Tibetan
་བཞི་སྟེ། གཞན་སེལ་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ལྔ་པ་ལ་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་། སྒྲ་སྦྱོར་རྟོག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁྱད་གཞི་དང་ཁྱད་ཆོས་སྦྱར་ནས་འཛིན་པ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་དབྱུག་པ་ཅན་ནོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་དང་། འབྲེལ་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་གཞི། །ཞེས་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ནི། དབང་པོས་འཕྲོད་འདུ་འཛིན་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་ནས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ནི་བརྡ་དུས་ཀྱི་མིང་དང་ཐ་སྙད་དུས་ཀྱི་དོན་གཉིས་སྦྱར་ནས་འཛིན་པ་སྟེ། བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་ནས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་རྟོག་མེད་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ལ། རང་ལུགས་ཀྱི་འཆད་ཚུལ་བསྟན་པ་དང་། གཞན་ལུགས་ཀྱི་འཆད་ཚུལ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི་རྟོག་མེད་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པའོ། །དབྱེ་ན་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་དང་། ཡིད་ཤེས་འཁྲུལ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྐྲ་ཤད་འཛག་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལྟ་བུ་སྟེ། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རབ་རིབ་བཅས། །ཞེས་པས་སྟོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། རྨི་ལམ་གསལ་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གཉིད་ལོག་པའམ་སད་པ་ན། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་བློ་གང་། །དེ་ནི་རྟོག་མེད་ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ཡང་ཡིད་མངོན་གྱི་སྐྱེ་ཚུལ་ལྟར་ན། ཟླ་གཉིས་གསལ་སྣང་གི་དབང་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དང་བདག་རྐྱེན་བྱས། དེ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཟླ་གཅིག་གིས་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་ན་ཟླ་གཉིས་གསལ་སྣང་གི་ཡིད་ཤེས་སྐྱེ་བར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རབ་རིབ་བཅས། །ཞེས་པས། རྟོག་མེད་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བསྟན་པ་མིན་ཏེ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞུང་དེས། ཟླ་གཉིས་དང་སྐྲ་ཤད་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡིད་རྟོག་ཡིན་པས་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ལས་ལོག་སུ་བཀར་བའི་དགོས་པ་ནི་དེ་དག་གསལ་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པས་རྟོག་མེད་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དགག་པ་ལ་ལུང་དང་། རིགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། ཉན་ཐོས་པ་དག་གི་རྡུལ་ཕྲན་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ཡིན་པ་འགོག་པའི་སྐབས་སུ་གཞན་དུ་
Chinese
第四，在遣除他宗时已经讲过了。第五，有意义结合的分别和声音结合的分别两种。第一种是，将差别基和差别法结合起来而执著，比如执著“这个人有棍子”这样的心。这又有将种姓等结合的分别和关系的分别两种。第一种如“差别和差别基”等，后一种如“根识无有和合之执著”等的情况中所说的那样。第二种是，将约定时的名称和术语时的意义结合起来而执著，如“由约定记忆为因”等的情况中所说的那样。第二，对于相似于无分别现量，有自己宗派的解释方法和破斥其他宗派的解释方法两种。第一种，定义是：无分别的错乱的意识。分类有根识错乱和意识错乱两种。第一种，比如毛发纷落之幻觉的根识，由“现似现量具眩翳”来表示。第二种，比如梦中清晰显现的意识，由“睡眠或醒时，任何显现之明晰心，彼即说为无分别”来表示。此外，按照意识现量的产生方式，如果双月显现的根识第一刹那作为俱生缘和等起缘，同时以一个月亮作为所缘缘，则必须承认产生双月显现的意识。第二，有些经部的注释者说：“现似现量具眩翳”不是表示无分别现量，因为“离分别之识乃现量”已经将离分别的意识说成是现量的定义。因此，该论典认为，双月和毛发纷落显现的意识是意识分别，所以是表示分别现量。然而，将分别从相似现量中区分开来的必要是，为了遣除认为这些是清晰显现的意识，所以是无分别的邪分别。对此进行驳斥，有教证和理证两种。第一种是，世亲论师在遮破声闻部的极微是根识的对境时，在其他地方
English
Fourth, it has already been explained in the context of refuting others. Fifth, there are two types of conceptualization: meaning-combining conceptualization and sound-combining conceptualization. The first is to grasp by combining the base of difference and the characteristic of difference, such as the mind that grasps "this person has a stick." This has two types: conceptualization that combines genus, etc., and conceptualization of relationship. The first is like "difference and the base of difference," etc., and the latter is like what is taught in the context of "sense consciousness does not have the grasping of union," etc. The second is to grasp by combining the name of the time of convention and the meaning of the time of terminology, such as what is taught in the context of "caused by the memory of convention," etc. Second, regarding what appears like non-conceptual direct perception, there are two aspects: showing one's own system's explanation and refuting other systems' explanations. The first has the definition: non-conceptual erroneous consciousness. The divisions are two types: sense consciousness error and mind consciousness error. The first is like the sense consciousness of hair falling illusion, which is shown by "apparently direct perception with dizziness." The second is like the consciousness of clear appearance in a dream, which is shown by "when asleep or awake, whatever mind has a clear appearance, that is said to be non-conceptual." Furthermore, according to the way of arising of mind direct perception, if the first moment of the sense consciousness of the appearance of two moons acts as the immediate condition and the dominant condition, and at the same time, one moon acts as the objective condition, then it seems necessary to accept that the mind consciousness of the appearance of two moons arises. Second, some commentators on the sutras say that "apparently direct perception with dizziness" does not show non-conceptual direct perception, because "consciousness without conceptualization is direct perception" has already stated that consciousness without conceptualization is the definition of direct perception. Therefore, that treatise considers that the consciousness of the appearance of two moons and hair falling is mind conceptualization, so it is showing conceptual direct perception. However, the necessity of distinguishing conceptualization from apparent direct perception is to dispel the wrong conceptualization that these are consciousnesses with clear appearance, so they are non-conceptual. To refute this, there are two types: scriptural evidence and reasoning. The first is that when Master Vasubandhu refutes that the atoms of the Hearers are the objects of sense consciousness, elsewhere
Tibetan
ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའང་སྔོན་པོ་དང་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་མགོ་མཚུངས་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་པ་དང་། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དབང་བརྟེན་གང་ཡིན་གལ་ཏེ་གང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྟོན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་བསླད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་བྱེད་པར་ཐལ་བ། བརྗོད་པ་སྒྲ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ། རང་ཡུལ་འཛིན་པ་བརྡ་ལ་ལྟོས་པར་ཐལ་བ། རང་ཡུལ་གསལ་བར་མི་སྣང་བར་ཐལ་བ་དང་བཞི་ཡོད་པ་ནི་གཞུང་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྟོག་པར་བྱའོ། །མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་གང་ལས་འཕྲོས་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་དང་། །ཡུལ་རྣམ་ཅན་ནི་ཐ་དད་པས། །བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། ལྷས་ཆོད་པའི་ཚད་འབྲས་དང་། མ་ཆོད་པའི་ཚད་འབྲས་གཉིས་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་འཆད་པ་ལ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་འདི་དག་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་འཕྲོས་ཚུལ་དེ་ལྟར་རུང་ཡང་། མདོ་ནས་གསུངས་པའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་འཕྲོས་ཚུལ་ད་དུང་ཚོལ་དགོས་པས་མི་འཐད་དོ། །ཁ་ཅིག ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ། གསར་དུ་མི་བསླུ་བའི་རིག་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་དེ་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་འདི་དག་གིས་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དོན་གཞན་མིན་པར་བསྒྲུབ་པས་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པར་གྲུབ། དེ་གྲུབ་པས་དེ་གཞལ་བྱ་ལ་མི་བསླུ་བར་གྲུབ། དེས་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྔར་གྱི་སྐྱོན་ལས་མ་འདས་ཤིང་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་མི་བསླུ་བ་སྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་འདིར། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། གཞལ་བྱ་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་བཀོད་པ་ན་
Chinese
那么有色根也是显现蓝色和双月等的识的因，这样说是相违的。第二，有以开头相同的理证破斥和以太过分之过破斥两种。第一是，凡是依于根的，如果什么。等等来开示。第二，有自缘根变坏之后不随之进退太过分，言说依赖于声音而产生太过分，执持自境依赖于表诠太过分，自境不明显显现太过分这四种，需要在论典本身上领会。似现量已经讲完了。 宣说量和果 第三，量的果有二，即量果从何引申出来的道理，以及从其引申出来的量果的分类。第一分二，破和立，第一是，有的人说，对于应取和应舍的事物，进入是其主要，并且境相各异，因此心的认识各异。的语境中，宣说了已决定的量果和未决定的量果两种，为了阐释后者而出现了这些量果的论典。这样说，虽然从《释量论》中所说的量果的引申方式那样可以，但是，从经部所说的量果的引申方式还需要寻找，因此不应理。有的人说，量是不欺惑的具有者，识。的语境中，为了如实通达新出现的不欺惑的知识是量的定义，而出现了量果的论典，因为这些论典成立了量和所量认识并非异体，因此成立了量认识所量。成立了它，就成立了它对于所量是不欺惑的。由此就变成了如实通达定义。这也是不应理的，没有超出之前的过失，并且以所量认识作为能立，而以所量不欺惑作为所立，不是当下的意义的缘故。第二是，就经部而言，现量和比量，是量，二者衡量定义。以及，在此《释量论》中，所量二故量亦二。的语境中，在量上以二是定数成立的能立中，在所量上安立二是定数时
English
Then, the colored sense faculties are also the cause of the consciousness that appears as blue and the double moon, etc., which contradicts what was said. Secondly, there are two types of refutation: refutation by reasoning that starts the same way and refutation by being too extreme. The first is: Whatever depends on the sense faculty, if what. etc., to show. Secondly, there are four types of being too extreme: not following the self-cause sense faculty's corruption, being too extreme in that speech arises dependent on sound, being too extreme in that grasping one's own object depends on convention, and being too extreme in that one's own object does not appear clearly. These four should be understood in the text itself. The apparent perception has been explained. Explanation of valid cognition and its result Thirdly, the result of valid cognition is twofold: how the result of valid cognition arises, and the classification of the result of valid cognition that arises from it. The first has two parts: refutation and establishment. The first is: Some say that for objects to be taken and abandoned, entering is the main thing, and because the objects are different, the understanding of the mind is different. In this context, the scriptures on the result of valid cognition arose to explain the latter of the two results of valid cognition, the determined and the undetermined. Although the way the result of valid cognition is derived from the Commentary on Valid Cognition is acceptable, the way the result of valid cognition is derived from the Sutra still needs to be sought, so it is not reasonable. Some say that valid cognition is infallible, knowledge. In this context, the scriptures on the result of valid cognition arose to realize that the newly arisen infallible knowledge is the definition of valid cognition, because these scriptures establish that valid cognition and the object to be measured are not different entities, thus establishing that valid cognition knows the object to be measured. By establishing it, it is established that it is infallible with respect to the object to be measured. This leads to the realization of the definition as complete. This is also unreasonable, as it does not go beyond the previous faults, and it is not the meaning of the present context to take the knowledge of the object to be measured as the proof and the infallibility of the object to be measured as the thing to be proven. Secondly, according to the Sutra, direct perception and inference are valid cognition, the two measure definitions. And, in this Commentary on Valid Cognition, since there are two objects to be measured, there are two valid cognitions. In the context of establishing that two is the definite number for valid cognition, when establishing that two is the definite number for the object to be measured,