Tibetan
།བློ་ནི་ཞེན་པར་བྱེད་པ་གང་། །དེ་ནི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་བཤད་དོ། །རིགས་པ་ཅན་པས་དབང་པོ་དང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ། དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་བློ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་ཡང་དབང་པོ་དོན་གང་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་བའི་ཚུལ་ལ་མིག་དབང་དང་རྫས་བུམ་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་པ། དེ་དང་བུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སྦྱོར་བར་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ། དེ་དང་བུམ་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་བར་འདུ་བ་འདུས་པའི་འབྲེལ་པ། རྣ་བའི་དབང་པོ་དང་སྒྲ་ལ་འདུ་བའི་འབྲེལ་པ། དེ་དང་སྒྲའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་འདུ་བ་འདུས་པའི་འབྲེལ་བ། སྐྱེས་བུ་དང་དབྱུག་པ་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང་དྲུག་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་པས། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ། ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཚད་མ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་དག་མི་འཐད་དེ། ཚད་མར་འདོད་པ་དེ་དག་གིས་འབྲས་བུར་འདོད་པ་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དཔྱོད་པ་བའི་ཚད་འབྲས་མི་འཐད་དེ། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་དོན་ལ་ལྟ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་འཇལ་བའི་བློ་དེས་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་གཉིས་བཟུང་མ་བཟུང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་ཚད་འབྲས་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བློ་ཕྱི་མ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །རིགས་པ་ཅན་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་པའི་གཟུགས་རྟོགས་པའི་ཚེ་དེའི་དྲི་ཡང་རྟོག་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེ་དེ་གཉིས་དང་འཕྲད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ཚད་འབྲས་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། མིག་དབང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་དང་། སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འབྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་སེར་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་དང་། སྔོན་པོ་རྟོགས་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན
Chinese
凡是心执著的，就被认为是果。如是说。正理派认为，根与境相合是量，随之而生的了知境的心是果。其含义是，根了知与哪个境相关联，而不是其他的。关联的方式有六种：眼根与物质瓶子的结合关系；它与瓶子的形状结合的聚集关系；它与瓶子的存在本身的共性结合的聚集关系；耳根与声音的聚集关系；它与声音的存在本身的共性结合的聚集关系；人和棍棒的差别性质的关系。胜论派认为，将功德等视为差别的意识是量，将具有差别的物质视为果。有部宗认为，有表色的根是量，由此产生的了知境的知识是果。第二部分分为总破和别破。第一部分是：这些不合理，因为被认为是量的事物不能成立被认为是果的事物，因为二者是不同的实体。第二部分是：论者的量果不合理，因为在心中没有显现境的形象之前，观察境是不合理的。胜论派的量果也不合理，因为衡量功德等的心，对于功德和物质是否被把握没有区别，因为在二者的形象没有显现之前是相同的。此外，量和果二者是异体还是同体？如果是前者，则二者不应是量果。如果是后者，则后续的心没有必要。正理派的量果也不合理，眼识有法，你在了知瓶子形状的时候，也应了知它的气味，因为作为你之增上缘的有表色根，与二者相合没有区别。有部宗的量果也不合理，眼根有法，你不能区分了知蓝色和了知黄色的境的了知，因为你是了知黄色之根识和了知蓝色之根识二者的因。
English
Whatever the mind clings to is considered the fruit. So it is said. The Vaibhashikas consider the conjunction of the sense faculty and the object to be valid cognition, and the mind that arises after that, which understands the object, to be the fruit. Its meaning is that the sense faculty understands the object with which it is connected, and not another. There are six ways of connection: the connection of the eye faculty and the material pot; the aggregate connection of it and the shape of the pot; the aggregate connection of it and the generality of the pot's existence itself; the aggregate connection of the ear faculty and sound; the aggregate connection of it and the generality of the sound's existence itself; and the relation of the differentiating property between a person and a stick. The Vaisheshikas consider the mind that apprehends distinctions such as qualities to be valid cognition, and the mind that apprehends substances with distinctions to be the fruit. The Sarvastivadins consider the sense faculty with form to be valid cognition, and the knowledge that arises from it, which understands the object, to be the fruit. The second part is divided into a general refutation and a specific refutation. The first part is: These are not reasonable, because those that are considered valid cognition cannot establish those that are considered fruit, because the two are different entities. The second part is: The measure-fruit of the analysts is not reasonable, because it is not reasonable to look at the object without the appearance of the object's image in the mind. The measure-fruit of the Vaisheshikas is also not reasonable, because the mind that measures qualities and so on has no distinction between whether qualities and substances are grasped or not, because they are the same before the appearance of the images of the two. Furthermore, are the measure and the fruit different or the same entity? If it is the former, then the two should not be measure-fruit. If it is the latter, then the subsequent mind is not necessary. The measure-fruit of the Vaibhashikas is also not reasonable, the eye consciousness has the property, when you understand the shape of the vase, you should also understand its smell, because there is no difference in the connection between the sense faculty with form, which has become the dominant condition for you, and the two. The measure-fruit of the Sarvastivadins is also not reasonable, the eye faculty has the property, you cannot distinguish the understanding of the object of understanding blue and understanding yellow, because you are the cause of the root consciousness of understanding yellow and the root consciousness of understanding blue.