinction. Secondly, there are three: namely, the establishment of the apprehended and apprehender of the two Hearer schools, the uncommon commitment of the Sutra school, and the actual valid result that is appropriate to the occasion. Firstly, regarding the system of the Vaibhashikas, as it says in the Essence of Wisdom, Collected from All: 'Space and cessation are both pure, the three unconditioned are permanent, conditioned things are all empty of self, there is no maker, they are momentary, the mind born from the eye is without aspects, manifest consciousness is a collection of dust, the wise are called Kashmiris, the Vaibhashika doctrine says so.' The meaning of what is said is: all five objects of knowledge are established as substances, and among them there are two types of substances: permanent substances and impermanent substances. The three unconditioned are permanent substances, and the five aggregates of conditioned things are impermanent. Moreover, it is completely empty of self, because there is no self of a different entity and no self that has become its own nature. There is no maker such as Ishvara, because it arises only from its own cause. It is impermanent because it arises and ceases in an instant. No aspect of the object appears to the sense consciousness, and what is manifestly cognized by the sense consciousness, that is, what appears in its own time, is a collection of dust, that is, the meaning of the external object. According to this system, there are three ways in which an object is apprehended, a subject apprehends, and a subject apprehends an object. The first is the five objects such as form. The second is that all five senses and all mental factors are subjects. The colored sense sees and hears objects, etc., but it is not the sense consciousness that sees objects, etc., because it would follow that one would see even if there were obstacles, etc. The sense consciousness cognizes objects, but it is not the colored sense that cognizes objects, etc., because it would follow that it would be accompanied by discernment. The third is that, like a magnet attracting iron, the sense consciousness apprehends the five objects without aspects, nakedly, simultaneously, and in contact. Therefore, the valid result of this.
Chinese
对于量的分类，色等无分别的接触对境的真实可以衡量。 见到对境的根识有色是量。 通达对境自性的根识是果，因此，量、果、所量三者同时存在，仅仅是实体不同。 经部宗的观点是，如《彼论》所说： 见到非根之境，生起有相之识。 虚空如石女之子， 灭尽亦如虚空。 组合之物非实有， 三时亦不承认。 聚集之色非无有， 经部智者如是说。 所说的意义是： 根识在自身所见的外境，显现为遥远的距离，并非是根识所取的对境之外境，因为根识是带着外境的相而生起的，是所取之相。 虚空是通过遣除其他的分别念，以具有障碍的明亮之色而作为所知来执持的，所谓的常法，其自性成立是不存在的，如同石女之子一样。 两种灭尽也应当了知如同虚空一般。 毗婆沙师认为有为法和无为法三者是常法实有，而在此处，仅仅是遮除无常而安立为常法，那么石女之子也是常法了。 如果所谓的常法，其自性成立而安立为常法，那么无为法三者也不是常法，因为如果以自性的方式成立，则必须是无常的缘故。 诸因缘聚合后，生起我将生此果的想法，预先产生这种想法后，所组合的有为法不是存在的，因为有为法仅仅是从诸因缘聚合而产生的缘故。 三时也不承认是实有，因为现在是实有的，而过去和未来二者不是实有的缘故。 然而，聚集的微尘之色不是没有，因为如果是根识的所缘缘的色，则必须聚集众多的微尘的缘故。 第二，经部宗有五个不共的宗义，其中第一个宗义是： 取蓝的根现量，在自身显现为遥远的距离，那是识，而且也是如实存在的识，并非仅仅是显现如此，如果外境隐没，则显现为随其所欲而安立的相。 第二个宗义是：
English
Regarding the classification of valid cognition, the reality of objects such as form, which are non-conceptual and in contact, can be measured. The sense consciousness that sees objects and has form is valid cognition. The sense consciousness that understands the nature of objects is the result, so the measure, result, and object of measurement exist simultaneously, and are only different entities. The view of the Sutra school is as follows: As stated in the same text: 'Seeing is not the object of the senses, but consciousness arises with aspects. Space is like the child of a barren woman, and cessation is like space. Conditioned matter is not existent, and the three times are not accepted. The accumulated form is not non-existent,' so say the wise of the Sutra school. The meaning of this is: The external appearance that appears as a distant separation in the external realm seen by sense consciousness at its own time is not the external object that has become the object of sense consciousness, because sense consciousness arises with the aspect of the external object, and is the aspect of the object. Space is apprehended as knowable through the elimination of other concepts, with the clear form of obstruction, but the establishment of its own nature as a permanent thing does not exist, just like the child of a barren woman. The two cessations should also be understood to be like space. The Vaibhashikas assert that the three unconditioned phenomena are permanent entities, but here, if permanence is established merely by eliminating impermanence, then the child of a barren woman would also be permanent. If permanence is established by the establishment of its own nature as a permanent thing, then the three unconditioned phenomena are not permanent either, because if they are established by their own nature, they must be impermanent. Conditioned matter, which is produced after the accumulation of causes and conditions with the thought 'I will produce this result,' is not existent, because matter arises only from the accumulation of causes and conditions. The three times are also not accepted as real, because the present exists as real, but the past and future do not exist as real. However, the accumulated form of particles is not non-existent, because if it is the form that is the objective condition of sense consciousness, then many particles must be accumulated. Secondly, the Sutra school has five uncommon tenets, of which the first tenet is: The direct perception of blue, which appears as a distant separation at its own time, is consciousness, and it is also consciousness that exists as it is, not merely appearing as such. If the external object is hidden, then the aspect that is established according to one's desire appears. The second tenet is: