Tibetan
ར་བའི་ཚུལ་ནི། དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་ཤེས་པའི་ཚེ། སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་ནས་ཁར་འབྱིན་པའི་མཁས་པ་ལ་ནི། འོ་ན་སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་འགྲུབ་བོ། །ཚོགས་སུ་ཁྱབ་པ་ངག་ཏུ་མི་བརྗོད་ན། མཁས་སུ་ཟིན་ཡང་སྐབས་དེར་བསྒྲུབ་པའི་ངག་རྫོགས་པར་སྦྱར་དགོས་ཏེ། མ་རྫོགས་ན་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་ངེས་ལས། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ནི་ཚིག་གི་སྐྱོན་ཡོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྨྲ་བ་པོ་ལ་ཀླན་ཀར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བར་མཛད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཞིང་། ཁར་འབྱིན་པའི་མཁས་པ་ལ་ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་ངག་ཀྱང་ཡོད་དེ། སྔ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། རང་གིས་ངེས་བཞིན་གཞན་དག་ལ། །ངེས་པ་སྐྱེད་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཕྱོགས་ཆོས་དང་ནི་འབྲེལ་པ་དང་། །བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་བྱ་གཞན་རྣམས་སྤངས། །ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། འབྲེལ་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་གསུམ་པོ་ཟླས་ཕྱེ་ནས་གསུམ་ཀ་བརྗོད་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། ཕྱོགས་ཆོས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིས་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་ཅེས་རྣམ་དབྱེ་གསུམ་པ་དེའི་སྐྱེས་བུའི་བསྡུ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངག་གི་བྱེད་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངག་དེ་རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངག་དེ་ལས་ཉན་ཤེས་མངོན་སུམ་སྐྱེ། དེ་ལས་དྲན་ཤེས་སྐྱེ། དེ་ལས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་ངག་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ལས་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ལ་ཡང་རིམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་དང་པོར་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་རྩོད་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སྐྱེ་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྩོད་གཞི་ལ་བསྒྲུབ་ཆོས་འཛིན་པའི་བློ་ནི་རྗེས་དཔག་ཉིད་དོ། །ཁྱབ་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ལ་དང་པོ་སྤྱི་ཁྱབ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས། དེ་ནས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །བསྒྲུབ་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་དཔེའི་སྟེང་དུ་ཁྱབ་འབྲེལ་གསར་དུ་དྲན་པ་ནི་མི་སྐྱེ་སྟེ། བསྒྲུབ་
Chinese
立宗的方式是：在例子上知道周遍关系的时候，对于忆念总的周遍并能说出来的智者来说，像“那么声音也是所作”那样，仅仅陈述同品遍在也能成立。如果集聚的周遍没有用语言陈述，即使精通，那时也必须完整地结合能成立的语言，如果不完整，就会变成责难。如是说的是，《释量论》中说：对于为他人的缘故而作的随理比量来说，主要在于语言的过失和功德，而不在于意义，因为不如实陈述意义，就会变成对说话者的责难。这样显现其意义。同样，对于忆念同品遍在，并能说出来的智者来说，也有仅仅陈述周遍的成立论式，因为与前面相同。第三，遣除诤论：在《摄类学》中说：自己已经确定，想要使其他众生也确定，就应舍弃同品遍在和关系，以及所立和所说其他的。这样将同品遍在、关系和所立三者分开，说成要陈述三者，如果说这与前面相违，则没有过失，因为“同品遍在和关系陈述所立”是第三个异体的士夫的集合，那时所立包含在所立的法中。第三，语言的作用是：为了在外道心中生起了知所立的随理比量。那么，这个语言是随理比量的直接因吗？不是的，因为从这个语言产生听觉意识，从听觉意识产生忆念意识，从忆念意识产生随理比量。听闻成立论式，从听觉意识产生忆念意识的方式也有三种次第：以同品遍在为先导的，首先产生忆念同品遍在的忆念意识，然后产生忆念总的周遍的忆念意识，然后产生在争论处忆念周遍的忆念意识，对于这个争论处，执著能成立之法的智慧就是随理比量本身。以周遍为先导的，首先产生忆念总的周遍的忆念意识，然后产生忆念同品遍在的忆念意识，然后产生后面的方式与之前相同。依靠成立论式，在例子上新忆念周遍关系是不会产生的，成立
English
The way of establishing the thesis is: When one knows the pervasion relationship on the example, for the wise who remembers the general pervasion and can speak it out, like "Then sound is also produced," it can be established by merely stating the property of the subject. If the pervasion in the collection is not stated in words, even if one is proficient, then one must completely combine the words that can be established at that time. If it is not complete, it will become a fault. As it is said, in the Pramāṇavārttika, it is said: For the inference for the sake of others, the faults and merits of words are mainly considered, not the meaning, because not stating the meaning as it is, it will become a fault for the speaker. Thus, it is shown to be the meaning. Similarly, for the wise who remembers the property of the subject and can speak it out, there is also a proof statement that only states the pervasion, because it is the same as before. Third, refuting the dispute: In the Abhidharmasamuccaya, it is said: Having ascertained oneself, one wants to make other beings ascertain, one should abandon the property of the subject and the relationship, as well as the thesis and the other things to be stated. Thus, separating the property of the subject, the relationship, and the thesis, and saying that all three should be stated, if one says that this contradicts the previous statement, there is no fault, because "the property of the subject and the relationship state the thesis" is the collection of the third different entity, and at that time, the thesis is included in the dharma of the thesis. Third, the function of language is: in order to generate the inference that realizes the thesis in the mindstream of the opponent. Then, is this language the direct cause of the inference? No, because from this language arises auditory consciousness, from auditory consciousness arises memory consciousness, and from memory consciousness arises inference. There are also three stages in the way that memory consciousness arises from the auditory consciousness of hearing the proof statement: with the property of the subject as the antecedent, first arises the memory consciousness of remembering the property of the subject, then arises the memory consciousness of remembering the general pervasion, and then arises the memory consciousness of remembering the pervasion on the subject of dispute, and for this subject of dispute, the wisdom that grasps the dharma to be established is the inference itself. With the pervasion as the antecedent, first arises the memory consciousness of remembering the general pervasion, then arises the memory consciousness of remembering the property of the subject, and then the way the latter arises is the same as before. Relying on the proof statement, newly remembering the pervasion relationship on the example does not arise, the proof
Tibetan
ངག་གི་སྔ་རོལ་དུ་དེ་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་པ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་དང་། ཁྱབ་པ་རྐྱང་པ་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་ངག་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་དྲན་ཤེས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་བསྒྲུབ་ངག་གི་གོང་དུ་སྐྱེས་ཟིན་ནས། ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་བསྒྲུབ་ངག་གཉིས་ལ་སོ་སོར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་དེ་ལ་བློའི་བྱེ་བྲག་གིས་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དྲན་རུང་མེད་པ། གཉིས་ཀ་དྲན་ཟིན་པ། དྲན་རུང་ཡོད་ཀྱང་མ་དྲན་པའོ་དེ་ལ་སྔ་མ་གཉིས་ནི་བསྒྲུབ་ངག་འགོད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ལ་བསྒྲུབ་ངག་འགོད་ཀྱང་རྗེས་དཔག་སྐྱེད་མི་ནུས། གཉིས་པ་ལ། རྗེས་དཔག་གི་དངོས་རྒྱུ་ཚང་བའི་བསྒྲུབ་ངག་འགོད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དྲན་རུང་ཡོད་ཀྱང་མ་དྲན་པ་དང་། ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ལ་ཁྱབ་པ་མ་དྲན་པ་དང་། ཁྱབ་པ་དྲན་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་མ་དྲན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་དང་། ཆོས་མི་མཐུན་སྦྱོར་གྱི་བསྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གཉིས། གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་ཆོས་ཁར་འབྱིན་ན། འོ་ན་གང་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་རྗེས་ཁྱབ་རྐྱང་པ་བརྗོད་པ་དང་། ཡང་འོ་ན་གང་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་བཞིན། ཞེས་ལྡོག་ཁྱབ་རྐྱང་པ་བརྗོད་པ་དང་གཉིས། གསུམ་པ་ལ། ཁྱབ་པ་ཁར་འབྱིན་ན། འོ་ན་སྒྲ་ཡང་བྱས་སོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱང་པ་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་ངག་སྟེ། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ལྔར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་འཇམ་དབྱངས་བླ་མའི་བཞེད་པའོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བསྒྲུབ་ངག་ཏུ་བཀོད་པ་གང་ཞིག སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། དོན་སྐྱོན་ཅན། བློ་སྐྱོན་ཅན། སྒྲ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་སྟེ། སྒྲ་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་། གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་རྟག་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དང་། བྱས་ན་རྟག་པས་ཁྱབ་བོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་གསུམ་ཚང་ཡང་སྔར་རྒོལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། ཚུལ་གསུམ་ཆར་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དང་གསུ
Chinese
因为需要在言语之前忆念不忘。对于具有单方宗法和单方周遍的立论，也应将先前三种忆念中的第一种在立论之前生起，之后生起的方式应分别应用于两个立论。第四，对于反驳者，由于智慧的差别而有三种情况：宗法和周遍两者都无法忆念；两者都已忆念；可以忆念但未忆念。其中前两种不是建立立论的对象，因为第一种即使建立立论也无法产生比量，第二种不需要建立具备比量之真实因的立论。第三种，宗法和周遍两者都可以忆念但未忆念，以及忆念宗法但未忆念周遍，以及忆念周遍但未忆念宗法这三种情况中，第一种，有顺品结合和违品结合两种正确的立论。第二种，如果说出宗法，那么凡是所作皆为无常所遍，例如瓶子一样，这是陈述后随周遍；或者凡是常则为非所作所遍，例如虚空一样，这是陈述反随周遍，有两种。第三种，如果说出周遍，那么声音也是所作，这是具有单方宗法的立论，例如以所作之相来成立声音是无常，对于反驳者来说，正确的立论转变为五种，这是蒋扬喇嘛的观点。第二，立论似是而非，有定义和分类两种。第一，凡是被安置为立论，即是陈述具有过患的能立。第二，有意义过患、智慧过患、声音过患三种立论似是而非。第一，是陈述不具足三相的因，例如，声音是眼识所取，这是陈述不成；如果是所量则为非常所遍，这是陈述不定；如果是所作则为常所遍，这是陈述相违，有三种。第二，即使具足三相，也是陈述先前反驳者自己不成立的，即陈述三相都不成立，陈述周遍不成立，陈述宗法不成立，有三种。
English
Because it is necessary to remember and not forget before speaking. For the thesis with only the property of the subject and the thesis with only pervasion, the first of the three previous recollections should arise before the thesis, and the way the latter arises should be applied separately to the two theses. Fourth, for the opponent, there are three types due to the difference in intelligence: neither the property of the subject nor the pervasion can be remembered; both have been remembered; can be remembered but not remembered. The former two are not the object of establishing a thesis, because the first cannot generate inference even if a thesis is established, and the second does not need to establish a thesis that has all the real causes of inference. In the third case, among the three cases where both the property of the subject and the pervasion can be remembered but are not remembered, and where the property of the subject is remembered but the pervasion is not remembered, and where the pervasion is remembered but the property of the subject is not remembered, the first has two correct theses of similar connection and dissimilar connection. In the second case, if the property of the subject is stated, then whatever is made is pervaded by impermanence, like a pot, which is stating subsequent pervasion; or whatever is permanent is pervaded by non-made, like space, which is stating reverse pervasion, there are two. In the third case, if the pervasion is stated, then sound is also made, which is a thesis with only the property of the subject, such as establishing that sound is impermanent with the sign of being made. For the opponent, the correct thesis transforms into five, which is the view of Jamyang Lama. Second, a pseudo-thesis has two aspects: definition and division. First, whatever is placed as a thesis is stating a proof that has faults. Second, there are three pseudo-theses: with fault of meaning, with fault of intelligence, and with fault of sound. First, it is stating a reason that does not have the three aspects, for example, sound is apprehended by eye consciousness, which is stating unestablished; if it is measurable, then it is pervaded by non-permanent, which is stating uncertain; if it is made, then it is pervaded by permanent, which is stating contradictory, there are three. Second, even if it has the three aspects, it is stating what the previous opponent himself does not establish, that is, stating that all three aspects are not established, stating that the pervasion is not established, and stating that the property of the subject is not established, there are three.