Tibetan
མ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ཞིང་སྔར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཀྱང་བརྗོད་ཚུལ་ལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་སྟེ། ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་ལྟ་བུ་ལྷག་ཆད་གཉིས་ཀའི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དངོས་སུ་བརྗོད་དགོས་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར། གང་རུང་ཅིག་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་དང་ཆད་པའི་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་། ཡན་ལག་གཉིས་ལྡན་བརྗོད་ཀྱང་ཚིག་མཐར་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པ་དང་ལྔ་པ་སྦྱར་བ་ལྟ་བུ་བརྗོད་ཚུལ་ལ་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་གྱི་ངག་ལ། སུན་འབྱིན་ཡང་དག་དང་། སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ཅན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ངག་གོ །གཉིས་པ་ལ་དབྱེ་སྒོ་གསུམ་ལས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་ལ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ལ། དམ་བཅའི་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་དང་གསུམ་མོ། །ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། དོན་སྐྱོན་ལ། བློ་སྐྱོན་ལ། སྒྲ་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་དང་གསུམ་མོ། །བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། རྣལ་མ་དང་། ཐལ་འགྱུར་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སུན་འབྱིན་དུ་བཀོད་པ་གང་ཞིག སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་པས་སྐྱོན་ཅན་གོ་བར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ངག གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་པས་ཚར་གཅད་ཉེར་གཉིས། ལྟག་ཆོད་ཉེར་བཞིར་འདོད་པ་ནི་སྔར་བཀག་ཟིན་ལ། གཙང་ནག་པས། རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན། མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན། དམ་བཅའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་དང་། དོན་གྱི་སྐྱོན་དང་། བློའི་སྐྱོན་དང་། སྒྲའི་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པ་དང་དྲུག་གོ །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒོལ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བཀོད་པ་ལ། དེ་ལ་ཕྱོགས་སྣ་ཚོགས་ནས་སྨད་དམ། རང་ལ་བསྟོད་དམ། འབྲེལ་མེད་གཞན་འཆད་ན་ཡང་དེ་དག་ཏུ་མི་འདུ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྩོད་རིགས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། རྩ་བའི་དབྱེ་བ། སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་ཡིན་ལ། ནང་གསེལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ལོག་པའི་ལན་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། །དེ་དག་འདིར་ནི་སྤྲོ་བྱ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་དང་། ཐལ་འགྱུར་གྱི་ངག་གོ །དང་པོ་ནི
Chinese
嘛嘛。第三是，具足三种道理，虽然先前辩论者已经成立，但在表达方式上出现过失，例如，像具有五支的陈述一样，兼具增多和减少两种过失；在辩论者面前，必须实际陈述周遍和同品遍，如果只陈述其中之一，就像出现缺少过失一样；即使陈述了具有两支的陈述，但在句末附加第三格和第五格的情况，就像在表达方式上出现过失一样，这是第三种情况。第二，关于驳斥的陈述，有正确的驳斥和相似的驳斥两种。第一种，有定义和分类两种。第一，定义是，通过将过失说成是过失，从而使人理解到有过失的陈述。第二，有三种分类方式。从对象的角度分类，有将作为过失的理由的过失、作为过失的定义的过失、作为过失的承诺的过失说成是过失的正确驳斥，这是三种。从本体的角度分类，有将作为过失的意义的过失、作为过失的智慧的过失、作为过失的声音的过失说成是过失的正确驳斥，这是三种。从表达方式的角度分类，有真实的和推论两种。第二，关于相似的驳斥，有定义和分类两种。第一是，凡是被列为驳斥的，由于没有将过失说成是过失，因此无法使人理解到有过失的陈述。第二，有破斥和成立两种。第一是，外道认为有二十二种折伏和二十四种颠倒，这在之前已经破斥过了。胜论派黑天说，将不是理由的过失、定义的过失、承诺的过失说成是过失，以及将意义的过失、智慧的过失、声音的过失说成是过失，共有六种。这种说法是不合理的，因为辩论者陈述了正确的论证，却从各个方面进行诽谤，或者赞美自己，或者阐述不相关的其他内容，这些都不包括在上述情况中。第二是，如《论式》中所说，根本的分类是不说出过失和说出不是过失的两种，而内在的分类是不可思议的，如《释量论》中所说：因为错误的回答没有边际，因此这些在这里不应详述。因此这样说。第三，从表达方式的角度分类，有两种，即自续的陈述和推论的陈述。第一是：
English
Mama. Third, although the three aspects are complete and the previous opponent has established it, there are flaws in the way it is expressed. For example, a statement with five members has both excess and deficiency flaws. In the face of an opponent who must explicitly state both the subject-property and the pervasion, stating only one of them is like having a deficiency flaw. Even if a statement with two members is stated, adding the third and fifth case endings to the end of the sentence is like having a flaw in the way it is expressed, and this is the third case. Second, regarding refutation statements, there are two types: correct refutations and seemingly correct refutations. The first has two aspects: definition and classification. The first, the definition, is a statement that makes one understand the flaw by stating the flaw as a flaw. The second has three ways of classifying. From the perspective of the object, there are three types of correct refutations that state as flaws the flaws of the reason, the flaws of the definition, and the flaws of the commitment. From the perspective of the essence, there are three types of correct refutations that state as flaws the flaws of meaning, the flaws of intelligence, and the flaws of sound. From the perspective of expression, there are two types: the real and the consequential. Second, regarding seemingly correct refutations, there are two aspects: definition and classification. The first is: any statement presented as a refutation that cannot make one understand the flaw because it does not state the flaw as a flaw. The second has two aspects: negation and affirmation. The first is: the outsiders' claim of twenty-two defeats and twenty-four reversals has already been refuted. The Vaisheshika school's Krishna says that there are six types of flaws: stating as flaws what are not flaws of the reason, flaws of the definition, and flaws of the commitment, and stating as flaws the flaws of meaning, the flaws of intelligence, and the flaws of sound. This statement is unreasonable because when the proponent states a correct proof, they are slandered from various sides, or they praise themselves, or they explain other irrelevant things, and these are not included in the above situations. The second is: as stated in the "Nyaya Sutra," the fundamental classification is into two types: not stating a flaw and stating what is not a flaw, and the internal classifications are inconceivable, as stated in the "Pramana-viniscaya": Because there is no end to wrong answers, these should not be elaborated on here. Therefore, it is said. Third, from the perspective of expression, there are two types: statements of self-nature and statements of consequence. The first is:
Tibetan
། བསྒྲུབ་ངག་དང་དོན་གཅིག་པས་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བའི་རྣམ་གཞག་དང་། ལན་འདེབས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ། དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཕྱྭ་བའི་བཞེད་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀོད་ཚད་བཅུ་བཞིར་དབྱེ་བ་དང་། དེ་ལ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་། ཡང་དག་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པ་དང་མི་འཕེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བཞི་ལས་བཅུ་བཞི་ཞེས། །ཁ་བ་ཅན་པ་དེ་ལྟར་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་དབྱེ་བ་བཞི་ནི། རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ། རྟགས་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ། གཉིས་ཀ་གྲུབ་པ་སྟེ་བཞིའོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་སངས་རྒྱས་པའི་ངོར་སྒྲ་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། གཉིས་ཀ་ཚད་མས་ཀྱང་མ་གྲུབ། ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ལ། གཉིས་ཀ་ཚད་མ། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས། རྟགས་ཚད་མ་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་པའི་ངོར། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་འདོད་ལན་ཐེབས་པས་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལ། སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ། ཐལ་འགྱུར་ཏེ་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཚད་མ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་འབབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་སྟེ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་དང་དེ་ལ་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མིག་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་ངེས་པ་ལ་འཕངས་ན་དམ་བཅའ་ལ་ཚད་མས་བསལ་བཞུགས་པ་དང་། ཚད་མས་མ་ངེས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ལ་འཕངས་ནས། ཁས་བླངས་ཀྱི་བསལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་མེད་ན་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དེ་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱས་ན་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་བསལ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སྔར་ལྟར་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་
Chinese
与成立语意义相同，故已于前述。第二部分分为两种：谬论的分类和答辩的方式。第一部分分为破、立、舍三种，第一种又分为陈述主张和驳斥主张两种。第一种是：理自在派（Rigs pa'i dbang phyug phywa ba）的主张是将谬论分为十四种，又将这十四种分为正确和相似两种，又将正确分为能引申出能立和不能引申出能立两种，共三种。第一种是：如“谬论四种分为十四种，雪域者如是主张。”所说，根本的分类有四种：因和周遍二者皆不成立，唯因不成立，唯周遍不成立，二者皆成立。第一种是：例如在佛教徒面前说，声，法，应是，非所量，因为是常。像这样，二者既未被量成立，也不被承认。第二种是：声，法，应是，非所作，因为是常。像这样。第三种是：声，法，应是，常，因为是所量。像这样。第四种分为：二者皆是量，二者皆承认，因是量而周遍被承认，因被承认而周遍被量成立四种。第一种是：在佛教徒面前，声，法，应是，无常，因为是所作。像这样，这是因为已回答了对方的主张，所以是相似的。对于承认声是常的人，谬论即因和周遍二者皆是量，对于誓言，会产生承认的违背，这是正确的谬论，共有两种。第二种是：对于认为声是眼识的对境且常周遍于此的人，声，法，应是，常，因为是眼识的对境。像这样，如果声被量确定为无常，则对于誓言，存在着量所违背的情况；如果未被量确定，仅是承认，则会产生承认的违背；如果二者皆无，则根本没有违背，共有三种。第三种是：对于说凡是所作皆是常周遍的人，声，法，应是，常，因为是所作。像这样，对于此，也因誓言是否存在违背的情况而分为三种。第四种是：对于说声是常的人，声，法，应是，非所作，因为是常。像这样，对于此，也因是否存在违背的差别而如前分为三种。第二
English
It has already been explained above since it has the same meaning as the establishing statement. The second part has two aspects: the classification of fallacies and the manner of refutation. The first part has three divisions: refutation, establishment, and abandonment. The first of these has two aspects: stating the assertion and refuting it. The first is: According to the assertion of Rigpai Wangchuk Phyawa, fallacies are divided into fourteen types, and these are further divided into valid and apparent types. The valid ones are divided into those that entail a proof and those that do not, making three divisions. The first is: As it says, "The four fallacies are divided into fourteen, the people of the snowy land assert it thus." The four root divisions are: both the sign and the pervasion are unestablished; only the sign is unestablished; only the pervasion is unestablished; and both are established. The first is: For example, to a Buddhist, "Sound, the subject, should be unmeasurable, because it is permanent." Like this, neither is established by valid cognition, nor is it accepted. The second is: "Sound, the subject, should be uncreated, because it is permanent." Like this. The third is: "Sound, the subject, should be permanent, because it is measurable." Like this. The fourth has four divisions: both are valid cognitions; both are accepted; the sign is a valid cognition and the pervasion is accepted; the sign is accepted and the pervasion is established by valid cognition. The first is: To a Buddhist, "Sound, the subject, should be impermanent, because it is created." Like this, this is apparent because it refutes the opponent's assertion. To someone who accepts that sound is permanent, the fallacy is that both the sign and the pervasion are valid cognitions. For the pledge, there is a contradiction of acceptance, which is a valid fallacy, making two. The second is: To someone who believes that sound is an object of eye consciousness and that permanence pervades it, "Sound, the subject, should be permanent, because it is an object of eye consciousness." Like this, if sound is determined to be impermanent by valid cognition, then for the pledge, there is a contradiction of valid cognition. If it is not determined by valid cognition but only accepted, then there is a contradiction of acceptance. If neither exists, then there is no contradiction at all, making three. The third is: To someone who says that whatever is created is pervaded by permanence, "Sound, the subject, should be permanent, because it is created." Like this, this also changes into three depending on whether there is a contradiction in the pledge or not. The fourth is: To someone who says that sound is permanent, "Sound, the subject, should be uncreated, because it is permanent." Like this, this also changes into three as before depending on the difference of whether there is a contradiction or not. The second