Tibetan
ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་བྱ་བའམ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཞལ་བྱའི་གྲངས་ངེས་ཀྱིས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཞན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་ཤིང་། དེའི་དངོས་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ཡང་ཚད་མ་འདིའི་འབྲས་བུ་གང་ཞིག་ཡིན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ད་ནི་ཚད་མ་གང་ཞིག་ཡིན། གང་ལས་བར་ཆད་མེད་པར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་འདིའི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་སྟོན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཞན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པར་སྟོན་པ་རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་གྱི་ལེའུ་ཡིན་པ་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་རྟོག་བྱེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ། རྟོག་བྱའི་རང་མཚན་ནི་གང་། དེས་དེ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་ཞེ་ན། དང་པོ་སྟོན་པ་ནི། མངོན་སུམ་བཞི་ཆར་གྱི་སྐབས་སུ་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་རྣམས་དང་། མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གིས་དོན་གྱི་མ་འཁྲུལ་བ་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་སྟོན་པ་ནི། དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་རྐྱེན་དུ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་གཟུང་དོན་དུ་བསྟན་པ་དང་། རང་རིག་གི་སྐབས་སུ་མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་སྟོན་པ་ནི། ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་ཏེ། དོན་རིགས་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རང་མཚན་རྟོགས་ཏེ། དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་གཞུང་དང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པ་རང་མཚན་རྟོགས་ཏེ། དེ་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་གཞུང་རྣམས་སོ། །ཚད་འབྲས་དང་པོའི་སྐབས་སུ། དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དོན་རྟོགས་པར་འཇོག་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཡང་རང་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སོ། །ཚད་འབྲས་ག
Chinese
如果问，这两个量对这两个所量做什么样的作用或结果，以所量的数量决定量的数量是否成立？这两个量对这两个所量起到认识的作用，即现量以自相、以自己的体性的方式认识，比量以自相、以他总的方式认识，并且将它的对境安立为共相。如《释量论》中说：‘那么，这个量的结果是什么呢？就是认识所量。’这是识，而且也是结果。‘那么，什么是量呢？就是从它无间断地成就这个认识所量的那个本身。’显示现量以自相、以自己的体性的方式认识的是现量品，显示比量以自相、以他总的方式认识的是自利和他利品。其中，对于前者，能认识的现量是什么样的？所认识的自相是什么？它认识它的理由是什么？首先，显示的是，在所有四种现量的情况下，成立离分别的理路，以及显示现似现量不迷惑对境的那些。其次，显示的是，在根现量的情况下，成立特殊的微尘作为所缘缘，在意识现量的情况下，显示根现量的所取境的第二刹那作为所取境，在自证的情况下，成立所体验的是识，在瑜伽现量的情况下，成立对境的主体是真实的意义。第三，显示的是，量果的论典，即‘对境种类现量认识对境自相，因为生起为它的形相’，这是第一个量果的论典，‘自证现量认识识自相，因为生起为体验它的体性’，这是第二个量果的论典。在第一个量果的情况下，以生起为对境的形相的理由，安立为认识对境的识，也是自己显现的那个本身，因为识是自己的本体，所以对于对境来说是自证果，即‘外境即使存在，’等等的论典。量果的
English
If asked, what kind of action or result do these two valid cognitions have on these two objects of measurement, and does the determination of the number of valid cognitions depend on the determination of the number of objects of measurement? These two valid cognitions perform the function of cognizing these two objects of measurement. Namely, direct perception cognizes the own-character through its own nature, and inference cognizes the own-character through the mode of other-generality, and its object is established as a generality. As it says in the Pramāṇavārttika: 'Then, what is the result of this valid cognition? It is the cognition of the object of measurement.' This is consciousness, and it is also the result. 'Then, what is valid cognition? It is that from which, without interruption, the very accomplishment of this cognition of the object of measurement is achieved.' The chapter on direct perception shows that direct perception cognizes the own-character through its own nature. The chapters on self-benefit and other-benefit show that inference cognizes the own-character through the mode of other-generality. Among these, in the first case, what is the direct perception that cognizes? What is the own-character of the object to be cognized? What is the reason for it to cognize it? First, what is shown is the reasoning that establishes the absence of conceptualization in all four cases of direct perception, and those that show that apparent direct perception does not confuse the object. Second, what is shown is that in the case of sense direct perception, the establishment of a specific atom as the objective condition, and in the case of mental direct perception, the second moment of the object apprehended by sense direct perception is shown as the object apprehended, and in the case of self-awareness, the object to be experienced is established as consciousness, and in the case of yogic direct perception, the subject of the object is established as the true meaning. Third, what is shown are the treatises on the result of valid cognition, namely, 'Direct perception of object-kinds cognizes the own-character of the object, because it arises as its form,' which is the first treatise on the result of valid cognition, and 'Self-awareness direct perception cognizes the own-character of consciousness, because it arises as the nature of experiencing it,' which is the second treatise on the result of valid cognition. In the case of the first result of valid cognition, the consciousness that is established as cognizing the object by the reason of arising as the form of the object is also the very one that appears directly to oneself. Because consciousness is one's own nature, it is the self-awareness result for the object, namely, 'Even if the external object exists,' and so on. The result of valid cognition
Tibetan
ཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཟུང་འཛིན་རིགས་གསུམ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་དུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་བློ་འཁྲུལ་པའི་ངོར་གཟུང་འཛིན་རིགས་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་སོ།། །།གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་གསུངས་པའི་དགོས་པ། དགོས་པ་ཅན་གྱི་ཚད་འབྲས་དངོས། རྣམ་བཞག་དེ་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་བཅད་ཀྱི་དགོས་པ་དང་། ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱིའི་དགོས་པ་དང་། སོ་སོའི་དགོས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་བྱ་བྱེད་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པ་འགོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག དབང་ཤེས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་དང་། རང་རིག་མེད་པར་འདོད་པས་དེ་གཉིས་འགོག་པ་རིམ་པ་ལྟར་ཚད་འབྲས་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་གཞུང་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་འབྲས་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་དང་། ཚད་འབྲས་སོ་སོའི་རྣམ་བཞག་གོ །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དགག རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་བཞག དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང་། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག །ཅེས་ཚད་མ་དངོས་སུ་བསྟན་ཅིང་། དེ་ཉིད་རིགས་གཏེར་ལས། ལྟ་དང་ངེས་པ་ཚད་འབྲས་དང་། །ཕྲད་དང་དོན་རྟོགས་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དེར་སྨྲ། །ལ་ལ་དབང་ཤེས་ཚད་འབྲས་འདོད། །ཅེས་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་བྱ་བྱེད་རྫས་གཞན་དང་། ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་འདོད་པ་འདྲ་ལ། མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་དཔྱོད་པ་བས་དང་པོར་དོན་ལ་ལྟ་བའི་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མ་དེའི་རྗེས་སུ་བྱུང་བའི་དངོས་ཆོས་དང་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ཞེན་པའི་བློ་ནི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། དང་པོར་དོན་ལ་ལྟ་བ་པོ། །ཤེས་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན། །བྱིས་དང་ལྐུགས་སོགས་བློ་འདྲ་བ། །དག་པ་དངོས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་བློ་གང་ཞིག །དངོས་ཆོས་རིགས་ལ་སོགས་རྣམས་སུ།
Chinese
第二，关于将能取、所取、取的方式三种，安立为量、果、衡量三者，这仅仅是在迷乱的心识面前，能取、所取、取的方式三种显现为各不相同而已，实际上并非各不相同。如《心识自性无别》等论典所说。第二部分分三：宣说量果的必要；具有必要性的量果本身；必须确定该安立。第一部分分二：决定的必要和断除的必要。第一部分分二：共同的必要和各自的必要。第一，是为了遮止外道认为能作、所作是不同的实法。第二，是为了遮止自宗和他宗的某些派别，认为根识上没有显现对境的行相，以及不承认自证，因此，依次遮止这二者是第一和第二量果的论典。第二，是为了通过量成立能衡量之对境的途径，从而将能衡量之对境的证悟，显示为量的自性。第二部分分二：量果共同的安立和量果各自的安立。第一部分分三：破斥认为量果是他体的观点，安立认为不是他体的观点，以及消除对此的争论。第一部分分二：陈述他宗观点和破斥他宗观点。第一，如《释量论》中说：“因此见与根相联，以及特殊的彼等识。”直接显示了量。同样，《理藏论》中说：“见与决定是量果，相遇与了知义为果，特殊彼即特殊者，某些认为根识是量果。”显示了量和果二者。而且，外道们认为能作所作是他体，量和果是所生能生，心识上没有显现对境的行相，这三者是相似的。不相似的差别是，与思辨相比，首先对境进行观察的无分别识是量，随之而来的执著于事物自性、种类等差别的识是果。也正是如此：“首先对境进行观察者，是无分别的识，如同孩童和哑巴等的心识，清净是从实物所生，因此被认为是量。在其之后，任何心识，在事物自性、种类等之中。
English
Secondly, regarding the establishment of the three types of grasper, grasped, and manner of grasping as the three: valid cognition, result, and measurement, this is merely in the face of a deluded mind, the three types of grasper, grasped, and manner of grasping appear to be distinct, but in reality they are not distinct. As stated in treatises such as "Mind and its nature are inseparable." The second part has three sections: the necessity of explaining valid cognition and result; the actual valid cognition and result that have necessity; and the need to ascertain that very establishment. The first part has two sections: the necessity of determination and the necessity of elimination. The first part has two sections: the general necessity and the individual necessities. First, it is to refute the outsiders who believe that the agent and the object are different substances. Second, it is to refute some schools of our own and other traditions who believe that the sense consciousness does not manifest the aspect of the object, and who do not accept self-awareness. Therefore, refuting these two in order are the treatises on the first and second valid cognitions and results. Second, it is to show that the realization of the object to be measured is the nature of valid cognition, through the means of showing the proof that valid cognition understands the object to be measured. The second part has two sections: the general establishment of valid cognition and result, and the individual establishment of valid cognition and result. The first part has three sections: refuting the view that valid cognition and result are different entities, establishing the view that they are not different entities, and dispelling disputes about this. The first part has two sections: stating the view and refuting it. First, as it says in the Commentary on Valid Cognition, "Therefore, seeing and the connection of the senses, and those minds that are special." It directly shows valid cognition. Similarly, in the Jewel of Reasoning, it says, "Seeing and ascertainment are valid cognition and result, meeting and understanding the meaning are considered the result, the special one is said to be the special one, some consider sense consciousness to be valid cognition and result." It shows both valid cognition and result. Moreover, the outsiders believe that the agent and the object are different entities, that valid cognition and result are the producer and the produced, and that the aspect of the object does not appear in the mind. These three are similar. The difference that is not similar is that, compared to speculation, the non-conceptual consciousness that first observes the object is valid cognition, and the consciousness that subsequently clings to the characteristics of things, such as nature and type, is the result. It is also like this: "The one who first observes the object, is a non-conceptual consciousness, like the minds of children and mutes, pure, born from reality, therefore it is considered valid cognition. After that, any mind, in the nature of things, types, etc."