Tibetan
་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་དེ་ལ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔ། ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་དབང་མངོན་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་དང་། ཡིད་མངོན་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་གཉིས་སོ། །འདི་དག་རགས་པ་དང་རྡུལ་ཕྲན་གང་ལ་འཇོག་ཅེ་ན། འདི་ལ་མཁས་པ་སྔ་མའི་བཤད་པའི་རྣམ་གྲངས་དགོད་པ་དང་། འཐད་པའི་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག ཕྱི་དོན་དེ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། དེས་བརྩམས་པའི་རགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པས་རྣམ་པ་གཏོད་ནུས་པས་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་གང་གིས་ན། །རགས་པར་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །ཅེས་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བར་བསྟན་ཅིང་། རྣམ་པ་དེ་རགས་པས་གཏད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དབང་མངོན་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཆོས་ཅན། རགས་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བས་རགས་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དོན་དམཾ་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་དབང་མངོན་གྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། ལག་སོགས་གཡོན་ཐམས་ཅད་དག །ཅེས་སོགས་ཀྱིས་རགས་པ་ཡན་ལག་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་བཀག་ཅིང་རྒྱན་གྱིས་ཀྱང་ཡན་ལག་རྣམས་དོན་དམ་པ་དང་། ཡན་ལག་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ན། ཁྱད་པར་ཅན་མིན་གཞན་ཡོད་ནི། །སྒྲུབ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད། །ཅེས་རགས་པ་ཡན་ལག་ཅན་སྒྲོ་བཏགས་ཀུན་རྫོབ་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དེས་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་གང་གིས་ན། །རགས་པར་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །ཅེས་དབང་ཤེས་ལ་རགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཡང་མཁས་པ་ཁ་ཅིག རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ཅིང་། དེས་དབང་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ཡང་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་གཞན་དང་འདབ་མ་འབྲེལ་བར་སོ་སོར་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ནི་རྣམ་པ་གཏོད་མི་ནུས་པས་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ལ། རྡུལ་ཕྲན་གཞན་དང་འདབས་འབྲེལ་དུ་གནས་པ་ན་རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་ཉེར་ལེན་དང་། རྡུལ་ཕྲན་གཞན་གྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་མས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་བྱས་ནས་དབང་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་ནུས་པའི་རྡུལ་ཕྲན་དུ་སྐྱེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་རྣམ་པ་གཏད་པས་དབང་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་སོ་སོའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་རགས་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རགས་པ་ནི་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་སྤུ་རིས་མ་ཟིན་པས་ལིང་བོ་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྡུལ་ཕྲན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རགས་པ་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རགས་པ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་ཡང་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཡང་རིགས་མཐུན་གྱི་ཟླ་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཡན་གར་བ་དང་། རིས་མཐུན་གྱི་ཟླ་དང་བཅས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་གཏོད་ནུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་། རིགས་མཐུན་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་གཞན་དང་འདབས་འབྲེལ་དུ་གནས་པ་ཙམ་གྱིས་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི་རིགས་མཐུན་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཇི་ཙམ་ཚོགས་པས་རང་འཛིན་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་རེ་རེ་བཞིན་དུ་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་ནུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་རྡུལ་ཕྲན་ཡིན་ཀྱང་། རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དགོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་པའི་རྡུལ་ཕྲན་དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་མིན་པ་འདི་ལ་དགོངས་ནས། མདོ་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་ནི་བསགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། དེ་དོན་དུ་མས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །རང་དོན་སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་དང་། དེ་རྫས་དུ་མས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་རང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྤྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ལ་ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དབྱིག་གཉེན་གྱིས། འདི་དག་ནི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་རྫས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་ལྔ་པོ་དེ་དག་གི་རྟེན་དང་དམིགས་པ་ནི་བསགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། འདིར་ཡང་དབང་ཡུལ་དེ་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲན་མིན། །ཞེས་དང་། ཤེས་ཏེ་གཅིག་ལ་ངེས་མིན་ཕྱིར། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། ཁྱད་པར་ཅན་མིན་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲན
Chinese
是（彼）的缘。第二，对于义识现量的缘，从境的角度来说，有色等五境；从有境的角度来说，有根现量的缘和意现量的缘两种。这些应安立为粗大还是微细呢？对此，有列举前代智者的说法和确定合理的一方两种。第一种是：有些人认为，外境分为微细无分之分和由其组成的粗大两种。第一种不是义识现量的缘，因为它无法赋予形象；第二种能够赋予形象，所以是缘。因为那些微尘，如何能使之显现为粗大之相呢？这表明了根识显现为粗大的形象，而且形象必须由粗大赋予。此外，根现量的缘，是粗大，因为根识不谬误地缘取粗大。这是周遍的，因为心识是多种自性的缘故，事物也是多种自性的。他们这样说。又有些人认为，特殊的微尘是根现量的缘，因为“手等一切皆为假”。等等，否定了粗大由支分组成，而且经庄严部也认为支分是胜义的，有支是世俗的。“若有异于特殊者，立宗即成能立破。”因为粗大的有支被说成是假立的世俗。特殊的微尘能够赋予根识粗大的形象，因为“那些微尘，如何能使之显现为粗大之相呢？”这表明了根识显现为粗大的形象。他们这样说。又有些智者认为，特殊的微尘是根识的缘，并且它也赋予根识微尘的形象。特殊者的含义是，与其他微尘不相连，各自存在的微尘无法赋予形象，所以不是特殊者。当与其他微尘相邻而存在时，以自己的前一刹那作为近取因，以其他微尘的前一刹那作为俱生助缘，从而产生能够赋予根识形象的微尘，这就是特殊者。
English
is the condition for that. Secondly, regarding the condition for sense direct perception, from the perspective of the object, there are the five objects such as form; from the perspective of the subject, there are two types of conditions: the condition for sense direct perception and the condition for mental direct perception. Should these be established as gross or subtle? Regarding this, there are two approaches: listing the explanations of previous scholars and identifying the reasonable side. The first is: Some say that external objects are divided into indivisible particles and the gross objects composed of them. The first is not a condition for sense direct perception because it cannot impart an image to it; the second can impart an image, so it is a condition. Because by what means do those particles make it appear as such a gross appearance? This shows that the sense consciousness appears as a gross image, and the image must be imparted by the gross. Furthermore, the condition for sense direct perception is gross, because the sense consciousness unerringly apprehends the gross. This is pervasive, because minds are of various natures, and things are also of various natures. So they say. Again, some say that a special particle is the condition for sense direct perception, because "all hands, etc., are false." etc., negates that the gross is composed of parts, and the Ornament Sutra also considers the parts to be ultimately true and the whole to be conventionally true. "If there is something other than the special, then establishing the thesis becomes establishing the proof." Because the gross whole is said to be an imputed conventionality. The special particle can impart a gross image to the sense consciousness, because "by what means do those particles make it appear as such a gross appearance?" This shows that the sense consciousness appears as a gross image. So they say. Again, some scholars say that a special particle is the condition for sense consciousness, and it also imparts the image of a particle to the sense consciousness. The meaning of the special is that the particles that exist separately without being connected to other particles cannot impart an image, so they are not special. When existing adjacent to other particles, the previous moment of oneself acts as the immediate cause, and the previous moment of other particles acts as the concurrent assisting condition, thereby producing a particle that can impart an image to the sense consciousness, which is the special one.
Chinese
是的。因为它将微粒的形态赋予感官意识，所以感官意识显现的是各个微粒的形态，而不是粗大的形态。因为粗大是后来的分别念没有抓住细节，而只是臆想为一个整体的缘故。如是说。第二点是：除了微粒之外的粗大，不是感官意识的所缘缘，因为除了微粒之外的粗大，法称（Dharmakīrti）已经多次遮止了。微粒也分为同类无侣的单独微粒和异类有侣的微粒两种。第一种，不是感官意识的所缘缘，因为它没有产生能赋予形态的特殊微粒。对于后一种，仅仅是与同类微粒相邻而存在，也不会变成感官意识的所缘缘，而是同类微粒聚集到能够产生自执感官意识的状态时，各个无分微粒才是感官意识的所缘缘，因为它产生了能赋予感官意识形态的特殊微粒。虽然感官意识的所缘缘是微粒，但需要特殊的微粒，考虑到不是特殊微粒的微粒不是感官意识的所缘缘，所以在经中说：五种识聚是以积聚为所缘。在《摄大乘论》（Asaṅga's Abhidharmasamuccaya）中说：彼由多义所生故，自体总相所行境。意思是说，因为它是由多种物质所产生的，所以说自己的生处是总相的行境，而不是从不同的事物中认识到无差别。世亲（Vasubandhu）说：这些是生处的自相之境，而不是物质的自相。同样，这五种识聚的所依和所缘是积聚的缘故。因此，极微是不可见的，所以是不可说的。这里也说：彼感官境故非微粒，知故非定于一。如是说。其中，特殊微粒的意义已经说过，非特殊微粒是微粒。
English
Yes. Because it imparts the form of particles to sensory consciousness, sensory consciousness perceives the form of individual particles, not the gross form. This is because the gross is merely an imputation of a single, undifferentiated entity by subsequent conceptual thought that has not grasped the details. Thus it is said. The second point is: grossness other than particles is not the objective condition of sensory consciousness, because grossness other than particles has been repeatedly refuted by Dharmakīrti. Particles are also divided into solitary particles without similar companions and particles with dissimilar companions. The first is not the objective condition of sensory consciousness, because it has not produced a special particle capable of imparting form. For the latter, merely being adjacent to other similar particles does not make it the objective condition of sensory consciousness. Rather, when similar particles gather to the point where they can generate self-grasping sensory consciousness, each indivisible particle of that aggregate is the objective condition of sensory consciousness, because it has produced a special particle capable of imparting form to sensory consciousness. Although the objective condition of sensory consciousness is a particle, it requires a special particle. Considering that a particle that is not special is not the objective condition of sensory consciousness, it is said in the sutra: The five aggregates of consciousness have accumulation as their object. In the Compendium of Abhidharma (Asaṅga's Abhidharmasamuccaya) it says: Because it is produced by many meanings, it is the object of the general characteristic of itself. This means that because it is produced by many substances, it is said that one's own birthplace is the object of the general characteristic, not that one recognizes no difference from different things. Vasubandhu said: These are the objects of the self-characteristic of the birthplace, not the self-characteristic of the substance. Similarly, the basis and object of these five aggregates of consciousness are accumulation. Therefore, the subtle particle is invisible, so it is unspeakable. Here it also says: Therefore, the sensory object is not a particle, because it is known, it is not definite in one. Thus it is said. The meaning of a special particle has already been explained, and a non-special particle is a particle.