Tibetan
ས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་ཚང་ཞིང་གེགས་མེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ཚོགས་ཚང་བ་ནི་བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་ལས་ཉོན་གཉིས་ཚང་བ་ཡིན་ལ། གེགས་མེད་པ་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པའོ། །འདི་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ། འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་ཕྱོགས་རེ་མགོ་གནོན་གྱི་གཉེན་པོ་དང་། མཐའ་དག་དཔྱིས་འབྱིན་གྱི་གཉེན་པོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོར་བྱམས་པ་བསྒོམ་པ་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ལེའུ་གཉིས་པར་ལམ་བདེན་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་བདག་འཛིན་འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཉེན་པོའི་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་གསུངས་པ་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་གནས་པ་ནི། །བརྩེ་བའམ་ཡང་ན་ལས་ཀྱིས་ཡིན། །ཞེས་ཏེ། ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་ལ་གནས་པའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཚེ་འདིར་རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་ཚོགས་ཚང་སྟེ། བདག་འཛིན་མེད་ཀྱང་སྔ་མའི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་དགྲ་བཅོམ་པ་རིག་པ་སྔ་མ་རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བར་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ལྷག་མེད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཚེ་རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པས་རྟེན་བརྟན་པ་མི་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་དུ་ཁ་ཅིག རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ནི་ལྷག་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་རིག་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་མ་ཕྱེད་ཅིང་། རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་ཡང་ངོས་མ་ཟིན་པ་སྟེ། རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་གསུམ་ཆར་གྱིས་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུ་ལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་གསུམ་གསུངས་པ་ལས་ཐེག་དམན་གྱི་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་གསུམ་ཆར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ལོངས་སྐུ་ཁས་མི་ལེན་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དགྲ་བཅོམ་འཆི་ཁ་མའི་རིག་པ་གཉིས་ཀ་རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་མི་སྦྱོར་བར་འདོད་ལ། མདོ་སེམས་གཉིས་ཀྱི་ཐེག་པ་འོག་མའི་འདོད་ཚུལ་སྔ་མ་དང་འདྲ་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་ལ་ལོངས་སྐུ་ཁས་ལེན་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རིག་པ་ཕྱི་མར་མཚམས་སྦྱོར་བར་བཞེད་དོ། །འོ་ན་སྔར
Chinese
因为转生的因缘聚合且没有障碍的缘故。因缘聚合是指由我执产生的业和烦恼二者都具足，没有障碍是指没有证悟无我的智慧。对此必须确定的是，轮回的主要原因是执著蕴聚的无明。而它的对治有暂时压制的对治和彻底根除的对治两种。第一种是对治嗔恨修慈悲等等，后一种是证悟无我的智慧，因此在第二品宣说道谛的时候，应当结合论述我执是轮回的主要原因，以及证悟无我的智慧是对治的主要方法等道理。第二是：断除贪欲的住处是，慈爱或者业力所致。也就是说，住在有余涅槃的声闻阿罗汉，在此生中有将心识与来世连接的因缘聚合，因为即使没有我执，也是由于先前业力的作用。大乘阿罗汉的心识必定会与后世心识相连接，因为他们具有大悲心。那么，在无余涅槃的时候，心识没有与后世相连接，因此常恒的所依无法成立，如果这样问。对此，有些随理唯识宗的人认为，即使在无余涅槃的状态下，也有前世心识与后世心识相连接的情况，这种说法没有区分宗派的场合，也没有认识到心识与后世相连接的原因。因为自宗的三部实事师都认为究竟是三乘，而且心识与后世相连接的原因有有漏业、烦恼以及慈爱大悲心三种，而小乘的无余涅槃时，这三种都不存在。总之，毗婆沙宗不承认报身，因此大小乘的阿罗汉临终时的心识都不会与后世心识相连接。经部和唯识二宗的下部宗义的观点与前者相同，而大乘承认报身，因此在一切情况下都认为心识会与后世相连接。那么之前
English
Because the causes and conditions for rebirth are complete and there are no obstacles. The completion of causes and conditions means that both karma and afflictions arising from self-grasping are complete, and the absence of obstacles means the absence of wisdom that realizes selflessness. It is necessary to ascertain that the main cause of samsara is ignorance that clings to the aggregates. And its antidotes are of two types: temporary suppression and complete eradication. The first is to cultivate loving-kindness as an antidote to anger, etc., and the latter is the wisdom that realizes selflessness. Therefore, in the second chapter, when explaining the truth of the path, one should combine the reasons for establishing that self-grasping is the main cause of samsara, and that the wisdom that realizes selflessness is the main method of treatment. The second is: The abode free from desire is, due to love or karma. That is to say, the Shravaka Arhats who dwell in the Nirvana with remainder have the complete causes and conditions for connecting consciousness with the next life in this life, because even without self-grasping, it is due to the influence of previous karma. The consciousness of the Mahayana Arhats will definitely be connected with the consciousness of the next life, because they have great compassion. Then, at the time of Nirvana without remainder, the consciousness is not connected with the next life, so the permanent basis cannot be established. If you ask like this. In response to this, some followers of logic-only consciousness believe that even in the state of Nirvana without remainder, there is a connection between the consciousness of the previous life and the consciousness of the next life. This statement does not distinguish the occasion of the sect, nor does it recognize the cause of the connection between consciousness and the next life. Because all three schools of the self-school of realism believe that the ultimate is the three vehicles, and the causes for connecting consciousness with the next life are the contaminated karma, afflictions, and the three of loving-kindness and great compassion, but in the case of the Hinayana's Nirvana without remainder, all three do not exist. In short, the Vaibhashika school does not acknowledge the Sambhogakaya, so the consciousness of both the Arhats of the Greater and Lesser Vehicles at the time of death will not be connected with the consciousness of the next life. The views of the lower schools of the Sutra and Consciousness-only schools are the same as the former, while the Mahayana school acknowledges the Sambhogakaya, so in all cases it is believed that consciousness will be connected with the next life. Then before
Tibetan
་གྱི་ལན་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་རྟེན་བརྟན་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་རྟེན་བརྟན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི་དེ་སྐྱེས་ནས་རྟེན་བརྟན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ། གོམས་པས་གྲུབ་པ་མེད་ཅེ་ན། །ཞེས་པའི་ལན་དུ་རྟེན་བརྟན་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གོམས་པ་རང་གི་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི། སེམས་ལ་བརྩེ་སོགས་གོམས་སྐྱེ་བ། །ཞེས་སོགས་ཏེ། བརྩེ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་རང་གི་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པ་ལས་སེམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདི་དང་གོམས་ཟིན་ལུས་ཀྱི་འབད་རྩོལ་བསྐྱར་མ་ལ་མི་ལྟོས་པ་གཉིས་དོན་གཅིག་པས་སྔ་རབས་པ་རྣམས་རྟགས་མགོ་སོ་སོར་བྱེད་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་བསྒོམ་པ་ནི། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་འགྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི། རྟེན་བརྟན་གོམས་པ་རང་གི་ངང་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུརཾ་ཏེ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ན། གོམས་བྱའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་འགྱུར་བར་ངེས་པས་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་བློ་དེ་གསལ་སྣང་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་འགལ་རྐྱེན་གྱི་གེགས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འདོད་འཇིག་གོམས་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ནི། རྟོག་བྲལ་དང་མ་འཁྲུལ་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པས་འགྲུབ་སྟེ། སྤྱིར་གསལ་བར་སྣང་བས་རྟོག་མེད་འགྲུབ་ཅིང་། བྱེ་བྲག་ཡང་དག་པའི་དོན་གསལ་བར་སྣང་བས་མ་འཁྲུལ་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་པ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ་ལ། སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་མི་འཐད་པ་སྤོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་གཏན་ནས་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་མེད་དེ། དྲི་མ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སྤོང་མི་ནུས་པ་དང་། ནུས་ཀྱང་སྤོང་བའི་ཐབས་མེད་པ་དང་། ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་ཀྱང་སྤངས་པ་སླར་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རྩོད་པའི་རིག་བཞི་ལས། ལན་གྱི་རིགས་ཀྱང་བཞི་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །ཞེས་སོགས་དང་། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་དང་། བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གོམས་པ་མི་སྲིད་པ་སྤོང་བ་དང་། སྲིད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་སྲིད་པ་སྤོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི།
Chinese
那么，如何回答这个问题呢？这里所说的“稳固基础”，是指在瑜伽现观尚未生起之前，稳固地修习证悟补特伽罗无我的智慧，一旦生起，则无需再稳固基础。如果有人说：“通过串习无法成就”，那么，回答就是为了稳固基础。第二，为了证明串习自然而然地变得卓越，例如“心中生起慈爱等”。慈爱、大悲心和证悟无我的智慧，具有法性。你们通过串习，自然而然地变得卓越，因为你们通过串习，在心中毫不费力地自然生起。这与“串习之后，身体的努力不再依赖重复”意义相同，因此，早期学者将二者分别作为不同的论证起点是没有意义的。第三，修习它，就能以自证现量来成就。第二，证明周遍性：如果稳固基础的串习自然而然地变得卓越，那就是修习，那么，必定会使所串习的意义变得清晰，这是周遍的。因为在清晰显现之前，这种智慧不会受到违缘的阻碍。例如，就像串习欲界的智慧一样。第二，证明定义：无分别和不颠倒，都是通过获得对真实意义的清晰显现而成就的。一般来说，由于清晰显现，就能成就无分别；特别地，由于真实意义的清晰显现，就能成就无颠倒。第三，对于已成就的驳斥，分为驳斥断德圆满的不合理之处和驳斥智慧圆满的不合理之处。第一：烦恼不可能被彻底断除，因为垢染是心的自性，无法断除；即使能断除，也没有断除的方法；即使有方法，也无法知道；即使知道，断除的烦恼还会复发。对于这四种辩论，也有四种回答：心的自性是光明。（藏文：སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ།）等等；因为空性见与此相违。（藏文：སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར།）等等；通过确定因的自性。（藏文：རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིས།）等等；因为断除了我见之种子。（藏文：བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར།）等等。第二点分为：驳斥不可能串习和驳斥即使可能也不可能证得一切智智。第一点是：
English
So, how to answer this question? Here, "stable foundation" refers to the stable practice of the wisdom that realizes the selflessness of the individual until the yogic direct perception arises. Once it arises, there is no need to stabilize the foundation. If someone says, "Accomplishment is not achieved through habituation," then the answer is for the sake of stabilizing the foundation. Second, to prove that habituation naturally becomes excellent, such as "compassion and other emotions arise in the mind through habituation." Love, great compassion, and the wisdom that realizes selflessness have the nature of dharma. You become excellent naturally through habituation because you arise effortlessly and spontaneously in the mind through habituation. This has the same meaning as "after habituation, the body's effort no longer relies on repetition." Therefore, it is meaningless for early scholars to treat the two as separate starting points for argumentation. Third, meditating on it will be accomplished through self-awareness. Second, proving pervasiveness: If the habituation of a stable foundation naturally becomes excellent, that is meditation, then it is certain that the meaning of what is being habituated will become clear, which is pervasive. This is because such wisdom will not be hindered by obstacles until clear manifestation arises. For example, like the wisdom of habituating desire realm. Second, proving the definition: Non-conceptualization and non-mistakenness are both accomplished by obtaining a clear manifestation of the true meaning. Generally, non-conceptualization is accomplished through clear manifestation; specifically, non-mistakenness is accomplished through the clear manifestation of the true meaning. Third, refuting the objections to accomplishment is divided into refuting the unreasonableness of the perfection of abandonment and refuting the unreasonableness of the perfection of wisdom. First: It is impossible for afflictions to be completely abandoned because defilements are the nature of the mind and cannot be abandoned; even if they could be abandoned, there is no method to abandon them; even if there were a method, it could not be known; even if it were known, the abandoned afflictions would recur. For these four debates, there are also four answers: The nature of the mind is luminosity. (Tibetan: སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ།) etc.; Because the view of emptiness contradicts this. (Tibetan: སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར།) etc.; Through determining the nature of the cause. (Tibetan: རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཡིས།) etc.; Because the seed of the view of self has been abandoned. (Tibetan: བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར།) etc. The second point is divided into: refuting the impossibility of habituation and refuting the impossibility of attaining omniscience even if it is possible. The first point is: