Tibetan
་གང་ཟག་གི་རྣམ་གཞག རྩོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་ངག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་རང་གིས་མཐོང་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་སྒྲ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་གོ །འདི་དང་བསྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གཉིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས། མཚན་ཉིད་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་ཀ་མཚོན་ནུས་ཤིང་། དེ་ལ་རྗེས་དཔག་གི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། འབྲས་བུའི་མིང་གིས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག དེ་ལ་དཔང་པོས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་དང་། དཔང་པོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་རིམ་པ་བཞིན། སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་དང་། སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་དང་། དེ་གཉིས་རྒྱལ་ཕམ་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་གོ །གཉིས་པ་ནི། རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་པོ་གང་སྐྱོན་ཅན་བརྗོད་པ་དེ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་དང་། སྐྱོན་མེད་བརྗོད་པ་དེ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་གནས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་པ་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མ་བརྗོད་ན་ཕྱིར་རྒོལ་ཕམ་ལ། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་ན་རྒོལ་བ་ཕམ་ཞིང་། དེས་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའམ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བརྗོད་ཀྱང་རྒོལ་བས་ཚར་བཅད་འབྱིན་མ་ཤེས་ན། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་རྒྱལ་ཕམ་མེད་དེ། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཡང་བསྒྲུབ་པ་དང་སུན་འབྱིན་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱལ་ཕམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀྱི་སྤོབས་པ་འཇོམས་ནུས་མི་ནུས་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ། སྤྱིར་ཚར་གཅད་པ་དང་། རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་ཚུལ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འཕྲོག་དང་སྦྱིན་པའི་འཇིག་རྟེན་པ། །ཚར་བཅད་པ་དང་རྗེས་འཛིན་འདོད། །གྲུབ་མཐའི་བླང་དོར་བྱེད་པ་ལ། །དམ་པའི་ཚར་བཅད་རྗེས་འཛིན་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཐད་པ་བརྗོད་པ་དང་། འཁྲུལ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་རྒོལ་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་ལ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པ་དང་། ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་གཉིས་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་ལ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དང་། སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བརྗོད
Chinese
论者的体性。辩论时语言的详细分类。第一，先前论者自己所见的理由的三相，为了适当时机，向后来的论者显示没有语音错误。这和正确的立论语是名称不同的，所以，以前的定义就能表示两者。之所以用比量的名称来称呼它，是因为它是在其他后来的论者的相续中产生比量的原因，所以是用果的名字来称呼因。第二有三，各自的定义，胜负的体性，以及证人如何证明它的方式。第一，先前论者、后来的论者和证人三者的定义依次是，承诺陈述能立者，承诺陈述能破者，以及承诺陈述那两者的胜负的人。第二，论者和后来的论者两者中，谁陈述了有错误的，那就是被折伏之处；谁陈述了没有错误的，那就是被随许之处。也就是，如果论者陈述了正确的能立，而后来的论者没有指出错误，那么后来的论者就失败了。如果论者陈述了相似能立，而后来的论者正确地指出了错误，那么论者就失败了。如果他陈述了相似能立，而后来的论者没有指出错误，或者指出了相似错误，但论者不知道如何折伏，那么这两种情况都没有胜负。因为即使有错误，也知道如何立论和破斥。胜负的体性取决于论者双方是否能够摧毁对方的骄慢。第三，一般而言，有折伏的方式、随许的方式，以及特别确定折伏之处三种。第一，如“抢夺和给予的世间人，想要折伏和随顺。对于取舍宗派的人，想要圣者的折伏和随顺”那样去理解。第二有二，陈述合理和驳斥错误。第一，先前论者在折伏之处不陈述立论的支分，以及陈述非支分两种情况；后来的论者在折伏之处不陈述错误，以及陈述非错误
English
The nature of debaters. A detailed classification of language during debate. First, the three aspects of the reason seen by the previous debater himself, to show the later debater that there are no phonetic errors for the appropriate occasion. This and the correct statement of proof are different names, so the previous definition can represent both. The reason for calling it by the name of inference is that it is the cause of generating inference in the continuum of other later debaters, so the cause is named after the effect. Second, there are three: their respective definitions, the nature of victory and defeat, and how the witness proves it. First, the definitions of the previous debater, the later debater, and the witness are, in order, the person who promises to state the proof, the person who promises to state the refutation, and the person who promises to state the victory or defeat of those two. Second, of the two debaters, the one who states the error is the place of refutation, and the one who states the non-error is the place of acceptance. That is, if the debater states the correct proof and the later debater does not point out the error, then the later debater loses. If the debater states a similar proof and the later debater correctly points out the error, then the debater loses. If he states a similar proof and the later debater does not point out the error, or points out a similar error, but the debater does not know how to refute, then there is no victory or defeat in either case. Because even if there is an error, he knows how to argue and refute. The nature of victory and defeat depends on whether the two debaters are able to destroy each other's pride. Third, in general, there are three ways of refutation, ways of acceptance, and specifically determining the place of refutation. First, as it is said, "The worldly person who robs and gives, wants refutation and compliance. For those who take and abandon sects, they want the refutation and compliance of the saints," so understand it. Second, there are two: stating what is reasonable and refuting what is wrong. First, the previous debater does not state the limbs of the argument in the place of refutation, and there are two cases of stating non-limbs; the later debater does not state the error in the place of refutation, and states the non-error.
Tibetan
་པ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ཡོད་དེ། རྩོད་རིགས་ལས། བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ཅིང་། །སྐྱོན་མིན་བརྗོད་པ་གཉིས་པོ་དང་། །ཚར་བཅད་པ་ཡི་གནས་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འཐད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གངས་ཅན་པའི་ལུགས་དགག་པ་དང་། རྐང་མིག་གི་ལུགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒོལ་བ་ལ་ནི་གསུམ་གཉིས་དྲུག །ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ཡང་གསུམ་གཉིས་དྲུག །དཔང་པོ་ལ་གསུམ་ཀུན་ལ་གཅིག །གངས་ཅན་པ་དག་བཅུ་དྲུག་འདོད། །ཚར་བཅད་ཡིན་ན་གཉིས་པོར་འདུས། །མིན་ན་ཚར་བཅད་ཉིད་མ་ཡིན། །དཔང་པོ་ལ་ནི་ཚར་བཅད་མེད། །ཅི་ནས་བྱེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྐང་མིག་པ་དག དམ་བཅའ་ལ་གནོད་དམ་བཅའ་གཞན། །ཞེས་སོགས་ཚར་བཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཚར་བཅད་ཡིན་པ་རྣམས་ནི་སྔར་གྱི་བཞི་པོ་དེར་འདུས་ལ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣམས་ནི་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གང་ཟག་དང་། དགོས་པ་དང་། བརྗོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གསུམ་ལ་བརྗོད་ཚུལ་དྲུག །ཅེས་ཏེ། སྔར་རྒོལ་ལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་འཇོག་པ་དང་། སྐྱོན་སྤོང་གི་ངག་གཉིས། ཕྱིར་རྒོལ་ལ་འདོད་པའི་འདྲི་བ་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ངག་གཉིས། དཔང་པོ་ལ་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ངག་གཉིས་ཏེ་དྲུག གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་ངག་དང་། གཞན་གྱི་འདོད་པ་སུན་འབྱིན་པའི་ངག་གོ །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་དང་། བསྒྲུབ་ངག་ལྟར་སྣང་ངོ་། །དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། ངག་སྦྱོར་བའི་ཚུལ། ངག་གི་བྱེད་པ། དབྱེ་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་དེས་འདི་ཡང་མཚོན་ནུས་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ་སྔ་རབས་པའི་ལུགས་དགག་པ་དང་། གངས་ཅན་པའི་ལུགས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་སྦྱོར་ཏེ་འདི་ལྟར་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན། བུམ་པ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་བྱས། དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་གོ །ཞེས་སྦྱོར་རོ། །དེ་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། ཞེས་པས་དམ་བཅའ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས། དཔེར་ན་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་པས་དཔེ། བུམ་པ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་བྱས་ཞེས་པ་ཉེ་སྦྱོར། དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་པས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། འདི་རྒྱ
Chinese
共有两种，即四种。如《论式》中说：“不言成立之支分，与说非过二者，是为折伏之处，其他不应理。”如是说。第二，分二：破斥雪域派观点与破斥足目派观点。第一：立论者有三二六，反驳者亦有三二六，证人有三，一切有一，雪域派认为有十六。若是折伏，则包含于二者中，否则便不是折伏本身。证人没有折伏，若一定要有，则太过分。应如是知晓。第二：足目派，对于立宗有损害立宗等，认为有二十二种折伏，这并不合理，因为是折伏的都包含于之前的四种中，除此之外的都不是折伏之处。第三，分三：从补特伽罗、必要、陈述方式的角度来区分。第一：对于三种补特伽罗有六种陈述方式。即，之前立论者有安立意义的事物和遮遣过失的两种语言；反驳者有希望的提问和陈述过失的两种语言；证人有随之陈述和分别的两种语言，共六种。第二，分二：成办自己所希望的成立语和破斥他人所希望的破斥语。第一，分二：真实的成立语和相似的成立语。第一，分四：定义、语言结合的方式、语言的作用、分类。第一：其他意义的现量可以表示这个，之前已经说过了。第二，分三：遮止、安立、舍弃。第一，分二：遮止前辈的观点和遮止雪域派的观点。第一：结合具有五支的语言，像这样：声音是无常的，因为是所作性。例如瓶子一样。瓶子是所作性，声音也是所作性。因此声音是无常的。这样结合。其中，声音是无常的，这是立宗。因为是所作性，这是理由。例如瓶子一样，这是比喻。瓶子是所作性，声音也是所作性，这是近结合。因此声音是无常的，这是显示结论。他们是这样认为的。这并不合理，因为这
English
There are two types, namely four. As it says in the "Treatise on Debate": "Not stating the limbs of proof, And stating the two that are not faults, Are the places of refutation, Others are not reasonable." Thus it is said. Second, there are two: refuting the views of the Snow Land school and refuting the views of the Akshapada school. First: The proponent has three, two, six, The opponent also has three, two, six, The witness has three, all have one. The Snow Land people assert sixteen. If it is refutation, it is included in the two, If not, it is not refutation itself. The witness has no refutation, If one insists on it, it is too much. It should be understood as such. Second: The Akshapada school asserts twenty-two refutations, such as harm to the proposition, another proposition, etc., which is not reasonable, because those that are refutations are included in the previous four, and the others are not places of refutation. Third, there are three: distinguishing from the perspective of the person, the necessity, and the manner of expression. First: There are six manners of expression for the three persons. That is, the proponent has the two languages of establishing the meaning of the object and refuting faults; the opponent has the two languages of asking for what is desired and stating faults; the witness has the two languages of stating accordingly and distinguishing, totaling six. Second, there are two: the language of establishing one's own desired and the language of refuting others' desired. First, there are two: the correct establishing language and the seemingly establishing language. First, there are four: definition, the manner of combining the language, the function of the language, and division. First: The definition of inference for the sake of others can also represent this, as it has been said before. Second, there are three: rejection, establishment, and abandonment. First, there are two: rejecting the views of the ancients and rejecting the views of the Snow Land school. First: Combine the language with five limbs, like this: sound is impermanent, because it is produced. For example, like a pot. The pot is produced, and sound is also produced. Therefore, sound is impermanent. Combine it like this. Among them, "sound is impermanent" is the proposition. "Because it is produced" is the reason. "For example, like a pot" is the example. "The pot is produced, and sound is also produced" is the application. "Therefore, sound is impermanent" is showing the conclusion. They think like this. This is not reasonable, because this