Tibetan
མས་མ་དམིགས་པའི་ས་ཕྱོགས་ན་ཡང་སྔོ་འཛིན་མིག་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པར་ཐལ་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། མདོ་སྡེ་པ་རང་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་དོན་གཞལ་བྱ། དོན་དང་འདྲ་བ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་འདོད་པ་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། མི་འཐད་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་དོན་རྟོགས་ཚད་མའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ན། དོན་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། དོན་རྟོགས་ཚད་མ་ཡིན་ན། ངེས་ཤེས་འདྲེན་ནུས་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དོན་དང་འདྲ་བ་ཙམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཟླ་གཉིས་རྟོགས་པར་ཐལ། ཟླ་གཉིས་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག དེ་བཅད་པར་འདོད་ནས། དོན་གཞལ་བྱ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུའོ་ཞེས་དང་། དོན་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ། འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་ཚད་འབྲས་ཡིན་ན། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་ཡིན་དགོས་པ་གང་ཞིག དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་དོན་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཡིན་ན། དོན་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དེ་མི་འཐད་དེ། འདིར་མི་བསླུ་བའི་དོན་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་བྱས་ནས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པས་ཚད་མ་མཚོན་པའི་སྐབས་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་ཆོས་དེ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་དེ་ཆོས་དེ་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གཟུང་རྣམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་གཟུང་རྣམ་གྱི་ཡང་རྣམ་པ་ཤར་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ཡང་འདོད་ན། རྣམ་པ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དར་ཊཱིཀ་པ་ན་རེ། ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་འདི་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱི་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་ཏེ། འདིར་སྔོ་ཙམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཅིག་སྟོན་པ་གང་ཞིག དེ་མདོ་སེམས་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། དེ་བྱ་རོག་གིས་ཟོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཚད
Chinese
在没有看到蓝色的地方，也应成具有不错乱的蓝色执取眼识，是以这种方式成立的。经部宗自宗不承认外境是现量成立的，因此不是以理证来成立。有些人认为：境是所量，与境相似是量，证悟境是果。另一些人说：不合理，因为在经部宗的观点中，如果证悟境是量的安立方式，则必须具备与境相似的三个特点。这种说法不合理，因为如果证悟是量，则不遍于能够引生定解。前一种说法也不合理，因为仅仅与境相似不能安立为证悟境。如果不成立，则对于显现两个月亮的眼识来说，应成证悟两个月亮，因为与两个月亮相似。有些人想要遮破它，认为：境是所量，境的行相显现后，对它不新欺惑的觉是量，证悟境的量是果。还有人说：实际证悟境的量是果，这种说法不合理，因为如果此处直接指出的量是果，那么现量的量必须是果。如果境的行相显现后，对那个境不新欺惑的觉是量，则不遍于对那个境是现量。如果不成立，则推断声音是无常的那个比量，应成声音无常的现量。此外，那种量果的安立也不合理，因为此处是不欺惑的所量，证悟被作为果，是安立它的能立的场合，而不是以不新欺惑的觉来表示量的场合。某个法的行相显现后，对那个法不新欺惑的觉，也不是实际证悟那个法的量的定义，因为对于体验所取行相的自证现量来说，所取行相的行相也会显现，如果也承认这一点，则行相将变成无穷无尽。达滴巴说：第一个量果的场合中的这个量果，是经部宗和唯识宗共同承认的，因为此处显示的是仅仅以蓝色作为所量的量果的安立，它是经部宗和唯识宗共同承认的。如果第一个不成立，则它将被乌鸦吃掉。第二个量果的场合的量
English
It is established by the way of saying that even in a place where blue is not perceived, there should be an unerring blue-grasping eye consciousness. The Sautrāntika school does not establish external objects by direct perception, so it is not established by reasoning. Some people think that the object is the measurable, the similarity to the object is the valid cognition, and the realization of the object is the result. Others say that it is not reasonable, because in the Sautrāntika system, if the realization of the object is the basis of valid cognition, it must have three characteristics similar to the object. This statement is not reasonable, because if realization is valid cognition, it is not pervasive to being able to generate certainty. The former is also not reasonable, because merely being similar to the object cannot establish the realization of the object. If it is not established, then for the eye consciousness that perceives two moons, it should realize two moons, because it is similar to two moons. Some people want to refute it, thinking that the object is the measurable, and after the aspect of the object appears, the cognition that does not newly deceive it is the valid cognition, and the valid cognition that realizes the object is the result. Others say that the valid cognition that actually realizes the object is the result, which is not reasonable, because if the directly indicated valid cognition here is the result, then the valid cognition of direct perception must be the result. If the aspect of the object appears and the cognition that does not newly deceive that object is the valid cognition, then it is not pervasive to being a direct perception of that object. If it is not established, then the inference that realizes sound is impermanent should be a direct perception of sound being impermanent. Furthermore, such an establishment of the result of valid cognition is not reasonable, because here it is the occasion to establish the proof that the non-deceptive measurable is realized as the result, not the occasion to represent the valid cognition by the cognition that does not newly deceive. After the aspect of a certain phenomenon appears, the cognition that does not newly deceive that phenomenon is also not the definition of the valid cognition that actually realizes that phenomenon, because for the self-cognizing direct perception that experiences the grasped aspect, the aspect of the grasped aspect will also appear, and if that is also admitted, then the aspects will become infinite. Dartika says that this result of valid cognition in the first occasion of the result of valid cognition is commonly accepted by both the Sutra school and the Mind-Only school, because here it shows the establishment of the result of valid cognition that takes only blue as the measurable, which is commonly accepted by both the Sutra school and the Mind-Only school. If the first is not established, then it will be eaten by crows. The valid cognition in the second occasion of the result of valid cognition
Tibetan
་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་སེམས་ཙམ་པ་ཁོ་ན་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྔོ་ཙམ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཅིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་ཁས། གཞན་ཡང་། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་པར་ཐལ། དེར་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་བསྟན་པ་གང་ཞིག བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀྱིས་ཐུན་མོང་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་ཚད་མ་སྤྱིའི་ཚད་འབྲས་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། དེ་ལ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་ཚད་མ། དེ་ལ་མངོན་སུམ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས། སྒྲ་མི་རྟག་པ་གཞལ་བྱ། རང་གི་རྟེན་གཞི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་ཞེན་རིག་ཚད་མ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས། སྐབས་འདིར་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་སྐབས་སུ་བབ་པས་དེའི་ཚད་འབྲས་ནི། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་ཤིང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་ཤར་ནས་སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་གཟུང་རྣམ་ཚད་མ། སྔོན་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རིག་མངོན་སུམ་འབྲས་བུ། མཚན་ཉིད་དེ་དོན་འདྲ་བ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་དོན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཚད་མ་སྤྱི་དང་མངོན་སུམ་དང་། རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དེ་རྣམས་མི་འཐད་དེ། དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་མཚོན་ཚད་འབྲས་སུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་ཟུར་ནས་བསྣན་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་འདི་ཙམ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བ་མཚན་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་སྐབས་ཀྱི་དོན་མིན་ལ། ཡིན་ན་ཡང་མཚོན་བྱའི་ནང་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མེད་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་དེའི་ཐ་སྙད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པ་ཤར་བ་དང་གཟུང་རྣམ་ལ་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྔོན་པོ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་། སྔོན་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་ལ་ངེས་དཀའ་སླའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདིར་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་གྱི། སྔོན་པོ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་སྐབ
Chinese
有人说，关于量和果的安立，唯有唯识宗才承认。这是不合理的，因为在量果第二品中，也已经阐述了以蓝色作为所量，而安立的量果。这是宗和遍。 此外，中观根本慧论中的观点，应成中观和唯识宗共同承认，因为其中阐述了二无我的观点，而二无我的观点是中观和唯识宗共同承认的。 有些人说：蓝色是所量，对于蓝色新而不欺骗的知识是量，认识蓝色的量是果，这是总的量果，蓝色是所量，对于它是离分别不错乱的知识是量，对于它是现量果，这是现量的量果，声音是无常的是所量，依靠自己的所依处正确之因，而对于声音无常执著的知识是量，认识声音是无常的，比量是量果，这是比量的量果。 此处是意义的现量量果的场合，因此它的量果是：蓝色是所量，从蓝色真实产生，并且显现为蓝色的形象，对于蓝色新而不欺骗的所取相是量，以蓝色作为所取义而产生的意义的现量是果，体相即是具有意义相同、差别三种特性的意义。 对于此，总的量、现量和比量的量果的安立，这些都是不合理的，因为将这三者的体相作为量果，仅仅是从旁边添加一个所量，这样的量果论典是没有意义的。 意义的现量量果也是不合理的，将新而不欺骗作为体相来安立，不是场合的意义，即使是，由于所诠中没有量的词语，因此在体相中不需要那个词语，并且也有形象显现和所取相重复的过失，并且从蓝色真实产生和以蓝色作为所取义而产生的二者，没有容易和困难的差别，并且此处是以意义的现量认识意义作为果的场合，不是以蓝色作为所取义而产生作为果的场
English
Some say that only the Mind-Only school accepts the establishment of valid cognition and its result. This is unreasonable, because in the second chapter on valid cognition and its result, the establishment of valid cognition and its result with blue as the object to be measured has also been explained. This is the subject and pervasion. Furthermore, the view in the context of the Root Wisdom of the Middle Way should be commonly accepted by both Madhyamaka and Mind-Only, because it explains the view of the two selflessnesses, and the view of the two selflessnesses is commonly accepted by both Madhyamaka and Mind-Only. Some say: Blue is the object to be measured, the knowledge that is newly non-deceptive about blue is valid cognition, the valid cognition that realizes blue is the result, this is the general valid cognition and its result, blue is the object to be measured, the knowledge that is free from conceptualization and non-erroneous about it is valid cognition, the manifest result is the result, this is the valid cognition and its result of manifest cognition, sound is impermanent is the object to be measured, relying on its own basis, the correct reason, the knowledge that apprehends sound as impermanent is valid cognition, the inference that realizes sound as impermanent is the result of valid cognition, this is the valid cognition and its result of inference. Here, it is the occasion for the valid cognition and its result of sense perception, so its valid cognition and its result is: blue is the object to be measured, the apprehended aspect that is actually born from blue and appears in the form of blue and is newly non-deceptive about blue is valid cognition, the sense perception that arises from taking blue as the apprehended object is the result, the characteristic is also the meaning that possesses the three characteristics of meaning, similarity, and difference. Regarding this, the establishment of the valid cognition and its result of general valid cognition, manifest cognition, and inference are all unreasonable, because taking the characteristics of these three as the valid cognition and its result, and merely adding an object to be measured from the side, such a treatise on valid cognition and its result is meaningless. The valid cognition and its result of sense perception is also unreasonable, establishing newly non-deceptive as the characteristic is not the meaning of the occasion, and even if it is, since there is no term for valid cognition in the signified, there is no need for that term in the characteristic, and there is also the fault of repetition with the appearance of the aspect and the apprehended aspect, and there is no difference between ease and difficulty between actually arising from blue and arising from taking blue as the apprehended object, and here it is the occasion for establishing the sense perception of meaning as the result, not the occasion for establishing arising from taking blue as the apprehended object as the res